மாறாத அடிமைவாழ்வும் கொன்சலீற்றாக்களும் -சிறுகதை

 யாழ் ஆயர் இல்லம் சுறுசுறுப்பாக இயங்கியது. ஊடகங்களும், செய்தி கேகரிப்பாளர்களும் பெரும்பாலும் ஆயரில்ல அடிமைகளாக இருப்பதால் அவர்களின் வேலை கடினமாக இருக்கவில்லை. செய்தி எவற்றிலுமே பங்குத்தந்தைகளின் பெயரோ படமோ வராமல் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

மறுநாள் பத்திரிகைகளில் குருநகர் இளம் யுவதி தற்கொலை என்று மட்டுமே செய்திகள் வெளியாகின. ஆனால் சில இணையதள ஊடகங்கள் மட்டுமே குருநகர் சர்ச்சின் உதவிப் பங்குத்தந்தைகள் இருவரே மரணத்திற்கு காரணம் என்றும், இது தற்கொலை அல்ல கொலை என்றும் செய்தி வெளியிட்டன. இறந்த யுவதியின் உறவினர்கள் சிலர் பங்குத்தந்தைகளின் அச்சுறுத்தலை மீறி போராட்டத்தில் இறங்கினர். கொல்லப்பட்ட கொன்சலீற்றாவின் மரணத்திற்கு நீதி வேண்டும் என்று வீதியில் நின்று போராடினர்.

பெண்ணின் தாயும் தந்தையும் தம் மகளின் மரணத்திற்கு பங்குத் தந்தைகள் இருவரே காரணம் என்று பகிரங்கமாக குற்றம் சாட்டினார். பங்குத்தந்தைகள் இருவரும் தன் மகளை படுக்கைக்கு அழைத்ததை ஊடகங்கள் முன்னால் போட்டுடைத்தனர். பிரச்சினை நாடு முழுவதும் பரபரப்பான பேசுபொருளாக மாறிவிட்டது.

குருநகர் கிராமம் யாழ்ப்பாணம் நகரை ஒட்டிய கரையோர மீன்பிடி கிராமம். போர்த்துக்கேய ஆட்சிக்காலத்தில் அடிமைகளாக கொண்டுவரப்பட்டவர்கள் இங்குள்ள பெரும்பான்மை மக்கள். 

மேற்கு ஆபிரிக்காவின் அடிமை விற்பனை கட்டுப்பாடு முழுவதும் அன்று போர்த்துக்கேய அரசிடம் இருந்தது. மொரோக்கோ, செனகல், சியாரா லியோன் என்று பல்வேறு அடிமை சந்தைகளில் இருந்து போர்த்துக்கேயரால் இலங்கைக்கு கொண்டுவரப்பட்டவர்கள் இவர்கள். கருவாடு பதனிடல், சுண்ணாம்பு சூளைகள், மற்றும் மீன்பிடித் தொழில் என்பவற்றில் ஈடுபடுத்தப்பட்டார்கள். அவர்களின் அடிமைத்தனம் மாறாதிருக்க மதம்மாற்றியும் பாலியல் அடிமைகளாக பயன்படுத்தியும் புதிய சந்ததியாக உருவாக்கின கத்தோலிக்க சபைகள்.

அடிமை முறை ஒழிக்கப்பட்டு பல ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டது. அனால் இவர்களின் அடிமை வாழ்வு மாறவில்லை. இவர்களை நவீன அடிமைகளாகவே உருவாக்கி வைத்திருக்கிறது கிறிஸ்தவ மிசநரி. அந்த அடிமை வாழ்வின் துயரமே இப்போதும் அரங்கேறுகிறது. பல சம்பவங்கள் மறைக்கப்பட சில சம்பவங்கள் அவ்வப்போது வெளிப்படுகின்றது. அப்படி வெளியே தெரிந்த கிறிஸ்தவ கொடூரமே கொன்சலீற்றாவின் படுகொலை.

கொல்லப்பட்ட பெண் தொடர்பில் ஆயர் இல்லத்திற்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை. தம் கிறிஸ்தவ அசிங்கம் வெளியே தெரிந்துவிட்டது என்பது மட்டுமே அவர்களின் ஒரே கவலை. அதை எப்படியாவது மடையாற்றிவிட வேண்டும். எத்தனை கோடி கொடுக்கவும் தயாராக இருந்தது ஆயர் இல்லம். ஆயர் இல்லத்தால் எலும்பு துண்டுகள் வீசப்பட்டன, பாய்ந்து சென்று லாவகமாக கவ்வின தமிழ் தேசிய கிறிஸ்தவ அடிமைகள். கொலைகார பங்குத் தந்தைகளுக்கு முட்டுக்கொடுத்து அறிக்கைகள் பறந்தன.

கொல்லப்பட்ட யுவதி கொன்சலீற்றாவிற்கு 22 வயதுதான் ஆகியிருந்தது. சர்ச்சிற்கு செல்லும் போதுதான் அவளைப் பார்த்தார்கள் பாதிரியார்கள். உதவிப் பங்குத்தந்தைகள் இருவருக்கு அவள் மேல் தீராத மோகம் உண்டாகிவிட்டது. அவளை அடைவதற்கான வழிகளைத் தேடினார்கள். பின் அவர்களுக்கு தோன்றியது தான் மறைக்கல்வி கற்பித்தல் எனும் இலகுவான வழி. படித்து விட்டு தாதியர் பயிற்சிக்கு சென்ற கொன்சலீற்றாவை மறைக்கல்வி கற்பிப்பதற்கென்று சர்ச்சிற்கு அழைத்துள்ளனர். பங்குத்தந்தை அழைப்பதால் அவளும் சம்மதித்தாள். ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் ஆராதனை முடிந்ததும் மறைக்கல்வி வகுப்பு என்பது கொன்சலீற்றாவின் வாடிக்கை ஆனது.

ஒருநாள் மதிய வேளை. மறைக்கல்வி முடிந்து வீடு செல்லப் புறப்பட்டாள் அவள். அப்போதுதான் அறைக்குள் இருந்து இருவரும் அழைத்தார்கள். அழைப்பது பங்குத் தந்தைகள் அல்லவா. உள்ளே சென்றாள். கதவுகள் மூட்பட்டன. இரண்டு பங்குத் தந்தைகளுக்கும் மாறிமாறி இரையாகிப்போனாள் அவள். 

அவள் வீட்டிற்கு சென்றுவிட்டாள். பங்கம் செய்தது பங்குத் தந்தைகள். அவள் எதுவும் வெளியே சொல்லவில்லை. அவள் பரம்பரை அடிமைத்தனம் அதற்கான தைரியத்தையும் கொடுக்கவில்லை. இப்போது மறைக்கல்விக்கு செல்வதை மட்டும் நிறுத்திவிட்டாள்.

பங்குத் தந்தைகள் இப்போது ருசிகண்ட பூனைகள். அவளை விடாமல் விரட்டினார்கள். பகிரங்கமாக படுக்கைக்கு அழைத்தார்கள். அவள் பயந்துபோய் இருந்தாள், பலமுறை அழைத்தும் செல்லவில்லை. ஒருமுறை படுத்துவிட்டாய் இனி என்ன பயம் என்று தொலைபேசி வழியே மிரட்டினார்கள்.

ஒருநாள் கொன்சலீற்றா வீட்டில் தொலை பேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். எதிர் முனையில் பேசியவன் அவளை மிரட்டினான். "நீ வரலன்னா, நீ எங்க கூட படுத்த வீடியோவை வெளியில விட்டிடுவம், உன் வாழ்கையையே நாசமாக்கிடுவம், நான் ரொம்ப கோவக்காரன்" என்று மிரட்டினான். "பயமாக இருக்கு, என்ன விட்டிடுங்க ஃபாதர்" என்று அவள் கெஞ்சலாக கேட்ட வார்த்தை அவள் தாயின் காதில் விழுந்தது.

"எதுக்குடி பயமாயிருக்கு, யார்டி போன்ல" என்று போனைப் பறித்துப் பார்த்த தாய்க்கு அதிர்ச்சி. எதிர்முனையில் குருநகர் சர்ச்சின் பங்குத் தந்தைகளுள் ஒருவன். தொலைபேசியை அணைத்துவிட்டு, "எதுக்குடி பயமாயிருக்குன்னு சொன்ன? என்னடி கேட்டார் ஃபாதர்? சொல்லுடி.." அவள் தாய் உறுக்கிக் கோட்டாள். கொன்சலீற்றா அழுதுகொண்டே நடந்ததைச் சொன்னாள். 

சில நாட்களாக அவளை எங்கும் விடுவதில்லை. அவள் வீட்டிலேயே இருந்தாள். அவர்கள் யாரிடமும் எதையும் சொல்லவில்லை. ஆயர் இல்லத்தில் சொன்னாலும் எதுவும் நடக்காது. எங்கு சென்றாலும் நீதி கிடைக்காது, ஊர் பேரைச் சொன்னாலே யாரும் கண்டுகொள்ள மாட்டார்கள் என்று எல்லாவற்றையும் அவர்களே முடிவுசெய்துவிட்டு அப்படியே விட்டுவிட்டார்கள். ஆனால் அதிலும் ஒரு விடயத்தை தாயிடம் மறைத்துவிட்டாள் கொன்சலீற்றா.

ஒருமாதம் கடந்துவிட்டது. கொன்சலீற்றா வீட்டார் எந்த சட்ட நடவடிக்கைக்கும் இறங்கவில்லை. வீட்டிற்கு தெரிந்துவிட்டது, ஏதாவது பிரச்சினை வந்துவிடும் என்று பயத்தில் இருந்த பங்குத் தந்தைகளுக்கு இப்போது துணிச்சல் வந்துவிட்டது. மீண்டும் அவளிடம் பேசினார்கள். ஏதோ தெரியாமல் செய்தது போலவும் திருந்திவிட்டதுபோலவும் நடித்தார்கள். "வீடியோ இருக்கும் மெமரி கார்ட உங்கிட்டயே கொடுக்கிறம், நீயே கொண்டு போய் உடச்சு வீசிடு" என்று நயவஞ்சகமாக பேசினார்கள். அவர்கள் சொன்னதை அவள் அப்பாவித்தனமாக நம்பினாள். யாருக்கும் தெரியாமல் அந்த வீடியோவை அழித்து விடவேண்டும் என்று நினைத்தாள். அவர்களின் பேச்சை நம்பி வீட்டிற்கு கூட சொல்லாமல் ஒரு மாலை வேளையில் அவர்களிடம் சென்றாள். 

அங்கே போன பின்புதான் அவர்களின் வஞ்சகம் தெரிந்தது அவளுக்கு, மெமரி கார்டை கொடுக்கவில்லை. "ஒரேயொரு முறை எங்ககூட படுத்திடு மெமரி கார்டை கொடுக்கிறம்" என்று கேவலமாக பேரம் பேசினார்கள். அவளால் எதுவுமே பேசமுடியவில்லை. அவள் இயலாமை கண்ணீராய் ஒழுகியது. பங்குத் தந்தைகளுக்கு இப்போது காமம் கட்டுக்குள் இல்லை. மாதங்கள் கடந்த தவிப்பு. மாறிமாறி அவளை மடிநனைக்க வைத்தார்கள்.

எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. முன்பு வீடியோ எடுத்தாக சொல்லி அவர்கள் மிரட்டியது பொய். உண்மையில் இப்போதுதான் அவர்கள் வீடியோ எடுத்திருந்தார்கள். இதை கொன்சலீற்றாவின் மனதால் ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியவில்லை. "இனி உனக்கு பயமில்லைதானே, நாங்க கூப்பிடுறப்ப எல்லாம் வா, இப்பதான் உண்மைல வீடியோ எடுத்தம், நாங்க கூப்பிட்டு நீ வரலைன்னா உன் வாழ்கையையே சீரழிச்சிடுவம்" என்று அவளுக்கு பயம்காட்டினார்கள். அவள் இப்போது வெறுப்பின் உச்சிக்கே சென்றுவிட்டாள். ஏமாற்றம் இயலாமை எல்லாம் கோபமாக மாறி நின்றது. "நீங்க என்ன என்னோட வாழ்க்கையை நாசமாக்கிறது. நான் உங்க எல்லாத்தையும் தெருவில நிக்க வைக்கிறேன்" என்று ஆத்திரத்தில் கத்தினாள். அவள் இப்போது முழுக்க நனைந்துவிட்டாள். இனி முக்காடு தேவையில்லை. இவர்களைப் பழிவாங்குவது என்று வெளியே புறப்பட்டாள்.

அப்போதுதான் பங்குத் தந்தைகளுக்கு பதட்டம் தொற்றிக்கொண்டது. அவளை மிரட்டி பணிய வைத்து தொடர்ந்து அனுபவிப்பதுதான் அவர்களின் நோக்கம். இப்படி அவள் மாறுவாள் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. பிரச்சினை வெளியே போனால் சிக்கலாகிவிடும். முடிந்தவரை சமாளிக்க முனைந்தார்கள். அவர்கள் ராஜதந்திரம் எல்லாம் அவள் விரக்தியின் முன்னால் தோற்றுவிட்டது. வெள்ளைப்பாவாடைகளுக்கு வேறு வழியே தெரியவில்லை. தங்கள் சுயரூபத்தை எடுத்தன. அவளைப் பிடித்துச் சென்று மறைவான அறை ஒன்றுக்குள் அடைத்தார்கள். விடியும்வரை அவளை மாறிமாறி சிதைத்தார்கள். விடிந்துவிட்டது. நேரமோ பத்துமணி ஆகிவிட்டது. இனியும் வைத்திருந்தால் எல்லாம் பிழைத்துவிடும் என்று நினைத்தார்கள். அவளைத் அப்படியே தூக்கிச் சென்று பின்னால் உள்ள கிணற்றுக்குள் போட்டுவிட்டு வந்துவிட்டார்கள். அவள் தத்தளித்து மூச்சுத்திணறி துடிதுடித்தாள். அப்படியே அடங்கிவிட்டாள்.

பொலிஸ் விசாரணை, மரணப் பரிசோதனை எல்லாம் முடிந்து வழக்கு நீதிமன்றத்தில் நின்றது. பங்குத் தந்தைகளைக் காப்பாற்ற வழக்குரைஞன் அன்ரன் ஆஜரானான். இவன் கிரிமினல் லோயர். ஆயரில்லத்தின் ஆஸ்தான அடவகேட். சட்டத்தின் ஓட்டைகள் இவனுக்கு அத்துப்படி. பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் சார்பில் தமிழ் பெண் வழக்கறிஞர் தலைமையில் சில தமிழ் வழக்கறிஞர்கள் ஆஜராயினர். 

இந்த வழக்கில் நேரில் கண்ட சாட்சிகளோ வேறுயாருமோ இல்லை. மருத்துவ பரிசோதனை அறிக்கையே வழக்கின் முடிவைத் தீர்மானிக்கும் ஒரே ஒரு சான்றானது. ஆயரில்லமும் அன்ரனும் தீயாய் வேலைசெய்தார்கள். சட்ட வைத்திய அதிகாரி ஏற்கனவே இவர்கள் தொடர்பில் உள்ளவன்தான். பெட்டிகளில் கோடிகள் கைமாறியது. நீதி விலை பேசி விற்கப்பட்டது.

விசாரணைக்காக மன்று கூடியது. சட்ட வைத்திய அதிகாரி சாட்சி சொன்னான். "அந்த பெண் நீரில் மூழ்கியதால் மட்டுமே உயிரிழந்துள்ளாள். அவள் இன்னும் கன்னித்தன்மை கூட இழக்கவில்லை" என்று. கொடுத்த காசுக்கு ஒரு படி மேலே போய் கூவிவிட்டான். நீதிபதிக்கே அதிர்ச்சியில் இருந்து மீள சில நிமிடங்கள் பிடித்தது.

அவரால் இதை ஏற்காமல் மறுக்க முடியாது. மீண்டும் பொலீசாருக்கு பணித்தார் நீதிபதி. தொலைபேசி விபரங்கள், தொலைபேசி அழைப்பு பட்டியல் எல்லாவற்றையும் ஆராய சொன்னார். ஆனால் அங்கேயும் விலைபோய்விட்டனர் பலர். 

பாவம் நீதி என்ன செய்வது? நீதிபதி என்ன செய்வார்? ஆதாரங்கள், சாட்சிகள் இன்றி எப்படி தண்டிப்பது. கொன்சலீற்றா மரணத்திற்கு குறித்த இரண்டு பங்குத்தந்தைகளும்தான் காரணம் என்பதற்கு போதிய ஆதாரம் இல்லை என்பதால் மனறம விடுவித்தது.

நீதிமன்றத்தை ஏமாற்றிய திருப்தியில் ஆயரில்லமும் பங்குத் தந்தைகளும் மகிழ்ந்தன. சட்டத்தரணியையும், சட்ட வைத்திய அதிகாரியையும் தலையில் வைத்துக் கொண்டாடின.

சில வருடங்கள் கடந்தது. பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் கீழ் சட்ட வைத்திய அதிகாரி சிறைக்குள் சென்றுவிட்டான். ஆயுதங்களை வைத்திருந்தது, நாட்டிற்கு எதிராக பிரிவினைவாத குழுவை உருவாக்கியது என்பது இவன் கையும் களவுமாக மாட்டிய குற்றங்கள். ஒன்றில் ஏமாற்றி இன்னொன்றில் மாட்டுவதுதானே மனிதர்கள் வாடிக்கை. இவனும் அப்படித்தான்.

கொன்சலீற்றா வழக்கில் குற்றவாளிகளை தப்பிக்க வைத்ததால் முதல் குற்றவாளி இவனல்லவா? அதனால் முதலிலேயே தண்டனை கிடைத்ததுவிட்டது.

மற்றவர்களும் தமக்கான காலத்திற்காக காத்திருக்கிறார்கள். நீதிமன்றங்களை ஏமாற்றி யார் வேண்டுமானாலும் தப்பிக்கலாம். ஆனால் காலம் யாரையும் தப்பிக்க விடுவதில்லை.

ஊழியக்காரர்களால் பதவியிழந்த நீதிபதி- குட்டிக்கதை

மைக்கேல்பட்டி இப்போது பரபரப்புக்கு பஞ்சமில்லாத ஊர். மீண்டும் ஒரு பிரச்சனை. தமிழ்ப்பெண் ஒருவரை பங்குத்தந்தை ஒருவன் வன்புணர்வு செய்துவிட்டான். பெரும்பான்மையாக கிறிஸ்தவர்கள் வாழும் கிராமம் அது. வன்புணர்வு செய்வதற்கான தேவையே அங்கில்லை. அப்படி இருந்தும் இந்த சம்பவம் நடந்துவிட்டது. ஊர் மக்கள் அனைவருக்கும் ஆச்சரியம். இவ்வளவு கிறிஸ்தவ பெண்கள் இருந்தும் ஃபாதர் ஏன் வன்புணர்வு வரைக்கும் போனார் என்று புரியவில்லை.

கிறிஸ்தவ மக்கள் அதிகம் வாழும் ஊர் என்பதால் இந்த சம்பவத்தால் ஊருக்குள் எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. ஆனால் தகவல் ஊரைவிட்டு வெளியே போய்விட்டது. தமிழ்மக்கள் போராட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். திராவிட அரசாங்கத்தால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. ஒருபக்கம் தங்களை பதவியில் அமர்த்திய கிறிஸ்தவர்கள். மறுபுறம் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ்ப்பெண்ணுக்கு நீதிகேட்டு போராடும் தமிழர்கள்.

கண்துடைப்புக்காகவேனும் ஒரு விசாரணை நடந்தாகவேண்டும். பிறகு வேண்டும் என்றால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணிடமே "நான் விரும்பித்தான் ஃபாதரிடம் போனேன்" என்று மிரட்டி வாக்குமூலம் வாங்கிவிடலாம். அல்லது அந்த பெண்ணை கொலை செய்துவிட்டு தற்கொலை என்று விசாரணையை முடித்துவிடலாம். முடிவோடு விசாரணை குழு ஒன்றை அமைத்தது திராவிட அரசு.

ஊரில் உள்ள கிறிஸ்தவ பெண்களுக்கு ஒரே ஆச்சரியம். "இதில என்ன வந்திச்சு, நாங்க யாராச்சும் எப்பவாவது இப்படி சத்தம் போட்டிருக்கமா? ஃபாதர்தான பண்ணினார்" என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டார்கள். அவர்களுக்கு அது தவறென்று கூட தெரியவில்லை. ஃபாதர் அழைத்தால் செல்லவேண்டும் என்பது அவர்களின் மனதில் இயல்பான ஒன்றென பதியவைக்கப்பட்டிருந்தது. கண்துடைப்புக்காக கூட அரசு விசாரணை செய்வதை அவர்கள் விரும்பவில்லை.

ஃபாதருடன் அவ்வப்போது ஊழியம் செய்யும் அனைவரும் வீட்டில் கணவன் என்று இருப்பவர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு மாவட்ட ஆட்சியரிடம் சென்றார்கள். "எங்க ஊருக்கு விசாரணை செய்ய யாரும் வரக்கூடாது. எங்க ஃபாதர் இதுவரைக்கும் யாரையும் வன்புணர்வு பண்ணினதில்லை. அதனால இப்பவும் அவர் வன்புணர்வு பண்ணிருக்கமாட்டார்" என்று மனுவொன்றைக் கொடுத்தார்கள். எனக்கும் உங்களுக்கும் வேண்டுமானால் இந்த தர்க்கம் புரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் மாவட்ட ஆட்சியருக்கு புரிந்தது. ஏனென்றால் அவர் பெயர் 'பொன்ராஜ் ஆலிவர்'. ஆலிவருக்கு புரியாதா என்ன? 

"உங்களை ஏன் ஃபாதர் வன்புணர்வு பண்ணணும். நீங்கதான் கூப்பிட்டா போகப்போறிங்களே" என்று மனதுக்குள் நினைத்தவாறு மனுவை வாங்கினார் ஆலிவர்.

தானாடாவிட்டாலும் தசையாடும் அல்லவா. விசாரணையை கிடப்பில் போட்டுவிட்டார் ஆலிவர். ஆனால் விசயம் அவரது அதிகாரத்தைக் கடந்தது. உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்காக நின்றது.

சம்பவம் நடந்ததற்கு சாட்சியாக யாரும் வரவில்லை. சாட்சி சொல்லிவிட்டு சாந்தியடைய யாரும் தயாராக இல்லை. நடப்பது திராவிடத்தின் விடியல் ஆட்சி. சம்பவம் நடக்கவில்லை என்பதற்கு மட்டும் வரிசையில் நின்றார்கள் ஊழியக்காரர்கள்.

நீதிபதிக்கு ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை. "தனியான ஓர் இடத்தில் நடந்த சம்பவத்தை, நீங்கள் எப்படி நடக்கவில்லை என்று உறுதியாக சொல்கிறீர்கள்?" என்றார்.

"நாங்களும் இதே ஊரில்தான் இருக்கிறோம். இதுவரை அவர் எங்களை வன்புணர்வு பண்ணியதேயில்லை. அதனால் அவர் இதைப் பண்ணியிருக்க மாட்டார்" பாடமாக்கி வந்ததுபோல் ஊழியக்காரிகள் கோரஷாக சொன்னார்கள்.

நீதிபதிக்கு வேர்த்து விறுவிறுத்தது. பொக்கட்டுக்குள் இருந்து எடுத்து இரண்டு மாத்திரைகளைப் போட்டுவிட்டு தண்ணீரைக் குடித்தார். அவர் முகத்தில் அப்படி ஒரு இறுக்கம். "நாம் ஆயுள் தண்டனை கொடுத்தாலும் பரோலில் தானே போகப்போகிறான். நடப்பது விடியல் ஆட்சியல்லவா?" என்று நினைத்துக் கொண்டே குனிந்து விறுவிறுவென்று எழுதினார்.

உதவியாளரை அழைத்து கடிதத்தை அனுப்ப சொன்னார், நீதிமன்றைத்தை ஒத்திவைத்துவிட்டு வீடுநோக்கிப் புறப்பட்டார். பாலியல் வல்லுறவுக்கு வக்காளத்துவாங்கும் கேடுகெட்ட கிறிஸ்தவர்களின் வார்த்தைகளை ஆலிவரைப்போல் அவரால் சகிக்க முடியவில்லை. வீட்டிற்கு வந்து சோபாவில் சாய்ந்தார். பதவியை ராஜினாமா செய்துவிட்டு வந்தது மட்டுமே அவர் மனதிற்கு சற்று ஆறுதலாக இருந்தது...

குலதேவதை லாவன்யா- இது கதையல்ல நாளைய வரலாறு

சிறுமி லாவண்யாயா இறுதியில் தற்கொலையே செய்துவிட்டாள். மதம் மாற வற்புறுத்தி செய்த கொடுமைகளை அந்த பிஞ்சு மனதால் தாங்க முடியவில்லை. ஊர் எல்லைகளைத் தாண்டி விட்டது பிரச்சினை.

மைக்கேல்பட்டி மட்டுமல்லாமல் நாடு முழுவதும் பரபரப்பாக மாறிவிட்டது.

வருடாவருடம் வகுப்பில் முதல்நிலை மாணவி லாவண்யா. எல்லா பாடங்களிலும் அதிக மதிப்பெண் பெற்றாள். பள்ளி நிர்வாகத்தால் அதை சகிக்க முடியவில்லை. அவள் தமிழ்ப்பெண் எப்படி சகித்துக் கொள்வார்கள். இப்படி மதிப்பெண் எடுத்தால் எப்படி மதம்மாற்றுவது? மதம்மாறினால்தான் யேசப்பா கல்விதருவார் என்று எப்படி சொல்வது?

இவளை எப்படியாவது மதம்மாற்றியாக வேண்டும். இல்லாது விட்டால் ஏனைய பிள்ளைகளையும் மதம்மாற்ற முடியாது, இது பள்ளி நிர்வாகத்தின் கவலை.

அன்று இரவு ஃபாதரின் அறைக்கு ஊழியம் செய்ய வந்த சகாயமேரியால் திருப்தி அடைய முடியவில்லை. ஃபாதர் ஏதோ சிந்தனையில் மூழ்கிப் போய் இருந்தார். சகாயமேரியால் முடியவில்லை. "ஃபாதர் உங்களுக்கு அப்படி என்ன பிரச்சினை, இப்படி யோசிக்கிறிங்க" என்றாள். 

அவள் கேள்வி சிந்தனையை கலைக்க படுக்கையிலேயே எழுந்திருந்தார் ஃபாதர். அவரின் இயலாமை வெளியேறிய பெருமூச்சில் வெளிப்பட்டது. "அந்த லாவன்யா பொண்ணு நல்ல கெட்டிக்காரி, அவளை மாத்தினா அவள சொல்லியே படிக்காத பிள்ளைங்களையும் மாத்திடலாம்,  நாமளும் மதம்மாறச் சொல்லி என்னேன்னவோ செஞ்சு பார்த்திட்டம். ஆனால் அவ மாறுறா இல்ல?" ஆதங்கத்தோடு சொன்னார் ஃபாதர். "ம்ம்..." என்று சலிப்போடு இழுத்தாள் சகாயமேரி. பின் சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு "அதை எங்கிட்ட முழுசா விட்டிடுங்க ஃபாதர், அதை நானே பாத்துக்கிறேன்" என்றாள். அவள் வார்த்தைகள் அழுத்தத்தில் இருந்து சற்றே விடுவித்தது. அவர் படுக்கையில் சாய்ந்தார்.

சகாயமேரி எழுந்தாள். லைட்டை அணைத்துவிட்டு ஃபாதரை அணைத்து ஊழியம் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டாள். பின் ஊழியம் செய்த சோர்வில் அப்படியே படுத்துவிட்டாள். ஆனால் அவளுக்கு தூக்கம் வரவில்லை. சொட்டச் சொட்ட விழித்திருந்து என்ன செய்வது என்று யோசித்தாள். யோசனை நீண்டு கொண்டே போனது. நேரத்தைப் பார்த்தாள், மணி நான்கைத் தொட்டது, விடியல் ஆரம்பித்துவிட்டது.. 

அப்போதே எழுந்தாள். தூங்கிக் கொண்டிருந்த லாவண்யாவை சென்று தட்டி எழுப்பினாள். சிறுமி லாவண்யா மீதான கொடுமைகள் அப்பொழுதே தொடங்கிவிட்டது. விடுதியின் அறைகள் மலசலகூடம் என்று அனைத்தையும் அன்றுமுதல் அவள்தான் சுத்தம் செய்யவேண்டும்.  ஃபாதரின் படுக்கை அறையை கூட அவளை வைத்தே சுத்தம் செய்வித்தாள் சகாயமேரி. ஃபாதரின் அறைக்கு சுத்தம் செய்ய சென்றபோது அத்துமீறல் முயற்சிகள் கூட சிலமுறை செய்யப்பட்டது. இரண்டு மூன்று முறை சீண்டல்கள், அணைப்புக்களுடன் தப்பித்து விட்டாள். அங்கு போக மறுத்தாலும் சகாயமேரியால் வற்புறுத்தி அனுப்பப்பட்டாள். 

அவள் அழுது கதறினாள், அந்த பிஞ்சு நெஞ்சு தீப்பட்ட புழுவாய் துடித்தது. யாரேனும் வந்து காப்பாற்ற மாட்டார்களா என்று ஏங்கியது. எதுவுமே நடக்கவில்லை. அவள் மீதான கொடுமைகள் தொடர்ந்தது. பொங்கல் விடுமுறையில் விடுதி மாணவிகள் அனைவரும் வீடுகளுக்கு சென்று விட்டார்கள். அவளுக்கு மட்டுமே வீடுசெல்ல அனுமதி இல்லை. பல மாணவிகள் இருந்தபோதே இத்தனை கொடுமைகள், பாலியல் துன்புறுத்தல்கள். இப்போது யாருமே இல்லை. அவளால் நடக்கப்போகும் விபரீதத்தை கற்பனைகூட செய்ய முடியவில்லை. பயத்தில் பேதலித்துவிட்டாள். 

"மதம் மாறாதவரை உனக்கு இதுதான் நிலமை, பேசாம மாறிடு.." தனிமையில் இருந்த அவளை எச்சரித்துவிட்டுச் சென்றாள் சகாயமேரி. அவள் மாறத் தயாராக இல்லை. மதம் மாறிச் செல்ல அவள் தாய் ஒன்றும் தப்பான வழியில் அவளைப் பெறவில்லை. அவளும் ஒழுக்கமாக வாழவே விரும்பினாள். மதம் மாறி ஒழுக்கங்கெட்டு வாழ அவள் மனம் ஒருபோதும் இடங்கொடுக்கவில்லை.

என்ன செய்வது என்று யோசித்து யோசித்து பார்த்தவளுக்கு எதுவுமே புரியவில்லை. இறுதியில் அவள் எடுத்த மிடிவு பரிதாபமான முடிவு. அவள் விஷத்தினை குடித்துவிட்டாள். குடித்தால் மரணம் என்றுதான் நினைத்தாள். விஷம் இத்தனை துன்பம் தரும் என்று அந்த பிஞ்சு அறிந்திருக்கவில்லை. அவளால் முடியவில்லை, வலி தாங்க முடியாமல் துடித்தாள். பள்ளி நிர்வாகத்திற்கு அவளைக் காப்பாற்ற எண்ணமில்லை. உடனே வைத்தியம் பார்த்தால் உயிர்பிழைத்து விடுவாள். அதனால் காலம் தாழ்த்தியது.

வைத்திருந்து விடுதியில் இறந்தால் விபரீதமாகிவிடும். அதனால் தாமதித்து வைத்தியசாலைக்கு கொண்டு சென்றது பள்ளி நிர்வாகம். இப்போது அவள் உறுப்புக்கள் பாதி பழுதடைந்துவிட்டது. தன் முடிவின் காரணத்தை வாக்குமூலம் கொடுத்துவிட்டு மாண்டுவிட்டாள் அந்த தேவதை. 

இது திராவிட ஆட்சி, கிறிஸ்தவ மிசநரிகள் போட்ட பிச்சையில் உண்டான ஆட்சி. எப்படியாவது தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளலாம் என்பது பள்ளி நிர்வாகத்தின் நம்பிக்கை. ஆனால், சிறுமி லாவண்யாவை  காப்பாற்ற யாராலும் முடியவில்லை. தன் அடையாளம் காக்க, தமிழர் வாழ்வியலைக் காக்க உயிர் துறந்த அவள் குலதெய்வம் ஆனாள். உயிர் பிரிந்தாலும் உயர்ந்து நிற்கின்றாள் குலதேவதை லாவண்யா.

சாத்தான் குறி சோதனை-இது கதையல்ல வரலாறு

பதினேழாம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதி அது. ஜேர்மனியின் ஈசர் நதிக்கரையில் அமைந்திருந்தது அன்றைய முனீச்சன் நகரம். இந்த அழகிய நகரில்தால் ஹரிஸ்ஸாவின் வீடு. ஆற்றங்கரையோரம் அழகிய வீடு. அன்பான குடும்பம். தாய் தந்தைக்கு செல்லப்பிள்ளை, அவள் குடும்பத்தின் ஒரே பெண்பிள்ளை. 

அதுவரையில் சந்தோஷமாகத்தான் போனது அவர்களின் வாழ்க்கை. ஆனால் கடந்த சில வாரங்களுக்கு முன்னர் கத்தோலிக்க லீக்கைச் சேர்ந்த சிலர் வந்தார்கள், வீட்டின் வெளிப்புறத்தில் குறியீடு ஒன்றை இட்டுவிட்டு சென்றார்கள். அந்த குறியீடுதான் அனைவரது சந்தோசத்தையும் கெடுத்துவிட்டது. 

முனீச்சன் நகரில் பதினோராம் நூற்றாண்டிலேயே கத்தோலிக்கம் முதன்முதலில் கால்பதித்து. ஆனால் இப்போது வேர் பதித்துவிட்டது. பதினோராம் நூற்றாண்டின் பாதியிலேயே வந்தாலும் 500 ஆண்டுகளாக பெரிய மாற்றம் எதுவும் வரவில்லை. நகரில் தப்பான தொழில் செய்யும் நபர்களைத்தவிர யாரும் மதம்மாறிச் செல்லவில்லை. அதனால்தான் கத்தோலிக்க லீக்கை 1608 இல் நிறுவியது வத்திக்கான். கத்தோலிக்க லீக் நிறுவப்பட்டு இப்போது அரைநூற்றாண்டு கடந்துவிட்டது. ஆனால் இப்போதுதான் தன் கொடூரத்தை அரங்கேற்ற ஆரம்பித்திருந்தது.

ஹரிஸ்ஸாவின் முன்னோர்கள் சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே இங்கு வந்துவிட்டனர். இங்கிலாந்தில் இருந்து தப்பிவந்தவர்கள் அவர்கள். இங்கிலாந்தில் இருந்தபோது கோயில்கள், பூசைகள், கொண்டாட்டம் என்று பக்தியுடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தவர்கள் அவர்கள். அது ஒன்றுதான் கடல்கடந்து, நாட்டைவிட்டு இங்கு வரவும் காரணமாகவும் இருந்தது.

ரோமன் கத்தோலிக்கர்கள் வருவதற்கு முன்னர் இங்கிலாந்து இந்துக்கள் வாழ்ந்த தேசம். ஆனால் ரோமர்களின் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி இந்தியாவில் உள்ளவர்களை இந்துக்கள் என்றும், ஐரோப்பாவில் உள்ளவர்களை பாகன்கள், பால்டிக்குகள் என்றும், மத்திய கிழக்கு மக்களை கானானியர்கள், செல்டிக்குகள் என்றும் பிரித்தது. இந்துக்கள் ஒன்றாகிவிடாமல் பார்த்துக்கொண்டது. இப்போது சைவம் வேறு இந்து மதம் வேறு என்று பிரிக்க முனைகின்றனர் அல்லவா அதுபோல.

இங்கிலாந்தில் ரோமன் கத்தோலிக்க சபை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்டது. அதன்பின்னர் ஆரம்பித்ததுதான் இந்த சாத்தான் குறி சோதனையும், மத விசாரணையும். கிறிஸ்தவ மதத்தை தவிர ஏனையவை எல்லாம் சாத்தான் வழிபாடு என்று பிரகடனம் செய்தார்கள். இந்துக்களின் தெய்வங்களை எல்லாம் சாத்தான்கள் என்றும், இந்துக்களின் மத அடையாளங்களை எல்லாம் சாத்தானின் குறிகள் என்றும் பிரகடனம் செய்தார்கள்.

அதன் பின்னர்தான் கிறிஸ்தவ சபைகளின் கொடூரம் ஆரம்பித்தது. முதலில் கோயில் பூசாரிகளும், பூசாரிகளின் குடும்பத்தினரும் சாத்தானுடன் ஒப்பந்தம் செய்தவர்கள் என்று கொடுரமாக சித்திவதை செய்யப்பட்டு, எரித்து கொல்லப்பட்டார்கள். கோயில்கள் இடித்து அழிக்கப்பட்டது. பூசாரிகளுக்கும், கோயில்களுக்குந்தான் பிரச்சினை, தமக்கில்லை என்று  கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தார்கள் மக்கள். அப்போதுதான் அடுத்த கொடூரத்தை அரங்கேறியது கத்தோலிக்க சபை.

தெய்வ உருவங்கள், மத அடையாளங்கள், குறியீடுகள், சக்கரங்கள் என்பவற்றை  வீடுகளில் வைத்திருப்பது இந்துக்களின் வழக்கம். இவ்வாறு மத அடையாளங்களை வைத்திருப்பவர்கள் அனைவரும் சாத்தானை வழிபடுபவர்கள் என்றும் சாத்தான்களுடன் இரகசிய ஒப்பந்தத்தை செய்திருப்பவர்கள் என்றும் அறிவித்தது கத்தோலிக்க சபை. அவ்வாறான வீடுகளுக்கு சென்று சோதனை நடாத்த  "சாத்தான் குறி சோதனையாளர்கள்" (witch finders) கிறிஸ்தவ சபைகளால் நியமிக்கப்பட்டார்கள். நடக்கும் விபரீதத்தை உணராமல் இருந்தார்கள் இந்துக்கள். 

கிறிஸ்தவ காட்டுமிராண்டிகள் வன்முறையில் இறங்கியது. இந்துமத அடையாளங்களை வீடுகளில் வைத்திருந்தவர்கள் பிடித்துச் செல்லப்பட்டார்கள். இந்து அடையாளங்கள் வைத்திருந்த ஒரே காரணத்திற்காக, குடும்பம் குடும்பமாக கொடூரமாக கொலை செய்யப்பட்டார்கள்.

நாடு முழுவதும் தகவல் தீயாக பரவியது. உயிர்களைக் காப்பதற்காக தங்கள் வீடுகளில் இருந்த இந்துமத அடையாளங்களை மறைத்தும், ஒழித்தும் வைத்தார்கள். அனைவரும் இந்து மத வழிபாட்டை நிறுத்திவிட்டார்கள் என்று நம்பியது கத்தோலிக்க சபை. சிறிது காலத்தில் கத்தோலிக்கத்தின் கொலைகளும் குறைந்திருந்தது.

மக்கள் மீண்டும் இரகசியமாக தமது வழிபாடுகளை ஆரம்பித்திருந்தார்கள். வீட்டின் புகை போக்கிகள், குளிருக்கு தீமூட்டும் அனல் அடுப்புக்கள், மற்றும் மறைவான இடங்களில் மத அடையாளங்களை மறைத்து வைத்து வழிபாடு செய்வதை மக்கள் வழக்கமாகக் கொண்டார்கள். 'சாத்தான் குறி சோதனையாளர்கள்' மூலம் இவற்றை அறிந்து கொள்கிறது வத்திக்கான்.

அதனால், அடுத்த கொடூரத்தை அரங்கேற்ற தயாரானது வத்திக்கான். கிறிஸ்தவ சபைகளுக்கு ஆணைகள் பறந்தன. புதிய வழிமுறையை ஆரம்பித்தன கத்தோலிக்க சபைகள். இந்து அடையாளங்களை இரகசியமாக வைத்திருக்கும் வீடுகள், மற்றும் வைத்திருப்பதாக சந்தேகிக்கும் வீடுகள் என்பவற்றின் வெளியே 'சாத்தான் குறி சோதனையாளர்கள்' அடையாளம் ஒற்றை இட்டுச் சென்றார்கள். மக்களுக்கு எதுவுமே புரியவில்லை. 

பின்னர் ஒருநாளில் வத்திக்கானின் கிறிஸ்தவ படைகள் ஊருக்கள் இறங்கின. அடையாளம் இடப்பட்ட வீடுகளுக்கு சென்று அங்கிருந்தவர்களை கைது செய்யத் தொடங்கின. குறியீடு இடப்பட்ட நோக்கம்  அப்போதுதான் புரிந்தது சிலருக்கு. நடக்கப் போகும் விபரீதத்தை உணர்ந்த அவர்கள் உயிர்களைக் காப்பாற்ற கால்போன போக்கில் ஓடினார்கள். சிலர் நாட்டைவிட்டு கடல்கடந்து ஓடினார்கள். ஆனால் என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமலேயே இருந்த பலர் கொடூரமாக கொல்லப்பட்டார்கள். இந்த கிறிஸ்தவ வெறியாட்டத்தில் தப்பி வந்த குடும்பங்களில் ஒன்றுதான் ஹரிஸ்ஸாவின் முன்னோர்கள்.

இங்கிலாந்தில் இருந்து புறப்பட்டவர்கள் இத்தனை ஊர்களைக்கடந்து முனீச்சனில்தான் தங்கினார்கள். இங்குதான் கிறிஸ்தவ சபைகளின் ஆதிக்கம் குறைவாக இருந்தது.ஆனால், சில காலமாக இங்கும் அவர்களின் அராஜகம் தொடங்கிவிட்டது.

இப்போது உங்களுக்கே புரிந்திருக்கும், ஹரிஸ்ஸாவின் குடும்பம் ஏன் சந்தோஷமாக இல்லை என்று. அவர்களின் முன்னோர்கள் தங்கள் அவலத்தை, கிறிஸ்தவ மதமாற்ற கொடூரத்தை பரம்பரை பரம்பரையாக கடத்தியே வந்திருக்கிறார்கள். வீட்டின் வெளியே போடப்பட்ட குறியீட்டைக் கண்டு அவர்கள் அச்சப்பட அதுதான் காரணம். வீட்டிற்கு வெளியே போடப்பட்ட குறியீடும், இவர்களின் அச்சமும் நடக்கப்போகும் அசம்பாவிதம் ஒன்றிற்கான எச்சரிக்கையாகவே பட்டது அவர்களுக்கு. 

இப்போது ஹரிஸ்ஸாவின் வீட்டில் எந்தவொரு இந்து அடையாளமும் இல்லை. ஈசர் ஆற்றில் நீராடிவிட்டு தூரத்து மலைகளுக்கு நடுவே தோன்றும் சூரியனை வழிபடுவதோடு சரி. வாரத்தில் ஓர் இரண்டு நாட்கள், நல்லநாள் விரதம் என்று கோயிலுக்கு போனவர்கள் கத்தோலிக்க லீக்கின் தாக்குதல்களால் இப்போது அதற்கும் செல்வதில்லை. கோயில் பாழடைந்து போய் இருந்தது. ஆனால் இப்போது கத்தோலிக்க லீக் வீட்டின் வெளியே இட்ட குறியீட்டிற்கு காரணம் மத அடையாளம் அல்ல. ஹரிஸ்ஸாவின் மச்சம் ஒன்றுதான் குறியீடு இடப்படக்காரணம். ஹரிஸ்ஸாவின் கண்களின் கீழ் அழகிய மச்சம் ஒன்று இருந்து. கிறிஸ்தவ சபைகளின் வரையறையில் இது சாத்தானின் முத்திரை. 

கிறிஸ்தவ திருச்சபை சாத்தானுக்கான தனது வரையறைகளை இப்போது விரிவுபடுத்தி இருந்தது. அதனால் ஹரிஸ்ஸா இப்போது சாத்தானுடன் ஒப்பந்தம் செய்த சூனியக்காரி. ஒரேயொரு மச்சம் அவளை சூனியக்காரி ஆக்கிவிட்டது. அவள் இப்போது சர்சிற்கு சென்று சாத்தானை விரட்டவேண்டும். பங்குத்தந்தை முதல் பங்கின் பணியாள்வரை பந்திவைத்தால்தான் சாத்தான் நீங்கியதென்று சான்றுகொடுப்பார்கள். அதற்குப் பிறகும் சூடான இரும்புக் கம்பியால் அந்த மச்சத்தில் சூடு வைத்தாக வேண்டும். ஒழுக்கம் கெட்டுவாழ ஹரிஸ்ஸா தயாராக இல்லை. அதற்கு இறந்து போகலாம் என்று உறுதியாக இருந்தாள்.

கண் இமைகளின் அருகில், வாய் அருகில், அக்குள்களில், தொப்புள் குழியோரம், காதுகளின் ஓரத்தில், மூக்கில், பிறப்புறுப்பு அருகில், மார்புகள், பிட்டங்கள், முதுகு என்பவற்றில் இப்படி ஏதாவது ஒரு இடத்தில் மச்சம் இருந்தால், உடலின் ஒன்பது துவாரங்களில் ஏதாவது ஒன்றில் கீறல் காயங்கள், தழும்புகள் இருந்தால், தோலில் எங்காவது கறுப்பு சிவப்பு நீல புள்ளிகளோ, தடிப்பமான திட்டுக்களோ இருந்தால், தோலில் உணர்ச்சியற்ற பகுதிகள் இருந்தால் அவையெல்லாம் சாத்தான் குறிகள் என்றார்கள் கத்தோலிக்க சபையினர். இவையெல்லாம் சாத்தானால் இவர்களுக்கு பதிக்கப்பட்ட குறிகள் என்றார்கள். இப்போது இப்படி குறி உள்ளவர்கள், குறி இருப்பதாக சந்தேகிப்பவர்கள் வீடுகள் முன்பே "சாத்தான் குறி சோதனையாளர்கள்" அடையாளங்களை இடுகின்றார்கள். 

இந்த குறிகளை இடுவதும், இது ஏதோ அசம்பாவிதம் ஒன்றுக்கான அத்திவாரம் என்பதும் மக்களுக்கு ஓரளவு தெரிய ஆரம்பித்திருந்தது. மச்சம் இருந்தால் மட்டுமே குறியீடு இடுவார்கள் என்றில்லை. அழகான பெண்களை தமக்கு இரையாக வருமாறு அழைப்பார்கள் பாதிரிகள். அதற்கு மறுக்கும் பெண்களின் வீட்டின் முன்பாகவும் இவ்வாறு குறிகள் இடப்பட்டது. இப்போதெல்லாம் "சாத்தான் குறி சோதனையாளர்கள்" கூட பெண்களை தம்முடன் வர அழைக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அவர்களுக்கு மறுப்பு சொல்லும் பெண்களின் வீடுகள் முன்பும் குறிகள் இடப்படுகிறது.

நிலைமை மோசமாகி செல்வதை ஹரிஸ்ஸாவின் குடும்பத்தினர் ஓரளவு உணர்ந்தார்கள். இப்போது பெண்கள் இல்லாத வீடுகள், கிறிஸ்தவ சபையினருடன் விபச்சாரத்தில் ஈடுபடுபவர்களின் வீடுகள் தவிர எல்லா வீடுகள் முன்பும் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் இரகசிய குறியீடு இடப்பட்டிருந்தது.

இந்த இடத்தை விட்டு செல்லவேண்டும் என்ற தீர்மானத்துக்கு ஹரிஸ்ஸாவின் குடும்பமும் அவர்கள் உறவினர்களும் வந்துவிட்டார்கள். எப்போது எங்கே போவது என்றுதான் அவர்கள் யாருக்கும் தெரியவில்லை. பொழுது விடிந்தது. உறவினர்கள் எல்லோரும் கூடிக் கதைத்துக் கொண்டே இருந்தார்கள். யாருக்கும் முடிவு தெரியவில்லை. அப்போதுதான் சிறுவயதில் பாட்டி சொன்ன பாரதம் பற்றிய கதைகள் மனதில் தோன்றியது அவளுக்கு, "நாங்கள் எல்லோரும் பாரதத்திற்கு போவோம்" என்றாள் ஹரிஸ்ஸா.

அனைவரிடமும் கனத்த அமைதி. அனைவருக்கும் அது நல்ல முடிவாகவே பட்டது. "அவ்வளவு தூரம் எப்படி போவது?" மௌனத்தை கலைத்தது அவள் பாட்டியின் வார்த்தைகள். இருக்கும் குதிரை வண்டிகளிலும், குதிரைகளிலும் செல்வோம் என்றார் ஹரிஸ்ஸாவின் தந்தை. உறவினர்கள் பலரும் இந்த முடிவிற்கு சம்மதித்தனர். ஆனால் வயதான பலர் அங்கிருந்து புறப்பட மறுத்துவிட்டனர். 

மறுத்தவர்களை விட்டுவிட்டு மற்றவர்கள் செல்வது என்று முடிவுசெய்தார்கள். அன்றைய பொழுதும் சாய்ந்தது. கண்ணீரால் விடைபெற்றுக்கொண்டார்கள். இரவோடு இரவாக ஊரை விட்டு புறப்பட்டார்கள். பாரதத்தை நோக்கிய அவர்களின் பயணம் அன்றே ஆரம்பித்து விட்டது. நாட்கள் வாரங்கள் மாதங்கள் என்று நடந்துகொண்டே இருந்தன குதிரைகள். பசி தூக்கம் தொலைத்தார்கள். செல்லும் வழியில் கிடைப்பதை பகிர்ந்து உண்டார்கள். 

அகதி வாழ்க்கை அவர்களை வாட்டிவதைத்தது. எத்தனை நாளைக்குத்தான் இப்படி ஓடிக்கொண்டே இருக்கப்போகிறோம் என்று அழுதார்கள். அப்படியே செத்துவிடலாம் என்று கூட தோன்றியது. பாரதத்தை அடைந்தால் எல்லாம் மாறிவிடும். அந்த நம்பிக்கை ஒன்றுதான் தொடர்ந்து பயணப்பட வைத்தது. இப்போது அவர்கள் புறப்பட்டு சில மாதங்கள் கடந்துவிட்டது. ஆஸ்திரியா, ஹங்கேரி, உக்ரைன் என்று ஐரோப்பிய எல்லைகளைக் கடந்து விட்டனர். 

அதேநேரத்தில் ஐரோப்பா முழுவதும் கிறிஸ்தவ சபைகளின் அட்டூழியம் ஆரம்பமாகிவிட்டது. சாத்தான் குறி சோதனை, மத விசாரணை என்று பெண்கள் மீதான சித்திரவதைகள் கொடூரமாக நடைபெறத் தொடங்கிவிட்டது. அடையாளம் இடப்பட்ட வீடுகளில் இருந்த பெண்கள் கத்தோலிக்க படைகளால் பிடித்துச் செல்லப்பட்டார்கள். தடுத்த ஆண்கள் கொடூரமாக கொல்லப்பட்டார்கள்.

அந்தந்தப் பகுதியில் இருந்த கத்தோலிக்க சபையின் பங்குத்தந்தை 'சாத்தான் குறி சோதனை ஜெனரல்'(witch finder general) என்று நியமிக்கப்பட்டார். அவர் தலைமையிலேயே விசாரணை கொடுமைகள் அரங்கேறியது. பிடித்துச் செல்லப்பட்ட பெண்கள் சாத்தான் குறி சோதனை என்ற பெயரில் பலர்முன் நிர்வாணப்படுத்தப்பட்டார்கள். பின் மொட்டை அடிக்கப்பட்டு உரோமங்கள் மழிக்கப்பட்டார்கள். 

அதன் பின்னர் சாத்தான் குறியை தேடும் பணி தொடங்குகிறது. சாத்தான் குறி என்று அவர்கள் கூறும் ஏதாவது ஒரு அடையாளம் வெளியே தெரிந்தால் அவள் சூனியக்காரி, சாத்தானுடன் உறவு கொள்பவள் என்று முத்திரை குத்தப்பட்டாள். அதன் பின்னர் அப்படியான பெண்களை யாராலும் காப்பாற்ற முடியாது. அப்படியான பெண்களை கத்தோலிக்க சபைகளைச் சேர்ந்தவர்கள் விதம் விதமாக சித்திரவதைகள் செய்தும், வன்புணர்வு செய்தும் கொலைசெய்தார்கள். அப்படி சித்திரவதையில், வன்புணர்வில் சாகாதவர்களை தெருக்களில் நிறுத்தி எரித்துக் கொன்றார்கள்.

புறத்தே தெரியும் சாத்தான் குறிகள் இல்லாத பெண்களை 'சாத்தான் குறி சோதனை ஜெனரல்' ஆன பங்குத்தந்தை பரிசோதனை செய்தார். அப்பெண்களின் கண்கள், அக்குள்கள், தொப்புள் குழிகள், அந்தரங்க உறுப்புகள் இவற்றில் சூடாக்கிய கொழுப்பு எண்ணெயை ஊற்றுவார்கள். சாத்தான் உடலில் இருந்தால் சுடாது என்பது கிறித்தவ சபைகளின் வாதம். சுடாத பகுதி உண்டா என்பதை கண்டுபிடிக்கவே இந்தச் சோதனை.

சாத்தான் குறி என்று வகைப்படுத்தப்படாத, வேறு சந்தேக குறிகள் பெண்களின் உடலில் இருந்தால் அக்குறிகளில் கூரான ஊசிகளால் குத்துவார்கள். சந்தேக குறிகள் ஏதும் அப்பெண்களின் உடம்பில் இல்லாதுவிட்டால் கண்ணுக்கு தெரியாத சாத்தானின் குறிகளை கண்டுபிடிப்பதற்காக கதறக்கதற உடல் முழுதும் தோலை உரிப்பார்கள். தோலுக்கடியில் சாத்தானின் குறிகள் மறைந்திருக்குமாம். அவ்வாறு இல்லாவிட்டால் கூரான ஊசிகளால் உடல் முழுவதும் சாத்தான் குறிகளைத்தேடி குத்துவார்கள். சாத்தான் குறிகள் வலியற்றவையாக இருக்குமாம். உலக வரலாற்றில் யாரும் கற்பனை கூட செய்யமுடியாத கொடூரத்தை கத்தோலிக்க சபைகள் அரங்கேற்றின.

ஆக மொத்தத்தில் பிடித்துச் செல்லப்பட்ட பெண்கள் அனைவரும் சாத்தான் குறி என்று சொல்லியோ, அல்லது சாத்தான் குறி கண்டுபிடிப்பு என்று சொல்லியோ சித்திரவதை செய்யப்பட்டு பாலியல் ரீதியான கொடுமைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு கொல்லப்பட்டார்கள். 

கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவ சபைகளின் கொடுமைகளால் சுமார் 90 லட்சம் ஐரோப்பிய பெண்கள் ஒரு சில வருடங்களிலேயே கொல்லப்பட்டார்கள். கிறிஸ்தவ ஆட்சியாளர்களின் எல்லைகளை தப்பித்துக் கடந்தவர்கள் மட்டுமே உயிர் பிழைத்தார்கள். கத்தோலிக்க சபைகளில் விபச்சாரத்தில் ஈடுபடும் பெண்கள் மட்டுமே இப்போது ஐரோப்பிய நாடுகளில் எஞ்சியிருந்தார்கள்.

இப்போது கிறிஸ்தவர்களின் நவீன ஐரோப்பாவை உருவாக்கும் கனவு நனவாகி இருந்தது. ஐரோப்பாவில் எஞ்சிய விபச்சாரிகளைக்கொண்டு புதிய சந்ததிகள் உருவாக்கப்பட்டது. வெட்கம், மானம், மரியாதை என்றால் என்னவொன்றே தெரியாத இன்றைய நவீன விபச்சார ஐரோப்பாவின் முதல் தலைமுறை உருவாகி இருந்தது.

அப்போதும் ஹரிஸ்ஸாவின் குடும்பமும் உறவினர்களும் பயணித்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். அவர்களின் ஒழுக்கமான வாழ்க்கைக்கான பாரதத்தை நோக்கிய முயற்சி நிச்சயமாக நிறைவேறும்.

மைக்கேல்பட்டி சகாயமேரி-சிறுகதை

 "நான் உடைந்த சிதைந்த பாத்திரம் யேசையா.. என்னை கருவியாக பயன்படுத்தும் யேசையா.." என்று அவளின் ரிங்டோன் ஒலித்தது. குளிப்பதற்காக உள்ளே சென்றவள் திரும்பிவந்து தொலைபேசியை எடுத்தாள்.  மறுமுனையில் ஃபாதர் இமானுவல். "என்ன ஃபாதர் இன்னைக்கு எல்லா ஃபாதரும் எங்கூடத்தான் போல" என்று நையாண்டியாக கேட்டாள். "என்ன, வேற யாராச்சும் நிக்கிறாங்களா?" இமானுவல் ரொம்ப கவலையாக கேட்டார். இல்லை ஃபாதர், நியூட்டன் ஃபாதர் வந்தாரு,

 இப்பதான் போனார். நான் குளிச்சிட்டு அஞ்சே நிமிசத்தில ரெடியாயிடுறன். நீங்க வாங்க" என்றவள் தொலைபேசியை வைத்துவிட்டு குளியலறைக்குள் சென்றாள்.

ஊழியராணி ரொம்ப சுத்தபத்தம் கொள்கையோடு வாழ்பவள்.குடும்பம் குட்டி என்று இருக்கும் ஆண்களையோ, உழைத்து சாப்பிடும் ஏழைபாழைகளையோ அவள் உள்ளே அனுமதிப்பதில்லை. ஊரான் சொத்தில் உல்லாசமாக வாழ்பவர்கள் தான் அவளின் இலக்கு. ரேட்கூட கொஞ்சம் அதிகம். வரும் ஒவ்வொருவரும் சென்றபின் குளித்து சுத்தபத்தமாகிவிடுவது அவள் வாடிக்கை. இப்போதும் அப்படித்தான், நியூட்டன் ஃபாதர் சென்றதும் குளிக்கப் போய்விட்டாள். 

ஊழியராணி இந்த பெயரே கொஞ்சம் விசித்திரமான பெயர். அந்த பெயர் வந்ததே ஒரு பெரிய கதை.

ஊழியராணியின் தாய் சகாயமேரி. அவளுக்கு கணவன் விட்டுவிட்டு போய்விட்டான்.  கல்யாணம் பண்ணி ஒருமாதம் கூட முடியவில்லை, அதற்குள் இன்னொருவருடன் ஊழியம் செய்தகொண்டிருநதாள் சகாயமேரி. அதை பார்த்துவிட்டு அன்றே போனவன்தான். அவன் மானஸ்தன், திரும்ப வரவேயில்லை. அன்று முதல் மைக்கேல்பட்டி சர்ச்சிற்காக ஊழியம் செய்வதுதான்  அவளின் முழுநேர வேலை.

மைக்கேல் பட்டியில் செல்வராஜ் குடும்பம் பெரிய குடும்பம். இப்போதும் கூட்டுக் குடும்பமாக பாரம்பரியமாக வாழ்ந்து வருகின்றார்கள். செல்வராஜ் சொன்னால் மொத்தக் குடும்பமே கேட்கும். எப்படியாவது மருந்துக்கடை செல்வராஜை மதம் மாற்றி மொத்த குடும்பத்தையும் மாற்றிவிடவேண்டும். இதுதான் சகாயமேரிக்கு அப்போது கொடுக்கப்பட்ட  பணி. பலபேர் முயற்சி செய்து தோற்றுவிட்டார்கள். இப்போது சகாயமேரியின் முறை.

சகாயமேரியின் பெருமுயற்சியால், செல்வராஜ் ஊழியம்செய்ய ஒருவாறு அனுமதித்துவிட்டார். செல்வராஜ் ஃப்ரீயாக இருக்கும் போதெல்லாம் மனங்கோணாமல் ஊழியம் செய்து வந்தாள் சகாயமேரி. எப்படியாவது மதம் மாற்றிவிடவேண்டும் அல்லவா?

ஊழியம் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது. செல்வராஜ் மதம்மாறியதாக இல்லை. ஆனால் சில மாதங்களில் சகாயமேரியின் உருவம் மாறிவிட்டது. ஆம், அவள் கர்ப்பமாக இருந்தாள். மதமாற்ற வேண்டும் என்ற அவசரத்தில் பாதுகாப்பு நடைமுறைகளை மறந்து ஊழியம் செய்துவிட்டாள். அது இப்போது கர்ப்பமாக வந்து நின்றது. 

ஏதாவது மருந்தைக் கொடுத்து கரைத்து விடலாம் என்று பலமுறை முயற்சி செய்தார் செல்வராஜ். ஆனால் கர்த்தர் கோவித்துக்கொள்ளுவார் என்று அவள் மறுத்துவிட்டாள். அந்த கர்ப்பத்தில் வந்த சிற்பம்தான் இந்த ஊழியராணி. பாவமன்னிப்பு, கரோல், கன்னியாஸ்திரிகள், ஊழியக்கார்கள் என்று இவற்றையெல்லாம் விட்டுவிட்டு அவளிடம் வரவைத்த அழகு ஊழியராணியுடையது. தன்னைவிட பெரிய ஊழியக்காரியாக வரவேண்டும் என்று சகாயமேரி வைத்த பெயர்தான் இந்த "ஊழியராணி".

அவள் குளித்து முடித்து வருவதற்குள், ஃபாதர் இமானுவல் வந்துசேர்ந்துவிட்டார். "என்ன ஃபாதர் அவ்வளவு அவசரமா?" துடைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தவள் நக்கலாக கேட்டாள். அவரால் அசடு வழிவதைத்தவிர வேறொன்றும் முடியவில்லை.

 "ஃபாதர் டெய்லி பலபேருக்கு பாவமன்னிப்பு கொடுக்கிறிங்க, கரோல் வேற இப்ப பழக்கிறிங்களாம், மடத்தில கன்னியாஸ்திரிங்கவேற மூணு பேர் பேர்மனன்டா இருக்காங்க இவ்வளவும் பத்தாமத்தான் இங்க வாறிங்களா?" அவள் குத்தல் பேச்சால் மீண்டும் சீண்டினாள். அவள் தாய் இப்போதும் மைக்கேல் பட்டியில் ஊழியம் செய்வதால் அவள் ஊழியக்காரிகளை இழுக்கவில்லை.

இமானுவல் அவள் பேச்சை திசை திருப்ப பார்த்தார். "நீயேன் இப்படி தனியா இருந்து பண்ற, எங்ககூட இருந்து ஊழியம் பண்ணேன்" என்றார். "ஊழியமா? நானா? அவ்வளவு கேவலமாவா என்னப்பார்க்க தெரியுது?" என்றாள் அவள். 

" ரெண்டுமே ஒன்றுதானே, நீ இப்ப பண்றது மட்டும் ஒசத்தியா என்ன?" அவள் பேச்சில் சூடாகிய ஃபாதர் உண்மையை பேசிவிட்டார். 

"என்னை ஏன் விபச்சாரின்னு ஊருக்க சொல்றாங்க ஃபாதர்?உங்க கூட எல்லாம் படுக்கிறதால தானே"

"ம்ம்.." என்று தலையை ஆட்டினார்.

"உங்க அம்மா எப்படி உங்கள பெத்தாங்க? அப்பா கூட படுத்துத்தானே.. ரெண்டுமே ஒன்றுதானே. ஆனால் உங்க அம்மாவ யாரும் விபச்சாரின்னு சொல்லமாட்டாங்கல்ல" 

"அவ ஒருத்தரோட படுத்தா, நீ பலபேரோட படுக்கிற" தாயை ஒப்பிட்டு சொன்னது அவருக்கு பிடிக்கவில்லை.

"அவ ஒருத்தரோடதான் படுத்தான்னு ஒனக்கு தெரியுமாக்கும்? ஒருத்தனுக்கு பிறந்தா நீயேன் ஃபாதர் ஆன" என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டே.. "சரி அதை விடுங்க ஃபாதர், உங்க சர்ச்சில இருக்கும் சிஸ்டர்ஸ் எல்லாம் என்ன பண்றாங்க? சிஸ்டர்ஸ் மட்டும் இல்லைன்னா உங்க ஃபாதருங்க யாராச்சும் ஃபாதராவே இருப்பாங்களா? சிஸ்டர்ஸ் எல்லாரும் ஒரு ஃபாதர்கூட மட்டுந்தான் படுக்கிறாங்களாமா? பலபேரோட படுத்தா விபச்சாரின்னா, கன்னியாஸ்திரிங்க விபச்சாரிங்க, நீங்கல்லாம் ஆம்பள விபச்சாரிங்க அப்பிடியா ஃபாதர்?" அவள் கேள்விகளை அடுக்கிக் கொண்டே போனாள். அவரால் பதிலேதும் பேச முடியவில்லை.

ஒவ்வொரு முறை ஊழியராணியிடம் வரும்போதும் இவளை எப்படியாவது ஊழியக்காரியாக்கிவிடவேணும் என்ற நினைப்போடுதான் வருவார் இமானுவல். ஆனால் அவள் விபச்சாரம் செய்வதைவிட ஊழியம் இழிவானது என்பது அவருக்கு உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. இரண்டுமே ஒன்றுதானே! ஏன் அவள் விபச்சாரத்தைவிட ஊழியத்தை இழிவாக கருதுகிறாள் என்று அவருக்கு புரியவேயில்லை.

"சரி சரி நீ ஊழியம் செய்யவே வரவேணாம்" என்று சொல்லிக்கொண்டே ஊழியராணியை கட்டிலில் சாய்த்தார் ஃபாதர்.. புரிதலுக்கான முயற்சி தொடங்கியது...

ஊழியக்காரர்களுடன் ஆதனூர் பத்மநாதன்- குட்டிக்கதை

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. சர்ச்சில் ஆராதனை முடிந்துவிட்டது. பாஸ்டர் பாவமன்னிப்பு கொடுக்க பெண் ஒருவரை அழைத்துக்கொண்டு அறைக்குள் சென்றுவிட்டார். வழக்கம்போல பிரச்சாரத்திற்கு செல்ல தயாரானார்கள் ஊழியக்காரர்கள். இந்தவாரம் ஆதனூர் செல்வதென்று முடிவு செய்தனர். ஆதனூரை எப்படியாவது ஆதாம்புரம் என்று மாற்ற வேண்டும். இதுதான் அவர்களின் நீண்டகால ஆசை.

வெள்ளை நிற வண்டியொன்று ஆதனூருக்குள் வந்தது. ஆண்களும் பெண்களுமாக சுமார் பத்துப்பேர். வரும்போதே வண்டிக்குள்ளேயே ஊழியம் செய்திருப்பார்கள் போல,  தலைமுடிகள் கலைந்திருந்தது, ஆடைகள்கூட கசங்கி இருந்தது. இறங்கியதும் அவற்றை சரிசெய்தார்கள். தங்களை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டார்கள். பின் மதமாற்ற பிரச்சாரத்திற்காக வீடுவீடாக செல்ல தயாரானார்கள். காலங்கெட்ட கரிக்குருவி பீரங்கி வாசலில் கூடுகட்டுமாம். அதுபோல் அவர்கள் இன்று சென்ற முதலாவது வீடு பத்மநாதனுடையது.

ஆதனூரில் பத்மநாதன் யாரென்று அனைவருக்கும் தெரியும். யாரும் அவருடன் வம்பு தும்புக்குப் போவதில்லை. ரொம்பவும் புத்திசாலி. எதிர்ப்பவர்களை அவர்களின் வழியிலேயே கதறவிடுவது அவரின் வாடிக்கை. பத்மநாதன்வீட்டு வாசலில் நின்று பிச்சைக்காரர்கள் போல் கூப்பிடுகிட்டார்கள் ஊழியக்காரர்கள். கதைவைத் திறந்து எட்டிப் பார்த்த பத்மநாதனால் ஓரளவு ஊகிக்க முடிந்துவிட்டது. "வாங்க வாங்க" என்று வலு பவ்யமாக அழைத்துச் சென்று உள்ளே இருத்தினார். 

"என்ன விசயம், ஏன் வந்திங்க?" என்று எதுவுமே தெரியாததுபோல் கேட்டார் பத்மநாதன். ஊழியக்காரர்களில் ஒருத்தி "நாங்க நல்ல செய்தி ஒன்னு சொல்ல வந்திருக்கம், உண்மையான தேவனைப் பற்றி உங்களுக்கு சொல்லணும்" என்று வாயைக் கோணியவாறு ஆரம்பித்தாள். பத்மநாதனுக்கு புரிந்து விட்டது. வாயின் நெளிப்பே இவள் தினமும் பல பேருடன் ஊழியம் செய்பவள் என்பதை அவருக்கு உணர்த்திவிட்டது. பேச்சை இடைமறித்த பத்மநாதன் "என்ன மதமாற்றப் பிரச்சாரமா? அது இங்க வேண்டாமே" என்றார். 

"இல்லை, நீங்க மதம்மாறவேண்டும் என்றில்லை. மனம் மாறவேண்டும் அதுதான் எங்க நோக்கம். அதனால நாங்க சொல்றதை ஒருமுறை முழுசா கேளுங்க" என்றாள் அவள். சைகையால் பொறு என்று கூறிவிட்டு விறுவிறு என்று அறையின் உள்ளே சென்றார் பத்மநாதன். போனவர் போனவேகத்தில் உடனேயே வந்தார். வெளியே வரும்போது அவர் கையில் நான்கைந்து துணித் துண்டுகள் இருந்தது. 

ஆம், அது அவருடைய வயதான தந்தையின் கோமணத்துணிகள். அவருடைய தந்தை வயதான நிலையில் அறைக்குள் படுத்த படுக்கையாக உள்ளார். வெளியே கொண்டு வரும்போதே துர்நாற்றம் வீசியது. துவைப்பதற்காக வைத்திருந்த கோமணத் துணிகளையே அவர் எடுத்துக் கொண்டு வந்திருந்தார். வந்தவர்களுக்கு ஒன்றும் புரியாமல் பேந்தப்பேந்த முழித்தார்கள்.

வந்திருந்தவர்களை நோக்கிய பத்மநாதன் "உங்க துணிங்கள அவித்துட்டு எல்லாரும் இதை உடுத்திக்குங்க" என்றார் இயல்பாக. வந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து நெளிந்தார்கள். பத்மநாதனோ விடுவதாக இல்லை. "சரிங்க உடுத்தாட்டியும் பரவால்ல, ஒருமுறை மோந்தாச்சு பாருங்க" என்று அவர்கள் முகத்தின் முன்னால் நீட்டினார். முகத்தைச் சுழித்தவாறே அவர்களில் ஒருத்தி "என்ன சார், இப்படி பண்றீங்க என்றாள்".

பத்மநாதன் சிரித்தார். சிரித்து விட்டுச் சொன்னார். "மதம் என்கிறதோ, வழிபாட்டு நம்பிக்கை எங்கிறதோ கோமணம் மாதிரி. அதை உள்ளதான் வச்சுக்கணும். அதை வெளியே கட்டிக்கிட்டு சுத்தக்கூடாது. உங்க கோமணத்திலயே ரொம்ப அசிங்கம் ஒட்டியிருக்கு, பெரிசா ஓட்டைங்கவேற இருக்கு, அதைத் துவைக்கிறத விட்டிட்டு, ஓட்டைய தைக்கிறத விட்டிட்டு அடுத்தவங்கள ஏன் அதை உடுத்திக்க சொல்லி அலையுறிங்க" என்றார். 

அவர்களால் இப்போது எதுவுமே பேசமுடியவில்லை. பத்மநாதன் பேசிய மொழி அவர்களுக்கு இப்போது நன்றாகவே புரிந்திருந்தது.

சர்ச்சில் இருக்கும் சிலைகள் போல, தலையை கீழே தொங்கப் போட்டுக்கொண்டு நடையைக் கட்டினார்கள் ஊழியக்காரர்கள். யாருக்கும் அவரின் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்க்கும் தைரியம் கூட வரவில்லை. 

ஆதனூர் பத்மநாதன் என்றால் சும்மாவா என்ன?

விதைகள் தப்பாய் முளைப்பதில்லை-சிறுகதை

ஆரா! இது பெயரல்ல, அவ்வூர் இளைஞர்களை அவ்வப்போது திணறடித்துச் செல்லும் அழகுப்புயல். சிறகு முளைக்காத தேவதை அவள். அவளின் அழகை வர்ணிக்க வார்த்தைகளே போதாது, அப்படி ஒரு அழகு. பிரம்மன் ஒவ்வொரு அங்கங்களையும் அளவு பிசகாமல் படைத்திருக்கிறான். 

பஞ்சுப் பாதங்கள், பளபளக்கும் கால்கள், குதித்து விளையாடும் குரும்பைகள், குறுகுறுக்கும் அரும்பு விழிகள், பற்றிப் படர்ந்து நிற்கும் கருஞ்சடைகள், என்று ஒவ்வொன்றும் அப்படியோர் அழகு. 

ஆரா இப்போது ஊரில் இல்லை. வெளியூரில் வேலைசெய்கிறாள். அவ்வப்போது விடுமுறை நாட்களில்தான் ஊருக்கு வருவாள். அவள் ஊருக்கு வரும் நாட்களில் எல்லாம் இளைஞர்கள் யாரும் வீடுகளுக்குள் செல்வதில்லை. பகல் முழுவதும் அவள் பார்வைக்காக தெருக்களிலேயே தொங்கிக் கொண்டு இருப்பார்கள்.

அவளுக்கு இப்போது இருபத்தைந்தைத் தாண்டிவிட்டது வயது. ஆனால் இன்றும் பதினெட்டின் இளமையும் பதினாறின் துடிப்பும் மாறவில்லை. அவளைப் பார்த்து ஏங்காத ஆண்களே கிடையாது. காதல் கொண்டு கண்டதையும் செய்து வித்தைகாட்டும் குரங்காகிவிட்டனர் காளைகள். காதல் கொண்டவர்கள் மத்தியில் அவள்மீது காமங்கொண்டும் அலைந்தனர் சிலர். அப்படி காமவெறி பிடித்து பைத்தியமாகவே ஆகியவன்தான் இந்த நெல்சன்.

ஊரில் உள்ள சர்ச்சில் நெல்சன்தான் பங்குத்தந்தை. அவன் பங்கில் உள்ள பெண்கள் அனைவரும் ஒருமுறையேனும் அவனுக்கு இரையாகி இருப்பார்கள். அழகு, அசிங்கம், கருப்பு, சிவப்பு என்பதெல்லாம் அவனுக்கு பிரச்சினை இல்லை. பங்கில் இருக்கும் பெண்கள் ஒருமுறையேனும் அவனுக்கு இரையாகி இருக்க வேண்டும். அதை ஒரு சம்பிரதாயமாகவே வைத்திருந்தான். முன்பிருந்த பங்குத் தந்தைகளும் அவனைப்போலவே இருந்ததால் அதை யாரும் எதிர்ப்பதுமில்லை. அந்தக் கிராமத்தில் பெரும்பான்மையானவர்கள் கிறிஸ்தவர்கள். அதனால் இவையெல்லாம் இயல்பான ஒன்றென சாதாரணமாக கடந்துவிடுவார்கள்.

ஆராவும் அதே பங்கில் இருப்பவள்தான். ஆனால், அவள் பலவருடங்களாக சர்ச்சுக்கு செல்வதில்லை. ஒருநாள் சர்ச்சிற்குள் அவள் பார்த்த சம்பவம், அவளை சர்ச்சுக்கு செல்லவே விடுவதில்லை. அவளின் தாய் பலமுறை வற்புறுத்தி அழைத்திருக்கிறாள், அவள் முடிவில் உறுதியாகவே இருந்து மறுத்துவிட்டாள். ஆனால் அவள் பார்த்ததை தாயிடம் ஒருபோதும் சொன்னதேயில்லை.

அவள் தந்தையின் வழியில் எல்லோரும் தமிழர்கள்தான். தந்தை பிரபுதான் கிறிஸ்தவத்திற்கு இனம்மாறி திருமணம் முடித்திருந்தார். ஆனால் சிறுவயதில் இருந்தே விடுமுறை நாட்களில் அப்மம்மா வீட்டிற்கு சென்று விடுவது ஆராவின் வாடிக்கை. அங்கு போகும் போது கோயில் குளம் என்று சந்தோஷமாக போய்வருவாள். அதனாலேயோ என்னவோ அவள் அவ்வளவு ஒழுக்கமான பெண்ணாகவும் இருந்தாள். அழகு இருக்குமிடத்தில் அறிவு, ஒழுக்கம் இருப்பதில்லை என்பது ஆராவிடத்தில் பொய்த்துத்தான் போனது. அறிவு, அழகு, ஒழுக்கம் மூன்றும் சேர்ந்து தேவதையாக ஜொலித்தாள் ஆரா.

அது ஒரு சித்திரை மாதம். விடுமுறையில் ஊருக்கு வந்திருந்தாள் ஆரா. வழக்கம்போல ஊர் திருவிழாபோல் ஆகிவிட்டது. அவள் வந்த செய்தி பங்குத்தந்தை நெல்சனின் காதுகளுக்கும் உடனேயே எட்டிவிட்டது. காமம் அவன் மனதில் வெறிபிடித்து ஆடியது. அவள் நினைவில் சர்ச்சுக்குள் இருந்த மூன்று நான்கு கன்னிமேரி சுருவங்களே சுக்குநூறாக உடைந்துவிட்டது. எத்தனை நாட்களுக்கு தான் இப்படி சிலைகளை உடைப்பது கைகளைத் தேயவைப்பது. எப்படியாவது இந்த முறை அவளை அடைந்தே தீருவது என்று சங்கல்பம் பூண்டான். 

அப்போது இரவு பத்துமணி ஆகியிருந்தது. அப்பொழுதே புறப்பட்டு ஆராவின் வீட்டிற்கு சென்றான். அவன் கண்களில் காமம் கொப்பளித்துக்கொண்டு நின்றது. "மரியம்.. மரியும்.." அவன் வார்த்தைகள் தளம்பியது. சப்தம் கேட்டு கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தாள் ஆராவின் தாய் மரியம். வெளியே நெல்சன் நிதானமில்லாமல் நின்றான். காமத்தின் போதை அவனை தடுமாற வைத்திருந்தது. "ஃபாதர், அவர் நிண்டால் பரவாயில்லை, மகள் வந்து நிக்கிறாள். அவள் போனபிறகு வாங்க.." என்றாள் மரியம். 

"நான் ஆராட்டத்தான் வந்தன், உங்கிட்ட இல்லை" என்று சொல்லிக் கொண்டே வீட்டிற்குள் புகுந்தான் நெல்சன். ஒருகணம் பதறித்தான் போனாள் மரியம். வீட்டிற்குள் சென்று நெல்சன் "ஆரா.., ஆ.." என்று இரண்டாவது முறை உச்சரித்து முடிப்பதற்குள் கதவைத் திறந்து அறையைவிட்டு வந்தாள் ஆரா. அவளைப் பார்த்தவுடன் அவன் பேச்சு மூச்சு எல்லாம் நின்றதுபோல வாயடைத்து நின்றான் நெல்சன். இந்த நேரத்தில் பங்குத்தந்தையை பார்த்தவுடன் ஆரா பத்ரகாளி போல் ஆகிவிட்டாள். பஞ்சுப் பாவைபோல், சிறகில்லாத சின்ரல்லா போல் இருந்தவள் இப்போது சூலம் இல்லாத காளிபோல் கோபம் கொப்பளிக்க நின்றாள். 

அவள் கண்முன்னே பழைய காட்சிகள் பளிச்சென்று ஓடியது. காட்சிகளில் எந்த கலங்கலும் இல்லை. அவளுக்கு அந்த காட்சிகள் ஆழமாகவே பதிந்திருந்தது. ஆராவின் வீட்டில் இருந்து இரண்டாவது தெருவில் உள்ளது ஜென்சியின் வீடு. ஜென்சி ஆராவைவிட எட்டுவயது மூத்தவள். சிறுவயதில் ஆராவைத்தான் ஜென்சி துணையாக அழைத்துக்கொண்டு செல்வது வழக்கம். அப்படி ஒருநாள் மாலைவேளை. ஜென்சி ஆராவை அழைத்துக்கொண்டு சர்ச்சுக்கு சென்றாள். "கரோல் பழக ஃபாதர் வரச்சொன்னவர், நீயும் எங்கூட வா" அப்படியென்று ஆராவையும் அழைத்துச் சென்றாள் ஜென்சி. 

அங்கே சென்றால் கரோல் பழகுவதற்கு வேறுயாரும் வரவில்லை. சர்ச்சின் வழிபாட்டு மண்டபத்தின் ஓரத்தில் இருக்கும் அறைதான் கரோல் பழகும் இடம். ஆராவும் ஜென்சியும் மட்டுமே இருந்தார்கள். அப்போதுதான் நெல்சன் அங்கே வந்தான். நெல்சன் வந்ததும் மரியாதை என்று இருவரும் எழுந்து நின்றனர். "பரவாயில்ல இருங்க" என்று ஜென்சியை தழுவியபடியே இருத்தினான் நெல்சன். "ஃபாதர் வேற யாரும் வரல்ல" என்றாள் ஜென்சி. "அவங்க வருவாங்க உனக்கு சிலது ஸ்பெசலா சொல்லிக் கொடுக்கணும், அதுதான் உன்னை வரச்சொன்னேன்" என்றான் நெல்சன். ஜென்சி அப்படியே உருகிப்போனாள். "ஃபாதருக்கு நம்மமேல எவ்வளவு அன்பு" என்று நினைத்துக் கொண்டாள்.

ஆராவைப் பார்த்த நெல்சன் "நீ ஏம்மா வந்த, நீ போய் வெளியே விளையாடு, அக்காக்கு சொல்லிக்கொடுத்து முடிந்ததும் கூப்பிடுறன்" என்று சொல்லி வெளியே அனுப்பினான். ஆரா விளையாடும் சந்தோசத்தில் துள்ளிக்குதித்து ஓடினாள். சிறிது நேரம் விளையாடியவளின் மனது விளையாட்டில் ஒட்டவில்லை. மற்றைய சிறுவர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர், இவள் மட்டும் கரோல் பழகும் அறையின் பின்புறம் வந்து என்ன நடக்கிறது என்று எட்டிப்பார்த்தாள். அவள் கண்ட காட்சி அவளை அப்படியே உறைந்து போகவைத்துவிட்டது.

ஜென்சி அக்கா திமிறிக்கொண்டு "விடுங்க ஃபாதர், உங்களை நம்பித்தானே இங்க வந்தன், இப்பிடி செய்யாதங்க" என்று கெஞ்சினாள். அவன் விடுவதாக இல்லை. அவள் கெஞ்ச கெஞ்ச அவளின் ஆடைகள் முழுவதையும் உருவிவிட்டான். ஜென்சி அக்கா இப்போது ஆடை இல்லாமல் பிறந்த மேனியாய் கிடந்தாள். அவள் முடிந்த வரையில் போராடிப் பார்த்துவிட்டாள். இவனின் மிருக பலத்தின் முன் அவளால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. அவள் இப்போது சோர்ந்து போய்விட்டாள். 

கெஞ்சுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை அவளுக்கு. மூன்று ஆணியை பிடுங்கி தன்னையே காப்பாற்ற முடியாத ஆண்டவர் வந்து காப்பாற்றுவார் என்று அவளால் நம்ப முடியவில்லை. விட்டுவிடு என்று அவனிடமே கெஞ்சினாள். "கண்களை மூடி ஜெபம் பண்ணு விட்டு விடுகிறேன்" என்றான் நெல்சன். அவனின் பேச்சை நம்பி தட்டுத்தடுமாறி முட்டிபோட்டு அமர்ந்தாள். இந்தக் கோலத்தில் முட்டி போட்டு ஜெபம். அவளுக்கு ஏதேதோ செய்தது. நெல்சன் அவளை குறுகுறு என்று பார்த்தான். அவளுக்கு உடல் முழுவதும் ஏதோ ஊர்வது போல் இருந்தது. கண்களை இறுக்கி மூடினாள். தனக்குத் தெரிந்த முறையில் ஏதோ ஜெபம் செய்தாள். 

கடைசியில் "ஆமேன் ஆமேன்" என்று இரண்டு முறை சொன்னவள் மூன்றாவது முறை "ஆ.." மட்டுமே சொல்ல முடிந்தது. அவளால் வாயை மூட முடியவில்லை, ஊரில் உள்ள எல்லா அழுகல்கழுக்கும் உள்ளே போய் வந்த அசிங்கத்தின் நாற்றம் அவளுக்கு மூக்கைப் பிடுங்கியது. வயிறு கும்டிக்கொண்டு வந்தது. அவளால் வாந்தி எடுக்கவும் முடியவில்லை. மூச்சு விடவும் முடியவில்லை. மூச்சு விடவும் முடியாமல் இறுக்கிப் பிடித்து அழுத்தியதில் அவள் கண்கள் செருகி மயங்கிப்போய் இருந்தாள். நெல்சன் தலையைப் பிடித்து அழுத்திய கையை விலக்கினான். அவள் அப்படியே மல்லாக்காக சரிந்து விழுந்தாள்.

நெல்சன் தனது வெள்ளைப் பாவாடையைத் தூக்கிக் கழற்றிவிட்டு ஜென்சியின்மேல் படர்ந்தான். 

அவளால் இப்போது திமிறவோ எதிர்க்கவோ முடியவில்லை. முனகலும் கெஞ்சலும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. அவன் தனது வக்கிரங்களை அரங்கேற்றம் செய்தான். அவள் வலிதாங்க முடியாமல் "அம்மா! ஐயோ" என்று கத்தினாள். " முடியல ஃபாதர், என்னை விடுங்க ஃபாதர்" என்று கெஞ்சினாள். அந்த மிருகம் எதையும் காதில் வாங்குவதாக இல்லை. தன் வெறியை தணிப்பதிலேயே இழுப்பதிலேயே குறியாக இருந்து. அவள் வலியால் துடித்தபடி முனகிக்கொண்டே இருந்தாள். அவள் முனகலின் அவலத்தை அவன் காதிலேயே வாங்கிக்கொள்ள வில்லை. சிறிது நேரத்தில் அவள் முனகல் குறைந்திருந்தது. அதன்பின்னர் அந்த மிருகமும் எழுந்துவிட்டது.

அவன் சாவகாசமாக எழுந்து பாவாடையை உடுத்தினான். எதுவுமே நடக்காதது போல புறப்பட்டு போனான். ஜென்சியால் எழுந்து ஆடைகளை அணியவே முடியவில்லை. தட்டுத்தடுமாறி தள்ளாடியபடி ஆடைகளை எடுத்து அணிந்தாள். சில ஆடைகள் கிழிந்திருந்தது. கிழிந்தவாறே அணிந்தாள். அவள் கால்கள் தள்ளாடியது. நடக்க முடியாமல் சுவர்களைப் பிடித்தபடி வெளியே வந்தாள். எல்லாவற்றையும் பிரம்மை பிடித்தவள்போல் பார்த்துக் கொண்டே நின்றாள் ஆரா. அவளுக்கு என்ன நடக்கிறது என்று முழுமையாக புரியாத வயது.  

சர்ச்சை விட்டு தள்ளாடியபடி வெளியே வந்தாள் ஜென்சி. ஓடிவந்து கட்டிப்பிடித்தாள் ஆரா. இருவராலும் அழமட்டுமே முடிந்தது. கைத்தாங்கலாக ஜென்சியின் வீடுவரை அழைத்துவந்தாள் ஆரா. ஜென்சி அழுதுகொண்டே அவள் தாயிடம் நடந்ததை சொன்னாள். அதற்கு அவள்தாய் "நம்மட ஃபாதர்தானே அத பெரிசுபடுத்தாம விடு" என்று சாதாரணமாக சொல்லிவிட்டு இயல்பாக கடந்துபோய்விட்டாள். ஆராவுக்கு அப்போது இவை ஒன்றுமே அப்போது புரியவில்லை. ஆனால் ஏதோ தப்பு என்று மட்டும் புரிந்தது. அதனால் அன்றிலிருந்து சர்ச்சிற்கு செல்வதில்லை. வளர்ந்த பின்புதான் நடந்த சம்பவங்களின் கேவலம் புரிந்தது அவளுக்கு.

பங்குத்தந்தை நெல்சனைக் கண்டவுடன் பத்திரகாளியாக ஆரா மாற இதுதான் காரணம். "எதுக்குடா இங்க வந்த, வெளிய போடா நாயே" என்று கத்தினாள் ஆரா. "ஃபாதர அப்படி சொல்லதம்மா" அப்படி என்று சொன்ன மரியம் ஆரா பார்த்த பார்வையில் வாயை மூடிக்கொண்டு பேசாமல் வெளியே போய்விட்டாள். "எதுக்கு செல்லம் கோபப்படுற, ஒருவாட்டி சர்ச்சுக்கு வா" என்று குழைந்தான். செல்லம் என்று இந்த நாய் சொன்னதும் கோபத்தின் உச்சிக்கே போனாள் ஆரா, மீண்டும் "வெளியே போடா நாயே" என்று உரக்க கத்தினாள். குழைவது அவளிடம் சரிவராது என்றுணர்ந்த நெல்சன் "உனக்கு கல்யாணம் என்றால் நான்தானே கைபிடிச்சு கொடுக்கணும், நீ சர்ச்சுக்கு எங்கிட்டே வரலன்னா கைபிடிச்சு கொடுக்க மாட்டேன்" என்று பகிரங்க பேரத்தில் இறங்கினான் நெல்சன். 

தமக்கு படிய மறுக்கும் பெண்களை, தம்னுடன் பள்ளியறைக்கு வராவிட்டால் கல்யாணம் பண்ணி கைபிடித்து கொடுக்க மாட்டேன் என்று மிரட்டி படியவைப்பதும், பங்கின் நடத்தை கெட்ட பெண்கள் பட்டியலில் உன் பெயரைப் போட்டுவிடுவேன் என்று மிரட்டி பள்ளியறைக்கு அழைப்பதும் வழக்கமாக எல்லா பங்குத் தந்தைகளும் செய்வதுதான். அதைத்தான் நெல்சனும் செய்தான். ஆனால் ஆராவிடம் அந்தப் பருப்பும் வேகவில்லை. "உங்கூட படுத்துத்தான் எனக்கு கல்யாணம் நடக்கனுன்னா எனக்கு அப்படி ஒரு கல்யாணமே வேணாம் போடா நாயே" என்ற ஆராவின் வார்த்தையில் அனல் தெறித்தது.

நெல்சனும் விடுவதாக இல்லை. "நீ எதனால இப்படி பேசுறான்னு தெரியும், எல்லாத்தையும் நீ பார்த்ததா ஜென்சி சொன்னா, அவளே இப்ப எங்க கூடத்தான் ஊழியம் செய்றா, போன வருஷம் அதிகமா மதம்மாத்தினதே ஜென்சிதான்" என்று அடுத்த அஸ்திரத்தையும் எய்துபார்த்தான். ஆராவின் கோபம் இன்னும் அதிகமானது. "அவ வேசியாடுறா என்றதுக்காக நானும் ஆடணுமா, வெளிய போறியா, இல்லை சாவுறியா?" என்று பட்டாக்கத்தியை எடுத்துக்கொண்டு அவனை நெருங்கினாள். 

ஊழியம் செய்ய செல்வதும் வேசியாடுவதும் ஒன்றுதான் என்று ஆரா சொன்ன தர்க்கத்தை அவனால் அந்நேரத்தில் கிரகிக்க முடியவில்லை. இனியும் இங்கிருந்தால் உயிருக்கே உத்தரவாதம் இல்லை என்பது மட்டும் அவனுக்கு புரிந்தது . பூப்போல திரிந்தவள் இப்படி தீபோல சுடுவாள் என்று யாரும் எதிர்பார்க்காத ஒன்று. ஆராவின் கோபத்தில் பங்குத் தந்தையின் காமம் பொடியாகிப் போயிருந்தது. திரும்பிப் பார்க்காமல் ஓட்டம் எடுத்தான்.

ஆராவும் அந்த வீடு ஊர் என்று எல்லாம் வெறுத்து விட்டது. பொழுது விடிந்ததும் ஊரைவிட்டே புறப்பட்டுவிட்டாள். அதன் பின்னர் தாயுடனும் அவள் பேசுவதில்லை.  அந்த ஊருக்கும் வருவதில்லை. அப்பம்மாவின் ஊரிலேயே ஒரு தமிழ்ப் பையனை மணம்முடித்தாள். நல்ல அமைதியான வாழ்க்கை. அவள் மனம்போல வாழ்ந்து வருகிறாள். ஆரா சாதாரண பெண்ணல்ல. சேற்றில் முளைத்த செந்தாமரை அவள். இவள்போல் சேற்றிலும் செந்தாமரைகள் முளைக்கலாம். ஆனால், நல் விதையொன்று வேண்டுமல்லவா அதற்கு?