ஈழ நாட்டில் இருந்து விரட்டப்பட்ட ஆபிரகாம்- வரலாற்றுக் கதை

ஈசரின் ஆலயத்திற்கு நாட்கல் வைத்தது முதல் ஊர் விழாக்கோலம் பூண்டு விட்டது. ஆலயம் அமைத்து முடியும் வரை எந்த தடங்கலும் வந்துவிடக்கூடாது என்று மக்கள் பலரும் விரதம் பூண்டு விட்டார்கள். ஈழநாட்டின் மன்னன் நாப்பிரசிற்கு இது ஒரு மாபெரும் கனவு. ஈழ நாட்டின் தலைநகர் ஊரில் எப்படியாவது ஒரு பேராலயத்தை அமைக்க வேண்டும் என்பது அவனது நீண்டநாள் ஆசை. மன்னனின் விருப்பமும் மக்களின் விருப்பமும் ஒன்றாகவே இருந்தது. ஈசரின் ஆலயத்தை காண பேரவா எழுந்துவிட அனைவரும் இரவு பகலாக உழைத்தார்கள். 

ஊரில் இப்போது எந்த குற்றச் செயலும் நடப்பதில்லை. ஒழுக்கம் தவறி வாழ்ந்தவர்கள் பலரும் ஒழுக்கசீலர்களாக மாறிவிட்டார்கள். மக்கள் அனைவரும் அன்பாகவும், அன்னியோன்யமாகவும் ஆகிவிட்டார்கள். வரலாற்றில் ஊர் ஒருபோதும் இப்படி இருந்ததில்லை. படைகளும் மிக பலமாகவே இருந்தது. பார்சியா, சுமேரியா, பாபிலோன், அசுரியா, பாத்தீனியா என்று சுற்றியுள்ள நாடுகள் எல்லாம் நாப்பிரசு மன்னனுடன் நட்போடு இருக்கவே விரும்பின. தெற்கெல்லை முழுவதும் கடலாக இருந்தாலும் வருவதற்கு எதிரிகள் என்று யாரும் இல்லை. 

படைபலம், செல்வவளம் என்று சிறப்பாக ஆட்சிசெய்த மன்னனுக்கு இந்த பேராலயம் அமைந்தால் வரலாற்று சிறப்பும் சேர்ந்துவிடும். ஆனால் தப்பான தொழில் செய்த சிலருக்கு இது பிடிக்கவில்லை. ஆலய பணி தொடங்கியது முதல் எல்லோரும் நல்லவர்களாக மாறியதால் தப்பான தொழில்கள் எதையும் செய்ய முடியவில்லை. அவர்களுக்கு மன்னன் மேல் கோபமும், பயமும் வந்துவிட்டது. எல்லோரும் திருந்தி விட்டால் எதிர்காலத்தில் அவர்கள் தொழிலே செய்ய முடியாது.

அவ்வாறு பயந்தவர்கள் ஒன்றாக கூடினார்கள். மன்னனுக்கு எதிராகவும், ஆலயம் அமைப்பதை எதிர்த்தும் மக்களைத் தூண்டினார்கள். மன்னன் பகட்டிற்காக செய்கிறான் என்று பரப்புரை செய்தார்கள். மக்கள் பசியால் வாட வானுயரும் ஆலயம் தேவைதானா என்று வஞ்சகமாய் பேசினார்கள். வானுயர கோயில் அமைத்தால் கடவுளுக்கு முட்டிவிடும், கடவுளுக்கு கோபம் வந்துவிடும் என்று அறிவில்லாத மக்களை ஏமாற்றி , அவர்களைக் கொண்டே ஆலயம் அமைப்பதை நிறுத்த முயற்சித்தார்கள்.

இவை எல்லாவற்றையும் மன்னன் பொறுமையாக வேடிக்கை பார்த்தான். அவன் பலம் அவனுக்கு தெரிந்ததால் அச்சப்பட வில்லை. ஆனால் மக்களுக்கு பொறுமையில்லை, கிளர்ந்தெழுந்து விட்டார்கள். கோயில் அமைக்க இடையூறு செய்தவர்களை நாட்டை விட்டே விரட்டி அடித்தார்கள். அவ்வாறு ஈழ நாட்டின் தலைநகர் ஊரில் இருந்து விரட்டி அடிக்கப்பட்ட ஒருவன்தான் அபிராம். அவன் தனது தந்தை, மனைவி சாரா, சகோதரனின் மகன் லோத்து என்பவர்களை அழைத்துக் கொண்டு நாட்டைவிட்டு தப்பி ஓடினான். ஓடும் போதும் அடுத்தவர்களின் ஆடு மாடுகள், குதிரைகள் என்பவற்றையும் திருடிக்கொண்டே ஓடினான்.

இவ்வாறு கலகம் விளைவித்து விரட்டப்பட்டவர்களை அயல் நாடுகளும் ஏற்கத் தயாராக இல்லை. ஈழ மன்னனையும், மக்களையும் பகைத்துக்கொள்ள அவர்கள் தயாராக இல்லை. தப்பித்து போன அபிராம் சுமேரியாவைக் கடந்து கானான் நாட்டிற்குள் சென்றான். தனது பெயரை ஆபிரகாம் என்று மாற்றிக்கொண்டான். தந்தை மனைவி பெறாமகனுடன் மக்கள் இல்லாத ஒரு மலைக்கிராமத்தில் தங்கினான். இவனைப் போலவே விரட்டப்பட்ட சிலரும் அவர்களுடன் வந்து சேர்ந்தார்கள். திருடிக்கொண்டு வந்த ஆடுமாடுகள் குதிரைகள் என்று வாழ்க்கை வசதியாக இருந்தாலும், கல்யாணம் ஆகி பலவருடங்கள் கடந்தும் குழந்தைகள் இல்லாதது அபிராமிற்கு பெரும் குறையாகவே இருந்தது. திருட்டுச் சொத்து நிலைக்காது அல்லவா? சிறிது காலத்திலேயே கொள்ளை நோய், வறட்சி என்று வந்துவிட, கால்நடைகளும் இறந்து வறுமை சூழ்ந்துவிட்டது. 

வறுமையின் கொடுமை இங்கு வாழமுடியாது என்ற நிலையை உருவாக்கியது. இனியும் இங்கிருந்து பயனில்லை என்பதால் எகிப்து நோக்கி புறப்பட்டார்கள். போகும் வழியில் ஆபிரகாமிற்கு ஒரு பயம் வந்துவிட்டது. வயதாகிவிட்டது அவன் தோற்றத்தில் அப்பட்டமாக தெரிந்தது. ஆனால் மனைவி சாரா இப்போதும் ஒப்பனையுடன் இளமையுடனும், அழகுடனும் இருந்தாள். அவள் தன் தொழிலுக்காக உடலை எப்போதும் பராமரித்தே வந்தாள். எகிப்தியர்கள் தன் மனைவியை அடைவதற்கான தன்னை கொன்றுவிடுவார்கள் என்று அச்சமடைந்தான். மனைவியும் சேர்ந்து கொன்றுவிட்டு யாருடனேனும் சென்றுவிடுவாளோ என்று சந்தேகப்பட்டான். எகிப்தின் எல்லைக்குள் நுழைவதற்கு முன்னரே மனைவியின் காலில் விழுந்த கெஞ்சினான் ஆபிரகாம். எகிப்திற்குள் சென்றபின்னர் தன்னை கணவன் என்று சொல்லக்கூடாது என்றும், சகோதரர் என்று சொல்லவேண்டும் என்றும் சத்தியம் வாங்கினான். அவளும் சம்மதித்து சத்தியம் செய்தாள். 

ஆபிரகாம் குழுவினர் எகிப்திற்குள் சென்றார்கள். அழகான பெண் ஒருத்தி குழுவுடன் வந்திருக்கும் செய்தி மன்னனுக்கும் சென்றது. ஆபிரகாம் குழுவினரை அரண்மனைக்கு அழைத்து விருந்து வைத்தான் மன்னன். சத்தியம் செய்ததுபோல் தன்னை தங்கை என்றே அறிமுகம் செய்தாள் சாரா. ஆபிரகாமின் மனைவியை மன்னனுக்கும் பிடித்துவிட்டது. அவன் தங்கை என்று நம்பி ஆடு மாடுகள் பெண் கழுதைகள் என்பவற்றையும் அவற்றை மேய்ப்பதற்கு அடிமைகள் சிலரையும் ஆபிரகாமிற்கு அளித்துவிட்டு சாராவை அந்தப்புரத்தில் சேர்த்தார். 

மனைவியை கூட்டிக் கொடுத்து பெற்ற ஆடு மாடுகள் பெண் கழுதைகள் என்பவற்றையும், அடிமைகளையும் வைத்து வாழ்க்கையை ஓட்டலானான் ஆபிரகாம். அவன் வாழ்க்கை வசதியாக மாறிவிட்டது. இவன் மனைவி அந்தப் புரத்திற்குள் போனதுமுதல் மன்னன் வாழ்க்கை பீடை பிடித்தது போல் ஆகிவிட்டது. அவளிடமிருந்து தொற்றிய பால்வினை நோயினால் அவன் வாழ்க்கை அவதியாக மாறிவிட்டது. என்ன நடந்தது என்று ஒற்றர்களை வைத்து விசாரணை செய்தான். 

ஒற்றர்கள் கண்டறிந்த உண்மை மன்னனை கோபத்தின் உச்சிக்கே கொண்டு சென்றது. சாரா ஆபிரகாமின் தங்கை இல்லை மனைவி என்பதும், அவர்கள் ஈழநாட்டில் தப்பான தொழில் செய்து கலகத்தில் ஈடுபட்டு விரட்டப்பட்டவர்கள் என்பதும் அப்போதுதான் தெரிந்தது. மன்னன் தன் பால்வினை நோய்க்கான காரணத்தை அறிந்து ஆத்திரம் கொண்டான். ஆனாலும் மன்னன் மிகவும் கருணையுள்ளவன். யாரையும் கொல்லவில்லை. சாராவை அந்தப்புரத்தில் இருந்து விரட்டினான். ஆபிரகாம் குழுவை நாட்டைவிட்டே விரட்டினான். 

அந்நேரம் ஈழத்தின் தலைநகர் ஊரில் ஆலய வேலைகள் முடிந்து திருவிழா ஆரம்பமாகி இருந்து. தன் நோய் தீர வேண்டி ஈழநாட்டிற்கு புறப்பட்டான் எகிப்து மன்னன். அவன் வேண்டுதல் பொய்க்கவில்லை. ஈழம் சென்று திரும்பும் போது அவன் நோய் இல்லாமல் போயிருந்தது.

ஆபிரகாம் சாரா லோத்து தன் அடிமைகள் என்று அனைவரையும் அழைத்துக் கொண்டு மீண்டும் கானானுக்கு வந்தான். ஆம் மன்னன் அவர்களுக்கு கொடுத்த கால்நடைகள் அடிமைகள் எதையும் திரும்பப் பெறவில்லை. ஆபிரகாம் மனைவியை விட்டு வாங்கிய கால்நடைகளுடன் மறுவாழ்வை ஆரம்பித்தான்.

ஆபிரகாம் அடிமைப் பெண்ணாக வைத்திருக்கும் ஒருத்திக்கு குழந்தை ஒன்று பிறந்தது. எகிப்து மன்னனிடம் இருந்து வந்த ஆபிரகாம் மனைவிக்கும் குழந்தை ஒன்று பிறந்தது. இந்த இரண்டு குழந்தைகளிலும் இருந்து இஸ்லாமிய யூத கிறிஸ்தவ இனங்கள் ஆபிரகாமின் சந்ததிகளாக உருவாகிப் பரவினார்கள்.

இன்றும் அவர்கள் சந்ததிகள் ஆலயங்கள் அமைப்பதை எதிர்ப்பதையும், நல்லது செய்யும் ஆட்சியாளர்களை எதிர்ப்பதையும், தப்பான தொழில்கள் செய்வதையும் வழக்கமாக கொண்டு வாழ்ந்து வருகின்றனர். அது அவர்களின் தப்பில்லை. மனைவியை விட்டு வாழ்க்கை நடாத்திய ஆபிரகாமின் மரபணுக்களில் இருந்து உண்டாகும் தப்பு.

குறிப்பு: ஈழம் என்பது இன்றைய ஈரான் நாட்டின் தெற்கு பகுதியில் இருந்த ஒரு நாடாகும். அந்த நாட்டின் தலைநகர் பெயர் ஊர்.

ஈழ நாட்டின் தலைநகர் ஊரில் அமைக்கப்பட்ட பெரிய கோயிலின் மாதிரி படம்

ஆபிரகாமின் வம்சத்தால் இடிக்கப்பட்டபின் எஞ்சியிருக்கும் பெரிய கோவிலின் பகுதிகள் யுனெஸ்கோவின் பாரம்பரிய சின்னமாக பாதுகாக்கப்படுகிறது.

ஈழ மன்னன் நாப்பிரசு கட்டிய இந்த பெரிய கோயிலின் பெயர் "சோழா அன்பில் சிகரம்"

ஆபிரகாமின் வம்சத்தின் காட்டுமிராண்டி தனத்தில் இருந்து தப்பித்த ஈழ மக்களே சிந்துநதி நாகரீகத்தையும் தென்னிந்திய நாகரீகமான தமிழர் நாகரிகத்தையும் தோற்றுவித்தார்கள்.

தமிழ் பேசும் எல்லோரும் தமிழர்கள் இல்லை

தமிழ் பேசும் எல்லோரும் தமிழர்கள் இல்லை. இந்துக்களாக காட்டிக்கொள்பவர்கள் அனைவரும் இந்துக்கள் இல்லை

இலங்கையில் தமிழர் சோனகர் பறங்கியர் என்ற மூன்று இனங்கள் தமிழ் பேசி வாழ்கின்றனர். தமிழர்கள் தமிழை தம் உணர்வு உயிர் என்பவற்றில் கலந்த ஒன்றாகவும், ஏனையவர்கள் தொடர்பாடலுக்காகவும் பயன்படுத்துகின்றனர்.

அதுபோல், இந்துக்கள் தம் மதத்தை, தம் பாரம்பரிய மரபை உயிரினும் மேலாகப் போற்றி வாழ்வார்கள். பறங்கியர்கள்-சோனகர்கள் தம்மை உருவாக்கிய அன்னிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களை உயர்வாகவும், இந்த சேசத்தின் பாரம்பரியம் மற்றும் மரபை தாழ்வாகவும் கருதி இழிவுபடுத்தி வாழ்வார்கள்.

இவர்களைவிட இந்துக்கள் போல அடையாளப்படுத்திக் கொண்டு வாழ்பவர்களும் இங்கே இருக்கிறார்கள். இவர்கள் அன்னிய ஆக்கிரமிப்பு காலத்தில் அன்னியர்களால் உருவானவர்கள். தம்மை அந்த அடையாளத்தில் வெளிப்படுத்த அவமானப்பட்டு இந்துக்கள் அல்லது சைவர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்வார்கள். ஆனால் தம்மை உருவாக்கிய அன்னிய ஆக்கிரமிப்பாளரை போற்றுவார்கள், எல்லா மதமும் ஒன்றுதான் என்று பேசுவார்கள்.

எல்லா மதமும் ஒன்றுதான் என்பவர்கள் தமிழர்களோ இந்துக்களோ இல்லை. அவர்கள் அன்னிய ஆட்சியில் அன்னியர்களால் உருவாக்கப்பட்டவர்கள். தம் அன்னிய அடையாளங்களை மறைக்கவே தமிழர் வேடம், இந்து வேடம் என்று தரிப்பவர்கள்.

தமிழர்கள் ஒருபோதும் நடுநிலை என்று பேசி கோழைகளாய் வாழமாட்டார்கள். நடுநிலை பேசும் கோழைகள் ஒருபோதும் தமிழர்களாக ஆகமாட்டார்கள்.

ஐட்டம் கண்டுபிடிப்பது எப்படி-குட்டிக்கதை (கம்பனி சீக்ரெட்)

அஸ்வினும், கோகுலும் நெருங்கிய நண்பர்கள். ஆனால் ஒரு உண்மையை மட்டும் அஸ்வின் கோகுலுக்கு சொல்வதே இல்லை. அவன் எப்படி எல்லாமோ கெஞ்சிப் பார்த்துவிட்டான். ஆனால் அஸ்வின் சொல்வதாக இல்லை.

யாரை எப்படி உஷார் பண்ணுவது என்பதில் அஸ்வின் கில்லாடி. யார் ஐட்டம், யாரை சீண்டினால் அடிவிழும் என்பதில் அஸ்வின் ஒரு விலேஜ் விஞ்ஞானி. யார் ஐட்டம் என்று தெரியாமல், அஸ்வின் செய்வதுபோல் சேட்டை செய்து இரண்டு மூன்று முறை செருப்படி கூட வாங்கி இருக்கிறான் கோகுல். அப்போது கூட கம்பனி சீக்ரெட் என்று சொல்லி அஸ்வின் அந்த வித்தையை சொல்லிக் கொடுக்கவில்லை.

எதிர்பாராத விதமாக கோகுலுக்கு ஒரு செம்ம ஐட்டம் செட்டாகி விட்டது. சூப்பர் பிகர் அவள். அஸ்வினுக்கு கோகுலிடம் சிக்கிய ஐட்டம் மேல் பித்துப் பிடித்துவிட்டது. கோகுலை நச்சரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். இப்போது கோகுல் பக்கம் காத்து வீச ஆரம்பித்து விட்டது.

இவ்வளவு நாளும் கம்பனி சீக்ரெட் என்று ஐட்டம் கண்டுபிடிக்கும் முறையை சொல்ல மறுத்த அஸ்வின், "அது சிம்பிள் மச்சி.. கழுத்தில சிலுவை போட்ட மாலை போட்டிருந்தா அது ஐட்டம் மச்சி, அதுகள ஈசியா செட்டாக்கியிடலாம் மச்சி.." என்று வலிய வந்து கம்பனி சீக்ரெட்டை போட்டுடைத்தான்.

சிலுவை போட்ட மாலையில் இப்படி ஒரு குறியீடு இருப்பதை நினைக்க கோகுலுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. என்னதான் அஸ்வின் கம்பனி சீக்ரெட்டை சொன்னாலும் கோகுல் தனக்கு கிடைத்த ஐட்டத்தை அஸ்வினுக்கு கொடுப்பதாக இல்லை. இத்தனை நாள் சொல்லமறுத்து செருப்படி வாங்கவைத்த கோபம் அவ்வளவு சீக்கிரம் மாறிவிடுமா என்ன...?

சுபவீயிடம் உருகிய பனிமலர்-சிறுகதை

ஒரே பேச்சில் ஓவர் நைட்டில் ஒபாமா ஆகிவிட்டாள் பனிமலர். "பெரியாரைப் போல ஒரு ஆம்பளையை எந்தப் பொண்ணுதான் கல்யாணம் பண்ண மாட்டேன்னு சொல்லுவா நீங்களே சொல்லுங்க? பெரியார் இப்ப இருந்தா நான் கல்யாணம் பண்ணிக்குவேன்" என்று மனச்சாட்சியை தொலைத்துவிட்டு, பிரபலத்திற்காக பேசிய பேச்சு அவள் எதிர்பார்த்ததை விட அதிகமாகவே பிரபலமாகி விட்டது. 

ஆண்மையே இல்லாத பெரியாரை மணக்க ஆசைப்படுகிறேன் என்று பேசும் இவள் உண்மையில் பெண்தானா? என்ற சந்தேகப் பேச்சுக்களும் இந்த சமூகத்தில் எழாமல் இல்லை. சமூகம் பற்றி கவலைப்பட்டால் திராவிடனாய் வாழ முடியுமா என்ன?

அந்த பேச்சு பிரபலமான நாளில் இருந்து திராவிட அரசியல் தலைவர்கள், திராவிட இயக்க தலைவர்கள் என்று பலரிடம் இருந்தும் தொலைபேசி அழைப்புகள். தொழிலதிபர் ஒருவரைச் சந்திக்க வெளியூர் வந்த அவளுக்கு நேற்றைய தினமும் அவ்வாறான ஒரு அழைப்பு வந்தது, அது பெரியார் திராவிட கழக தலைவர் சுப.வீரபாண்டியனிடம் இருந்து. தொலைபேசியில் அழைத்து பனிமலரை, அவளது பேச்சைப் பாராட்டியவர் நேரில் பார்க்கவேண்டும், பேசவேண்டும் என்று சொன்னதும் அவள் மனதில் அப்படி ஒரு ஆனந்தம். அழைப்பு வந்த சிலமணி நேரத்தில் ரயிலிற்கு முன்பதிவு செய்தவள் இன்று பயணத்தை தொடங்கிவிட்டாள்.

அவளின் ஒவ்வொரு சந்திப்புகளும் ஒவ்வொரு விதமான அனுபவங்களை அவளுக்கு தந்தது. கொலுசு கொடுத்தால் ஓட்டை விற்கும், புடவையும் அல்வாவும் கொடுத்தால் தங்கள் வீட்டு பெண்களையே அனுப்பும் கோயம்புத்தூர் வாசிகளில் பனிமலரின் குடும்பமும் ஒன்று. தந்தை பன்னீர்செல்வம் தீவிர பெரியாரிஸ்ட், கோயம்புத்தூரில் அரைக்கும் ஆலை ஒன்றை நடத்தி வருகிறார். அவளின் தாயாருக்கு மாறி மாறி அனுப்பி வைக்கும் முகவர் வேலை.

தந்தை பெரியாரிஸ்ட் என்றபடியால் சிறுவயதிலேயே அவளுக்கு அச்சம், மடம், நாணம், பயிர்ப்பு என்று அனைத்தும் அறுந்துவிட்டது. அவளின் தந்தை பெரியாரிய வழியில் நடந்ததும், அவளை பெரியார் போலவே நடத்தியதும் ஒரு வகையில் அவளுக்கு உதவியாகத்தான் இருந்தது. அவள் கெட்டிக்காரி என்றும் சொல்லமுடியாது, சிறுவயதில் இருந்தே அவளுக்கு படிப்பும் ஓடாது. ஆனால் அவள் தந்தை பழக்கிய பெரியாரிய வழிமுறைகளை பின்பற்றி, கல்லூரி நிர்வாகிகளுக்கு ஒத்துழைப்புக்களை செய்து ஒருவாறு பி.காம் முடித்துவிட்டாள்.

பி.காம் முடித்துவிட்டு ஃபாசன் டிசைனிங் படிக்கும் கனவுடன் சென்னைக்கு வந்தவளுக்கு, செலவு கையைக் கடித்தது. தந்தையோ பெரியாரியவாதி, எல்லாவற்றுக்கும் கணக்கு கேட்கும் சிக்கனத்திலகம் வேறு. ஃபாசன் டிசைனிங் படிக்க வந்தவள் பணத்துக்காக வேலைக்கு செல்ல முடிவெடுத்தாள். சென்னையில் புதிதாக கிடைத்த திராவிட தோழர் ஒருவர் தொலைக்காட்சி ஒன்றின் அறிவிப்பாளர் பணிக்கு சிபாரிசு செய்தார். நேர்முகத் தேர்விற்கு செல்லும் போதே "வேலை கிடைக்கணும்னா கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் செய்யணும்" என்று சொல்லியே அந்த திராவிட தோழர் அனுப்பிவைத்தார். பனிமலர் ஆரம்பத்தில் இருந்தே பெரியாரை உள்வாங்கியவள், கொஞ்சம் என்ன நிறையவே அட்ஜஸ்ட் செய்ய தயாராக இருந்தாள். 

நேர்முகத் தேர்விற்கு என்று அவளின் சென்னைத் தோழர் அழைத்துச் சென்று ஓரிடத்தில் விட்டார். உள்ளே சென்றவளுக்கு இடத்தை பார்த்ததும் எல்லாம் புரிந்துவிட்டது. நேர்முகத் தேர்வு என்றால் மேசை நாற்காலி என்று இருக்கும் என்று போனவளுக்கு நேர்முகத் தேர்வு செய்யும் இடத்தில் ஒரு கட்டில் மட்டும் இருந்ததும் எல்லாம் புரிந்துவிட்டது. அட்ஜஸ்ட் செய்வதற்கு தயாராகவே வந்ததால் அவள் கலங்கவில்லை. அவள் உள்ளே சென்ற சிறிது நேரத்தில் தொலைக்காட்சியின் பணிப்பாளர் ஒருவர் உள்ளே வந்தார். நேர்முகத் தேர்வை தொடங்கினார் பணிப்பாளர். அவள் அப்போதும் தைரியமாகத்தான் இருந்தாள். ஆனால் அவளின் கறுப்பு சிவப்பு நிற உள்ளாடைகளை உருவியபோதுதான் ஒருகணம் கலங்கிப் போனாள். அவள் கலக்கத்தை கண்டுகொள்ளாமல் கட்டிலில் வைத்து கனகச்சிதமாக நேர்முகத் தேர்வு செய்தார் பணிப்பாளர். அதுதான் உண்மையான நேர்முகத் தேர்வு என்பது அவளுக்கு அப்போதுதான் புரிந்தது, முகத்திற்கு நேராக முகம் இருந்தது. 

பணிப்பாளர் நேர்முகத் தேர்வை முடித்து வெளியே சென்றதும் செய்திப் பணிப்பாளர் உள்ளே வந்தார். அவர் சற்று நீண்டநேரம் அவளை நேர்முகத் தேர்வு செய்தார். அவருக்கு அவளைப் பிடித்துவிட்டது. அவளும் அவர் தேர்வில் உருகிக் கொண்டு இருந்தாள். இருவருக்கும் இயசாயனவியல்(Chemistry) மட்டுமல்லாது பௌதீகவியல்(Physics) உயிரியல்(Biology) என்று எல்லாம் பொருந்திவிட்டது. பனியை உருகவைத்த திருப்தியில் அவளின் உருகுநிலையை கணக்கிடாது(Melting Point) வேலையை அங்கேயே உறுதிப்படுத்தினார். நாளையில் இருந்து தினமும் பயிற்சிக்காக தன்னிடம் வரவேண்டும் என்று சொல்லி நேர்முகத் தேர்வை முடித்து வெளியே சென்றார்.

சரி நேர்முகத் தேர்வு முடிந்துவிட்டது, வேலையும் கிடைத்துவிட்டது என்று அவள் எழுந்து இருப்பதற்குள் நிகழ்ச்சித் தயாரிப்பாளர் உள்ளே வந்தார். பாதி உருகிப்போய் கிடந்த பனி மீண்டும் தயாரானாள். வந்தவர் அவர்பங்கிற்கு அவளை உருகவைத்துவிட்டு சென்றார். இப்போது பனிமலருக்கு சற்று களைப்பாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் வெளியே நின்ற அலுவலக பணியாளரை பார்க்கும் போது அவளுக்கு பாவமாக இருந்தது. அவளுக்குள் கார்ல்மார்க்ஸ், லெனின், மாவோ என்று வரிசைகட்டி நின்று பொதுவுடைமை தத்துவத்தை போதிக்க பெரியார் வந்து கன்னத்தில் அறைந்து சமத்துவத்தை உணர்த்தினார். அவளுக்குள் மேல் வர்க்கம், கீழ்வர்க்கம் என்ற பேதங்கள் இல்லாமல் போனது. அந்த பணியாளர் பையனை உள்ளே அழைத்தாள். அவனுக்கு இது கனவா நிஜமா என்று புரியாத கொண்டாட்டம். பச்சைத் தண்ணீருக்கு வழியின்றி கிடந்தவனுக்கு பால் பாயாசம் கிடைத்ததுபோல் கொண்டாட்டம். அவனால் முடிந்த அளவுக்கு பனியை உறிஞ்சி உறிஞ்சிக் குடித்தான். எல்லாம் முடிந்ததும் "நன்றிக்கா" என்று அவன் சொன்ன வார்த்தையில் அவள் மனம் நிறைந்தது. பணிப்பாளரையும் பணியாளரையும் சமமாக நடத்திய திருப்தியில் புறப்பட்டாள் பனி.

வெளியே வந்தவள் ஆட்டோ ஒன்றை பிடித்து தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்துவிட்டாள். வந்த பிறகுதான் அவளுக்கு வாசலில் நின்ற காவலாளியை மறந்துவிட்டு வந்தது உறுத்தலாக இருந்தது. பின் சிலவாரங்கள் பகலிரவு பாராமல் செய்திப் பணிப்பாளருடன் கடின பயிற்சி. இப்படி பல கஷ்டங்களை கடந்துதான் பனிமலரின் ஊடகப் பயணம் ஆரம்பமானது. அதற்கு பிறகு பணத்தை வைத்து பல பேரம் பேசல்கள். பணத்திற்காக சுகத்திற்காக என்று வேறு வேறு இடங்களுக்கு மாறி இப்போது பழையபடி திராவிடத்தின் தூணாக விளங்கும் கலைஞர் தொலைக்காட்சிக்கே வந்துவிட்டாள்.

அவள் இப்போது செய்தி வாசிப்பாளர் என்பதைக் கடந்து பல அதிரடிகளை எடுத்துவிட்டாள். அவளின் ஒத்துழைப்பால் தொலைக்காட்சி கடந்தும் பல பதவிகள் தேடி வருகிறது. இப்போதெல்லாம் அவளின் பெறுமதியை அவளே அதிகரித்து விட்டாள். ஒரு இரவுக்கு ஒரு லட்சம் போதாது என்று மறைமுகமாக விளம்பரம் செய்தது முதல், சினிமா நடிகையைவிட நான் அழகாக இருக்கிறேன், நடிகைக்கு பலலட்சம் கொடுப்பவர்கள் எனக்கு கொடுத்தால் என்னவாம் என்பது வரையிலான விளம்பரங்கள் வரை அவளின் அதிரடிகள் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. 

இப்போது பெரியார் திராவிட கழகத்தின் தலைவரிடம் இருந்து அழைப்பு வந்ததும் அவள் இன்னோர் அவதாரத்திற்கு தயாராகிவிட்டாள். சென்னையை அடைந்ததும் ஒரு வாடகைக்காரைப் பிடித்து கிழக்கு கடற்கரை சாலையில் உள்ள பங்களா ஒன்றிக்கு புறப்பட்டாள். வீரபாண்டியன் அவளை வீட்டிற்கு அழைக்காமல் அந்த ஓய்வு பங்களாவிற்குத்தான் அழைத்திருந்தார். வீட்டிற்கு அழைத்தபோதே அவளுக்கு கிளுகிளுப்பு தொற்றிக் கொண்டுவிட்டது. 

சிறுவயதில் இருந்தே அவளது தந்தையால் பெரியாரின் வழியில் வழிப்படுத்தப்பட்டவள் அவள். அதனால் பெரியவர்களிடம் செல்வதென்றால் அவளுக்கு அப்படி ஒரு ஆனந்தம். அவ்வாறு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் அவள் பணத்தை கூட எதிர்பார்ப்பதில்லை. ஒருவாறு பங்களாவை அடைந்துவிட்டாள். காருக்கான வாடகையை கொடுத்துவிட்டு உள்ளே போனாள். வாசலில் பாதுகாப்பு பணியில் நின்றவன் கொஞ்சம் வாட்டசாட்டமாகத்தான் இருந்தான். இந்த முறை வாயில் காவலனுக்கு வஞ்சகம் செய்து விடக்கூடாது என்று நினைத்துக்கொண்டே உள்ளே சென்றாள். இவள் வரவை எதிர்பார்த்து கதவு திறந்தே இருந்தது. 

பனிமலர் உள்ளே வந்ததை கண்டதும் வீரபாண்டியனுக்கு வயதே மறந்துவிட்டது. இதுவரை சங்கடத்தோடே இருந்தார். அவளின் இளமையை என்னால் ஈடுகொடுக்க முடியுமா? இந்த வயதான காலத்தில் உறுப்புகள் ஒத்துழைக்குமா? என்று சந்தேகத்தோடே இருந்தார். ஆனால் அவளைக் கண்டதும் வீரபாண்டியன் எல்லாவற்றையும் மறந்து ஓடிவந்து அவளை கைலாகு கொடுத்து வரவேற்றான். அவள் பரிசத்தை அனுபவிக்க காத்திருந்தவன் கைலாகு கொடுத்ததில் சிலிர்த்தான். "பொண்ணுங்க என்றால் உன்மாதிரி தைரியமா, முற்போக்கு சிந்தனையோடுதான் இருக்கணும்" என்று சொல்லியவாறு வாஞ்சையாக தோளைப்பிடித்து ஷோபாவில் அமர்த்தினார்.

எத்தனையோ களங்களைக் கண்ட போராளி பனிமலர். வீரபாண்டியன் நேராக விஷயத்துக்கு வந்துவிட்டது அவளுக்குப் புரிந்தது. அவள் அருகிலேயே வீரபாண்டியனும் அமர்ந்தார். அவள் தோள்களில் இருந்து கைகளை எடுக்கவில்லை. பனிமலரை பற்றி அவள் வெட்கப்படும் அளவுக்கு புகழ்ந்து தள்ளினார். எலி எதுக்காக அம்மணமாக ஓடுகிறது என்று அவளுக்கு புரியாதா என்ன? ஆனாலும் அந்த புகழ்ச்சி அவளுக்கு பிடித்திருந்தது. 

பெரியார் இப்போது இருந்தால் அவரை மணமுடிப்பேன் என்று பேசியது நீ எவ்வளவு பெரிய பெரியாரிஸ்ட் என்று எனக்கு உணர்த்திவிட்டது. உன்போன்ற புரட்சி பெண்கள்தான் சமூக நீதியின் தூண்கள். பெரியார் இல்லாவிட்டால் என்ன, நிகழ்காலத்தில் அவரின் கொள்கைகளை நிறைவேற்றும் வாரிசுகளாக நாங்கள் இருக்கிறோம் என்று சுபவீ சொல்லும் போதே அவரது கைகள் தோளில் இருந்து இறங்கி அவளின் மேடான தளங்களை மசித்து மட்டமாக்கும் பணியில் இறங்கியிருந்தது. 

பனிமலரிடம் இருந்து எந்தவித எதிர்ப்பும் இல்லை. அவள் இதற்காகவே தயாராக வந்தவள் என்பது அவள் ஒத்துழைப்பில் தெரிந்தது. பயணக்களைப்பில் இருந்த அவளுக்கு கடற்காற்றும் வீரபாண்டியனின் கைப்பணியும் நன்றாகத்தான் இருந்தது. அப்படியே கிறங்கிப்போய் இருந்தாள். தீடீரென்று தன்னை அவரிடம் இருந்து விடுவித்தாள். சுபவீக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அவள் கோவித்துக்கொண்டு போகப்போகிறாளா? அவளுக்கு தான் செய்தது பிடிக்கவில்லையா? எதுவும் புரியவில்லை. அவர் அப்படி சந்தேகப்பட்டுக் கொண்டு பார்க்கும்போதே அவள் எழுந்து அவரின் கைப்பணிக்கு இடையூறாக இருந்த தடைகளை அகற்றிவிட்டு திரும்பவும் இருந்தாள். அவள் பார்வையில் அது உடைகள் அல்ல ஆரிய பார்ப்பனர்கள் உண்டாக்கிய தடைகள். சுபவீக்கு அப்போதுதான் நின்மதிப் பெருமூச்சு வந்தது. எல்லாவற்றையும் கழற்றியவள் கறுப்பு சிவப்பில் இருந்த ஒரு உள்ளாடையை மட்டும் அகற்றவில்லை. அவள் திராவிட பற்று அந்த இடத்தில் ஆழமான வேரூன்றி இருந்தது.

செட்டிநாட்டு சிங்கம் சுபவீ தன் கைப்பணியை சிறிது நேரம் தொடர்ந்துவிட்டு அவளை அப்படியே சாய்த்தார். சுபவீக்கு இப்போது கறுப்பு சிவப்பை பார்க்க எரிச்சலாக இருந்தது. ஒரு சங்கியின் மனநிலையில் அவள் உடலில் எஞ்சியிருந்த கறுப்புச் சிவப்பை ஆக்ரோஷமாக கழற்றி வீசினார். அப்போதுதான் சுபவீ அதைப் பார்த்தார். அவள் சின்னப்பெண், நானோ வயதானவன் எப்படி உள்ளே செல்வது(அவளின் மனதின்) என்று யோசித்தவருக்கு திராவிட வர்ணத்தை நீக்கிய பின்தான் அவளுடையது(மனது) பெரிய பாதை என்று தெரிந்தது. மின்சாரம் தடைப்பட்ட நேரத்து இருளான சுரங்க ரயில் பாதை அவர் மனதில் வந்து சென்றது. 

பயம் தீர்ந்து அவள் மீது பாய்ந்தார். எந்த தடங்கலும் இல்லாமல் தட்டாமல் முட்டாமல் அவள் மனதுக்குள் சென்றுவிட்டார். அவளின் பெரிய மனது அவரை உள்ளே எடுத்தது கூட உணராமல் அமைதியாக இருந்தது. இளகிய இரும்பைக் கண்ட கொல்லனின் சந்தோசத்தில் வீரபாண்டியார் துள்ளித் துள்ளி குதித்தார். அவளின் பரந்த மனத்தின் ஏதோவோர் ஓரத்தில் அவரின் சந்தோஷம் துள்ளிக் குதித்தது. ரொம்ப துள்ளியதால் சிறிது நேரத்திலேயே அடங்கிவிட்டார். அதிகம் துள்ளினால் அடங்கத்தான் வேண்டும் இல்லையா?

எல்லாம் சுபமாக முடிந்தது. அவள் எழுந்து மீண்டும் கறுப்பு சிவப்பை அணிந்து தன் திராவிட கொள்கைகளை உறுதிப்படுத்திவிட்டு வெளியே சென்றாள். இந்தமுறை ஒரு தீர்க்கமான முடிவோடுதான் வந்தாள் இல்லையா? ஆம், வாசலில் நின்ற காவலனின் காவலறைக்குள் சென்றவள் திராவிட வர்ணத்தை இறக்கி ஏற்றி விட்டு குனிந்து பாதணியைக் கழற்றினாள். காவலன் மிகவும் விவேகமானவன். அவள் பாதணிகளை கழற்றி முடிப்பதற்குள் அவன் விட்டு கழற்றிவிட்டான்(வாசல் கதவுகளை). வீரபாண்டியனின் பல மணிநேர சேவையில் உருகாத பனி, காவலனின் சில நிமிட சேவையில் உருகிவிட்டாள். அதற்காகவே அவள் பாதணிகளை மிக மெதுவாக கழற்றினாள் போல. இல்லை இல்லை அவள் கழற்றுவது போல் பாசாங்கு செய்தாள், காவலனின் சேவை முடிந்ததும் மீண்டும் பாதணியை மாட்டிவிட்டு திராவிட வர்ணத்தை மேலிழுத்துவிட்டு புறப்பட்டுப் போனாள். 

இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி அழைத்து பனிமலரை பாராட்டுவது சுபவீரபாண்டியனின் வாடிக்கை ஆகிவிட்டது. அவளும் அழைத்த போதெல்லாம் தவறாது வந்தாள், அந்த காவலனுக்காக...

தடம்மாறிய தர்மினி- சிறுகதை (மதமாற்றம் இல்லை மனமாற்றம்)

"பிள்ளை இண்டைக்கே எல்லாத்தையும் ஆயத்தபப்டுத்து நாளைக்கு காலையில வெளிக்கிட வேணும்" என்று ஏரம்பர் சொல்லவும் தர்மினிக்கு பலநூறு பட்டாம்பூச்சிகள் வந்து அவளைத் தூக்கிச் செல்வது போல இருந்தது. இந்த வார்த்தைக்காகத்தானே கொழும்பில் இத்தனை நாட்களாக காத்திருந்தாள். விடுதியின் குறுகிய அறைக்குள் இருந்தவாறே அகலப்பறந்து சென்றது அவள் மனம். பலவருட காதல் கைகூடப்போகும் சந்தோஷத்தில் அவளுக்கு என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை.

தர்மினிக்கு சொந்த ஊர் யாழ்ப்பாணத்தில் மூளாய். பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும் போதே காந்தனை காதலிக்க ஆரம்பித்து விட்டாள். காதலிக்கும் போது வீட்டில் ஏற்பட்ட பிரச்சினையில் போராட்ட இயக்கம் ஒன்றில் சேர்ந்துவிட்டான் அவன். 

காந்தன் சேர்ந்த இயக்கம் கம்யூனிசம், பொதுவுடைமை என்ற சிந்தனைகளுடன் இருந்ததால் அவனுக்கு தர்மினியின் நினைப்பே வரவில்லை. சக பெண்தோழர்கள் கொடுத்த ஒத்துழைப்பால் தர்மினியை முழுவதுமாக மறந்துவிட்டான். பின் போராட்ட இயக்கங்களுக்குள் பிரச்சனை ஏற்பட காந்தன் நாட்டைவிட்டு ஓடி லண்டனுக்கு போய்விட்டான். 

லண்டன் போனபிறகு தான் தர்மினியின் நினைப்பே காந்தனுக்கு வந்தது. போராட்ட இயக்கங்களில் இருந்தவர்களுக்கு பொதுவாக யாரும் பெண் கொடுக்க மாட்டார்கள். காந்தனுக்கு இலங்கைக்கு வரவும் முடியாது. ஸ்பொன்சர் பண்ணி பெண்ணை கூப்பிட காந்தனுக்கு விசாவும் இல்லை. வேற வழியில்லாமல் தர்மினிக்கு தொடர்பெடுக்க, வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளை, பழைய காதலன் என்ற சந்தோஷத்தில் இவ்வளவு நாளும் கதைக்காததை கூட மறந்து தர்மினியும் சம்மதித்து விட்டாள்.

இப்போது பல நாட்களாக லண்டன் செல்வதற்காக கொழும்பில் உள்ள ஒரு விடுதியில் காத்திருக்கிறாள் தர்மினி. வெளிநாடு போற எல்லா ஒழுங்கையும் காந்தனே செய்தான். கொஞ்சம் கடினமான பயணம் என்று அவளுக்கும் தெரியும். வெளிநாட்டு மாப்பிள்ளை, காதல் என்ற இரண்டு மயக்கமும் ஒன்று சேர்ந்து அவளை எல்லாவற்றுக்கும் துணிய வைத்தது.   

ஏரம்பர்தான் அவளின் கொழும்பு ஏஜென்சி. ஏரம்பர் நாளைக்கு பயணம் என்று சொன்னதும் கற்பனையில் பறந்தவள் பயணத்துக்கு தேவையான பொருட்களை ஒழுங்கு படுத்தவும் வாங்கவும் என்று ஆலாய்ப் பறந்தாள். அன்று முழுவதும் அவளுக்கு தூக்கமும் வரவில்லை. 

காலையில் ஏரம்பர் வருவதற்கு முன்பே தயாராக இருந்தாள் தர்மினி. கட்டுநாயக்கா சென்று விமானத்தில் ஏறியதும் அவளுக்கு அப்படி ஒரு சந்தோசம். முதலாவது விமான பயணம் என்ற பயங்கூட காதலனிடம் போகும் மகிழ்ச்சியில் காணமல் போய்விட்டது. புறப்பட்ட விமானம் பாங்கொங்கில் தரையிறங்கியது. காந்தனுடன் இயக்கத்தில் ஒன்றாக இருந்த தயாளன்தான் விமான நிலையத்தில் வந்து அவளை அழைத்துச் சென்றான். அவன்தான் அவளின் அந்த நாட்டின் ஏஜென்சி. வெளிநாடு செல்ல வந்த பல ஆண்களுடன் ஒரு வீட்டில் அவள் மட்டும் ஒரே பெண்ணாக தங்கினாள். அவர்கள் அனைவரும் அவளிடம் கண்ணியமாகத்தான் நட்துகொண்டார்கள். ஆனால் காந்தன் போராட்ட இயக்கத்தில் செய்த கர்மங்களின் பலன் அவனது சக இயக்க நண்பனின் வடிவில் வந்து நின்றது. தர்மினியை அவ்வப்போது வந்து அழைத்துச் செல்வான் தயாளன். தன் தேவைகள் முடிந்ததும் கொண்டுவந்து விட்டுவிடுவான்.

முதல் முறை அவன் அழைத்துச் சென்று ஆசைக்கு இணங்க வைத்தபோது மாட்டேன் என்று சொல்லி அடம்பிடித்தாள் தர்மினி. கல்யாணம் பண்ண போகும் கணவனுக்கு துரோகம் செய்ய மாட்டேன் என்று சொல்லி கற்புக்கரசி போல் வசனம் எல்லாம் பேசினாள். ஆனால் வெளிநாட்டு வாழ்வில் இதுவெல்லாம் சாதாரணம், காந்தன் இயக்கத்தில் இருந்தபோதே பல பெண்களை அனுபவித்து விட்டான், நீ மட்டும் இப்படி இருந்து என்ன சாதிக்கப்போகிறாய் என்று சொல்லியும், இங்கே எனக்கு சம்மதிக்காமல் எப்படி அவனிடம் சென்று சேர்வாய் என்று மிரட்டியும் சம்மதிக்க வைத்துவிட்டான் தயாளன். 

அந்த வாழ்க்கை அவளுக்கும் பிடித்துப்போக சிலாநாட்கள் அப்படியே அவனுடன் போய்வந்தாள். பின் சிலநாட்கள் கடந்து இன்னுமோர் பயணம். தென்கொரியாவில் போய் இறங்கினாள் தர்மினி. அவளோடு நின்ற ஆண்களும் அவளுடனேயே வந்தார்கள். ஏற்கனவே வந்துநின்ற சிலருடன் ஒரு வீட்டில் தக்கவைக்கப் பட்டார்கள். ஏற்கனவே வந்து நின்றவர்களில் பெண்கள் குழந்தைகளும் அடக்கம். சில நாட்களில் அடுத்த பயணம். வடகொரியாவில் தொடங்கி ரைஷ்யா கடந்து ஜெர்மனிவரை செல்லும் நீண்ட பயணம். பெலாரஸ், போலந்து என்று தனியான நாடுகள் தோன்றாத காலம் அது. ஜேர்மனி வரை ரஷ்யாவின் எல்லைகள் நீண்டிருந்தது. வாரக்கணக்கில் தொடருந்திலேயே செல்லவேண்டும். பொதிசெய்து விற்கும் ரொட்டியையும் தண்ணீரையும் மட்டுமே நம்பிய நீண்ட பயணம். அவர்கள் யாருக்கும் எங்கே செல்கிறோம், எங்கே இறங்கவேண்டும் என்று எதுவுமே தெரியாது.  

வாரங்கள் கடந்த தொடருந்து பயணத்தின் பின் தொடருந்து நிலையம் ஒன்றில் ஏறிய ஒருவன் இவர்களை தொடர்பு கொண்டான். அவன் என்ன மொழி பேசுகிறான் என்று அவர்களுக்கு புரியவில்லை. அவன் தமிழன் இல்லை என்பது மட்டுமே புரிந்தது. நிலையமே இல்லாத ஒரு இடத்தில் "குதித்து வா" என்று சொல்லி விட்டு தொடருந்தில் இருந்து குதித்து நடக்கலானான். அவனுக்கு தெரிந்த ஒரே தமிழ் வார்த்தை "குதித்து வா" மட்டுந்தான். புற்களின் மேல் பனி படர்ந்திருந்தது. ஓடும் ரயிலில் இருந்து ஆண்கள் குதித்து அவன் பின்னால் நடந்தார்கள். தர்மினியும் மனதைக் கல்லாக்கிவிட்டு குதித்தாள். முகங்குப்பற விழுந்தாலும் அவளுக்கு எதுவும் ஆகவில்லை. எழுந்து துடைத்தவாறு நடப்பவர்கள் பின்னால் நடக்கலானாள். இவர்களுடன் வந்த ஒருவன் குதித்தபோது கால் உடைந்துவிட்டது. திரும்பி பார்த்தால் முனகிக்கொண்டு கிடக்கிறான். முன்னால் போனவர்கள் யாரும் நிற்கவில்லை. இவளும் நிற்கவில்லை நடந்தாள். கால் உடைந்து கிடப்பவனை யார் காப்பாற்றுவார்கள்? அல்லது காப்பாற்ற ஆளில்லாமல் பனியில் உறைந்து செத்துவிடுவானா? குழந்தைகளுடன் வந்த அந்த பெண்மணி என்ன செய்வார்? அவரும் குதித்து நடப்பாரா? பிள்ளைகள் நட்பார்களா? பிள்ளைகளை தூக்கிக்கொண்டு நடக்க முடியுமா? அவள் மனம் எங்கெங்கோ போனது. யாரையும் நின்று பார்க்க முடியாது. முன்னால் செல்பவனை விட்டுவிட்டால் யாருமில்லாத இந்த பனிப்பாலைவனத்தில் இவளை யார் காப்பாற்றுவார்கள். குளிர்வேறு உயிரைக் குடித்தது. குளிருக்கு போட்ட ஆடைகளைக் கடந்தும் குளிர்ந்தது.

அவன் நடந்துகொண்டே இருந்தான். அவர்களும் நடந்து கொண்டே இருந்தார்கள். அவளும் அவர்கள் பின்னால் நடந்து கொண்டே இருந்தாள். வாரக்கணக்கில் நடக்காமல் பயணத்தில் சலித்தவர்கள இப்போது நடந்து சலித்தார்கள். பனிமலைகள், பனிக்காடுகள் கடந்து நீண்ட நடைபயணம். நடக்க முடியாத சிலர் பனியோடு பனியாக உறைந்துவிட ஏனையவர்கள் ஒருவாறு திருட்டு வழியால் ஜேர்மனியை அடைந்தார்கள்.

ஜேர்மனிக்கு வந்தவர்கள் வேறு வேறாக பிரிந்தார்கள். தர்மினி மட்டும் ஒரு ஐரோப்பிய குடும்பத்துடன் காரில் அனுப்பப்பட்டாள். பிரான்ஸ் பிரிட்டன் எல்லைகள் கடந்து காந்தனிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்தது அந்த ஐரோப்பிய குடும்பம்.

ஏகப்பட்ட எதிர்பார்ப்புகளோடு வாழ்க்கையை தொடங்கினாள் தர்மினி. ஆனால் வாழ்க்கை தொடங்கிய சில நாட்களிலேயே அவளுக்கு சலிப்பு ஏற்பட்டுவிட்டது. காந்தன் வேலை வேலை என்று ஓடிக்கொண்டே இருந்தான். தர்மினியை எடுத்ததால் அவன் கடனாளியாக மாறியிருந்தான் . கடன், வட்டி என்று அவனை நெருக்க இரண்டு மூன்று என்று வேலை செய்தான். ஆனால் இத்தனை கஷ்டங்களை கடந்து பெரிய பெரிய எதிர்பார்ப்புகளோடு வந்தவள் வாழ்வில் ஏதுமில்லாதது போன்ற வெறுமையை உணர்ந்தாள். 

மொழிக் கல்வி என்று வெளியே சென்றவளுக்கு எமில்டா என்ற புதிய நண்பி ஒருத்தி கிடைத்தாள். வாழ்வில் வெறுமையை உணர்ந்த அவளை வாரந்தவறாமல் எமில்டா சர்ச்சுக்கு அழைத்துச் சென்றாள். அங்கு தன் ஆண் நண்பர்களையும் அறிமுகம் செய்துவைத்தாள். சில நாட்களிலேயே தர்மினியின் வாழ்க்கை மாறியது. அவள் இப்போது மதம் மாறிவிட்டாள். இல்லை இல்லை அவள் மனம் மாறிவிட்டாள். பாங்கொங்கில் இருந்த போதே ஒருமுறை மனம் மாறியவள் அல்லவா. இப்போது எமில்டாவின் நண்பர்களுடன் சந்தோஷமாக இருக்க ஆரம்பித்து விட்டாள்.

தர்மினி இப்படி வெளியே சுற்றித்திரிவதும் தவறான உறவில் ஈடுபடுவதும் காந்தனுக்கு தெரிய பிரச்சினை பெரிதாகி சில நாட்களிலேயே குடும்பம் பிரிந்துவிட்டது. அவள் வாழ்க்கை அப்படியே முழுவதுமாக மாறிவிட்டது. 

எமில்டாவின் தொழிலே இதுதான். ஊழியம் என்ற பெயரில் வாழ்வில் ஏக்கத்துடன் இருக்கும் பெண்களை மூளைச்சலவை செய்து தொழிலில் ஈடுபடுத்துவதுதான். இப்போது குடும்பத்தை விட்டும் பிரிந்துநின்ற தர்மினியை மேற்கு லண்டனுக்கு அழைத்துச் சென்றாள். அது ஒரு விபச்சார விடுதி. மேற்கு லண்டனில் வத்திக்கானால் நடத்தப்படும் பலநூறு விபச்சாரி விடுதிகளில் ஒன்று. அதிலேயே தர்மினி விடப்பட்டாள். ஐந்து நட்சத்திர விடுதிகளின் சொகுசு மற்றும் தரத்தில் நடத்தப்படும் விபச்சாரவிடுதி அது. புதிதாக தொழிலுக்கு வருபவர்களை ஈர்ப்பதற்காக அது அவ்வாறு நடத்தப்படுகிறது. தொழிலுக்கு பழக்கப்பட்டவுடன் சாதாரண விடுதிகளுக்கு அனுப்பப்பட்டு விடுவார்கள். 

காந்தன் தர்மினியை எடுத்த கடனுக்காகவும் வட்டிக்காகவும் இப்போதும் இரண்டு மூன்று வேலைக்கு ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறான். தர்மினிக்கு எதையும் சிந்தித்து பார்க்க நேரமில்லை. குடும்பத்தை பிரிந்ததைப் பற்றியோ, இந்த தொழிலில் ஈடுபடுவதைப் பற்றியோ எந்த கவலையும் இல்லை. 

அவள் இளமை இன்னமும் தீரவில்லை. மேற்கு லண்டன் தொழிலுக்கு அவள் பழக்கப்பட்டு விட்டாள். அதனால் அவள் இப்போது வேறு விடுதிக்கு மாற்றப்பட்டுவிட்டாள். ஆனால் தொடர்ந்தும் வத்திக்கானின் விடுதி ஒன்றிலேயே அவள் விபச்சாரத்தில் ஈடுபட்டு வருகிறாள். 

ஆம்... தர்மினிக்கு நடந்தது மதமாற்றம் இல்லை மனமாற்றம்.

சிவராத்திரியின் சிறப்பு-வேடன் மன்னனான கதை

முன்னொரு காலத்தில் பாரத தேசத்தை சித்ரபானு என்ற மாமன்னன் ஆண்டுவந்தான். ஒருநாள் அவன் அரசவையில் இருந்த போது முனிவர்கள் சிலர் வந்தார்கள். வந்த முனிவர்களை அரசனும் அவையோரும் வணங்க முனிவர்கள் அனைவருக்கும் ஆசிகளை வழங்கினார்கள்.

வந்த முனிவர்களை ஆசனம் அளித்து, உபசரித்த மன்னன் அவர்கள் வந்தததன் நோக்கத்தை வினவினான். 

"மன்னவா உங்கள் ஆட்சியின் சிறப்பாலும், ஈசனவன் அருளால் நாடும் மக்களும் சீரும் சிறப்பும் பெற்று வாழ்கின்றனர். எம் தலைமுறைகள் தாண்டியும் இந்த நாடும் எம் சந்ததிகளும் சுபீட்சமாக வாழ மஹா சிவராத்திரி தினத்தை சிறப்பாக அனுஷ்டிக்க வேண்டும்" என்று கோரினர்.

மன்னனோ எதுவும் தெரியாதது போல் "இந்த மஹா சிவராத்திரி தினத்திற்கு மட்டும் ஏன் இத்தனை சிறப்பு? ஏன் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்?" என்று கேட்டான்.

மன்னவா மாதாமாதம் வளர்பிறை தேய்பிறை என்று இரு சதுர்த்தசி தினங்களும் சிவராத்திரி தினம் என்று அனுஷ்டிக்க பட்டாலும், மாசி மாதத்தில் வரும் தேய்பிறை சதுர்த்தசி தினமே மஹா சிவராத்திரி என்று அனுஷ்டிக்க படுகிறது. இந்த தினத்தின் சிறப்பை உணர்த்தும் கதை ஒன்றை சொல்கிறேன் கேள்" என்று சொல்லி மன்னன் சித்ரபானுவிற்கு கதைசொல்ல ஆரம்பித்தார் முனிவர்களில் ஒருவர்.

"மன்னவா! முன்பொரு காலத்தில் பாரத தேசத்தின் மத்திய பெருவனத்தில் செங்கோடன் என்று ஒரு வேடன் இருந்தான். அவன் தொழில் வேட்டையாடுதல் என்றாலும் எந்நேரமும் சிவசிந்தனையிலேயே வாழ்ந்தான். அவன் பக்தியை, இறையன்பை கண்டு மகிழ்ந்த எம்பெருமான் அவனைச் சோதித்து அருள நினைத்தார். ஒருநாள் இரவுவேளை வேட்டைக்கு புறப்பட்டான் செங்கோடன். வேட்டைக்கு விலங்குளைத் தேடி சென்றவனுக்கு வேட்டை கிடைக்காமல் அவனே வேட்டையாடப்படும் நிலைக்கு ஆளானான். திடீரென அவர்முன் தோன்றிய புலியொன்று அவனை நோக்கி பாய்ந்து வந்தது. 

சட்டென்று சுதாரித்துக் கொண்ட செங்கோடன் தூணியில் இருந்து அம்பை எடுத்து நாணேற்றி புலியைநோக்கி விட்டான். அவன் இலக்கு ஒருபோதும் தவறியதில்லை, ஆனால் இன்று தவறிவிட்டது. அடுத்த அம்பை எடுத்து நாணேற்றி புலியைநோக்கி விட்டான். அதுவும் இலக்கைவிட்டு தவறிவிட்டது. இப்படி தூணியில் இருந்த எல்லா அம்புகளையும் எய்துவிட்டான். எதுவுமே புலியை தொடவில்லை. தப்பித்து ஓடி விடவும் முடியாது. புலியின் வேகத்திற்கு ஈடுகொடுத்து ஓடி மனிதனால் தப்பிக்க முடியாது அல்லவா? இப்போது அவனுக்கு வேறு வழியில்லை. அருகில் இருந்த ஒரு மரத்தில் பாய்ந்து ஏறிக்கொண்டான். புலியோ அவனை விடுவதாக இல்லை. மரத்தில் அடியிலேயே புலி படுக்கையைப் போட்டுவிட்டது. இவனுக்கு தப்பித்து செல்லவும் வேறு வழியில்லை. 

அவன் மனதில் எந்நேரமும் சிவசிந்தனை நிறைந்து இருந்ததால் பயம் தோன்றவில்லை. ஆனால் நேரம் செல்லச் செல்ல தூக்கம் மட்டும் கண்ணைக் கட்டிக்கொண்டு வந்தது. தூக்கத்தில் தவறிவிழுந்தால் புலி அவனை வேட்டையாடிவிடும். வேட்டைக்கு வந்தவன் இரையாகிப் போக தயாராக இல்லை. தூக்கத்தை போக்க எதையாவது செய்தாக வேண்டும். மரத்தின் மேலிருந்து என்ன செய்ய முடியும். யோசித்துக் கொண்டே மரத்தில் இருந்த இலைகளை ஒவ்வொன்றாக பறித்து கீழே போடலானான். அவன் தூக்கம் போய்விட்டது. நேரம் போனதே அவனுக்கு தெரியவில்லை விடிந்துவிட்டது.

மரத்தின் கீழே பார்த்த செங்கோடனுக்கு ஒரே ஆச்சரியம். புலி இருந்த இடத்தில் புலியைக் காணவில்லை. அவ்விடத்தில் எம்பெருமானின் சிவலிங்க திருமேனி ஒன்றே இருந்தது. சிவலிங்கம் வில்வ இலைகளால் அர்ச்சிக்கப்பட்டிருந்தது. 

வேடனுக்கு ஈசனின் திருவிளையாடல் புரிந்தது. இரவு வந்தது புலியல்ல எம்பெருமானே என்றுணர்ந்தான். அவன் தப்பிக்க ஏறியிருந்த மரம் ஓர் வில்வ மரம். அவன் தூக்கத்தை விரட்ட பறித்துப் போட்ட வில்வ இலைகளே எம்பெருமான் லிங்கத்தை அர்ச்சனை செய்திருந்தது.

கீழே இறங்கிய செங்கோடன் லிங்கத்திருமேனியை கட்டியணைத்து ஆனந்தக்கூத்தாடினான். கூத்தாடியவன் முன்னால் அந்த ஆனந்தக்கூத்தனே நேரில் தோன்றினார். "உன்னை சோதிக்கவே நான் புலியாக தோன்றினேன். இந்த இரவில் நீ விழித்திருந்து நோற்ற விரதத்தால் பிறவிகள் தோறும் பெரும் புகழும் பெருமையும் பெறுவாய், இறுதியில் நீ முக்திபெற்று என் பதத்தை அடைவாய். யாரெல்லாம் இந்த தினத்தில் விழித்திருந்து விரதம் நோற்கிறார்களோ, அவர்கள் தூயமனதால் வேண்டியவை அனைத்தும் ஈடேறும், அழியாப்புகழும் என் பதமும் கிட்டும்" என்று வாழ்த்தி மறைந்தார்.

இந்த கதையை சொன்ன முனிவர் "மன்னவா இந்த மஹா சிவராத்திரி தினத்தில் தூய மனதுடன் வேண்டும் அனைத்தும் வேண்டுபவருக்கு கிட்டும்" என்று சொல்ல மன்னன் சித்ரபானு சிரித்தான்.

முனிவர்களும், அவையோரும் மன்னன் ஏன் சிரிக்கிறான் என்று புரியாமல் விழித்தார்கள். அப்போது மன்னன் சொன்னான் "அந்த செங்கோடன் என்ற வேடன் வேறுயாருமல்ல, முற்பிறவியில் நான்தான் அந்த வேடனாக இருந்தேன். என்னை அறியாமலேயே மஹா சிவராத்திரி தினத்தில் எம்பெருமானை வணங்கியதால் இப்பிறவியில் இந்த புண்ணிய தேசத்தின் மாமன்னன் ஆனேன். நான் பெற்ற புண்ணியம் இந்த தேசத்தின் மக்கள் அனைவரும் பெறவேண்டும். சிவாலயங்கள் தோறும் மஹா சிவராத்திரி விரதம் சிறப்பாக நடைபெற நானும் உதவுவேன்" என்றான்.

மன்னனின் விருப்பமும் முனிவர்கள் விருப்பமும் ஒன்றாக மக்களின் விருப்பமும் அதுவாகவே ஆனது. பாரதம் முழுவதும் மஹா சிவராத்திரி விரதம் கோலாகலமாக கொண்டாடப்பட்டது. பக்தி பூர்வமாக அனுஷ்டிக்க பட்டது. 

"நாமும் எண்ணம்போல் வாழ்வும், இறைபதமும் பெற்றுவாழ மஹா சிவராத்திரி தினத்தில், மனத்தூய்மையுடன் எம்பெருமானை வேண்டுவோம்.."

சர்வம் சிவமயம்...

மேய்ப்பனும் ஆடுகளும்- இது சைவர்கள் பற்றிய கதை

ஒரு ஊரில் ஒரு இடையன் இருந்தான். அவன் காட்டை அண்டிய ஒரு பகுதியில் ஆட்டு மந்தை கூட்டம் ஒன்றை மேய்த்துவந்தான். அவனுக்கு ஆட்டிறைச்சி என்றால் மிகவும் பிரியம். அதனால் வாரந்தவறாமல் ஒரு ஆட்டினை அடித்து பெரிய சட்டியில் வறட்டி கறியாக்கி வாரம் முழுவதும் உண்பான். 

ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிக்கல் இருந்தது. ஒரு ஆட்டைப் பிடித்து கொல்லும் போதோ அல்லது வெட்டி கறியாக்கும் போதோ பார்க்கும் ஏனைய ஆடுகள் தெறித்து காடுகளுக்குள் ஓடிவிடும். பின் காடு முழுவதும் பலபேர் தேடி பெரும் சிரமப்பட்டு அவற்றைப் பட்டிக்குக் கொண்டுவரவேண்டும். சில வேளைகளில் காடுகளுக்குள் தெறித்து ஓடும் ஆடுகளை புலி, சிங்கம் என்று காட்டு விலங்குகள் வேறு வேட்டையாடிவிடும்.  

அப்போதுதான் அந்த மேய்ப்பனுக்கு ஒரு யோசனை வந்தது. அவனுக்கு ஆட்டின் பாசை தெரியும். மற்றவர்களை பேசியே ஏமாற்றி மயக்கும் வசியமும் அவனிடம் இருந்தது. அவை இரண்டையும் பயன்படுத்துவது என்று தீர்மானித்தான். 

ஒரு ஆட்டிடமும் சென்று, நீ ஆடில்லை, நீ ஒரு சிங்கம், நீ என் நண்பன், உன்னை நான் கொல்லமாட்டேன், நான் ஆட்டினை மட்டுமே கொல்வேன் என்பான். இன்னொரு ஆட்டிடம் சென்று நீ ஆடில்லை நீ ஒரு புலி நீ என் நண்பன் உன்னை நான் கொல்லமாட்டேன் நான் ஆட்டினை மட்டுமே கொல்வேன் என்பான். இப்படி பட்டியில் உள்ள ஒவ்வொரு ஆட்டையும் சிங்கம், புலி, யானை, வேங்கை, கரடி என்று விதம் விதமாக நம்பவைத்துவிட்டான்.

இப்போது அந்த மேய்ப்பனின் பிரச்சினை தீர்ந்துவிட்டது. அவன் ஒரு ஆட்டினைப் பிடித்து கொல்லும் போதோ, சமைக்கும் போதோ அவன் ஆட்டைத்தான் கொல்கிறான். நமக்கென்ன வந்தது. நான்தான் ஆடில்லையே சிங்கமல்லவா, புலியல்லவா, என்ற நினைப்பில் ஏனைய ஆடுகள் அமைதியாக இருந்துவிடும். இடையனும் எந்த இடையூறும் இல்லாமல் வாராவாரம் ஒவ்வொரு ஆடாய் கொன்று தின்னலானான்.

இந்த ஆடுகள் வேறு யாருமல்ல, உலகெங்கிலும் உள்ள எம் இந்துக்கள் தான், அந்த மேய்ப்பன் வேறு யாருமல்ல இந்த கிறிஸ்தவ இனமாற்றிகள்தான்.

நான் இந்து இல்லை சைவன், நான் இந்து இல்லை வைணவன், நான் இந்து இல்லை பாகன், நான் இந்து இல்லை கானானியன் என்று நம்பவைத்துவிட்டு ஒவ்வொருவராக இல்லாமல் செய்துவருகிறது கிறிஸ்தவ பாசிசம்.

இந்துக்களுக்கு தான் பிரச்சினை நமக்கில்லை, நாம்தான் சைவர்களாச்சே என்று ஒரு பெரிய முட்டாள் கூட்டமே இன்று உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதை உருவாக்கி வளர்த்து வரும் அந்த மேய்ப்பர்களை அந்த பலியாடுகள் உணரவில்லை என்றால், அவர்களும் சேர்த்தே கொல்லப்படுவார்கள் என்பது நிச்சயம்.

உங்களுக்கு தெரிந்த "நாம் இந்துக்கள் இல்லை சைவர்கள்" என்று சொல்லி அலையும் பைத்தியக்கார பலியாடுகள் அனைவருக்கும் இந்த உண்மையை எடுத்துக் கூறுங்கள். எம் மதத்தின், இனத்தின் அழிவை ஒன்றுசேர்ந்து தடுப்போம்.

சமாரியர் வேறு, கானானியர் வேறு, ரோமானியர் வேறு, அசுரியர் வேறு என்று நம்பவைத்தே கிறிஸ்தவர்கள் அவர்கள் அனைவரையும் அழித்து தம்மினத்தை முதலில் உருவாக்கினார்கள். இன்றுவரை அவர்களின் பிரித்தாளும் அணுகுமுறை மாறவில்லை. ஆயிரத்து ஐநூறு ஆண்டுகள் கடந்தும் நாம் அந்த சூழ்ச்சியை உணரவில்லை, அதிலிருந்து விடுபடவில்லை என்பதுதான் துயரமானது.

நாம் இந்துக்கள் இல்லை சைவர்கள் என்று நம்பவைக்கப்பட்ட, அறியாமையில் வாழ்பவர்களை ஒருநிமிடம் சிந்திக்க வைப்போம்!