ஆண்டையும் அடிமைகளும்..

(ஆதாம் ஏவாள் யார்? ஆண்டவர் மற்றும் அறிவு புகட்டிய நாகம் யார்? உண்மை கதை)

ஈடன் தோட்டத்திற்குள் அந்த தோட்டத்தின் ஆண்டை வருகிறார். அவர் வரும் சத்தம் கேட்டு ஆதாமும் ஏவாளும் பயிர் செடிகளுக்குள் மறைந்து கொள்கிறார்கள். ஆண்டைக்கு எதுவுமே புரியவில்லை. வழக்கத்திற்கு மாறாக ஏன் இன்று இந்த அடிமைகள் இரண்டும் மறைந்து கொள்கிறார்கள்.. யோசித்துக் கொண்டே சுற்றி வந்து பார்க்கிறார். ஆதாம் ஏவாள் என்று இரண்டு அடிமைகளும் இலை தளைகளை எடுத்து மறைத்துக் கொண்டு பயிர்கள் பின்னால் நெளிந்து கொண்டே நின்றன..

ஆண்டையின் ஈடன் தோட்டத்தில் முன்பு மூன்று நிர்வாணிகள். இப்போது அடிமைகள் இரண்டும் உடலை மறைத்து நிற்க ஆண்டை மட்டும் அந்த தோட்டத்தில் அம்மணமாக நின்றார். 

ஆண்டை தன் இச்சைகளை போக்குவதற்கு என்றே உண்டாக்கிய தோட்டம் இந்த ஈடன் தோட்டம். ஆண்டை கொஞ்சம் அந்த விடயத்தில் மனநோயாளி மாதிரி.. அவருக்கு பெண்களை விட ஆண்கள் மீதும் அதனை விட ஆடு மாடுகள் மீதும் சபலம் அதிகமாக இருந்தது. அதனால் தன் சபலத்தை தீர்ப்பதற்கு என்று ஆட்கள் யாரும் எளிதில் அணுக முடியாத ஒரு இடத்தில் தனக்கான தோட்டத்தை அமைத்திருந்தார். ஈடன் தோட்டத்தை உருவாக்கிய புதிதில் ஆதாம் என்பவனை மட்டுமே ஆண்டை தோட்டத்தில் வைத்திருந்தார். அவன் ஒரு பழங்குடி இன அடிமை. சிறிய வயதிலேயே அடிமையாக கொண்டு வரப்பட்டு தனியாகவே அந்த தோட்டத்தில் இருந்தால் அவனுக்கு அந்த தோட்டமே உலகம், அவனது ஆணடையே எல்லாமும் என்பதாக வாழ்ந்தான். அவனுக்கு அந்த தோட்டத்திற்கு வெளியே மக்கள் இருப்பதோ நாடுகள் உலகம் என்பது பற்றியோ எதுவும் தெரியாது. ஆண்டையோ அந்த தோட்டத்தில் வைத்து ஆதாமை மட்டுமல்லாமல் அங்கிருந்த ஆடு மாடுகள் முதல் எல்லாவற்றையும் தன் இச்சைகளை தீர்ப்பதற்கு பயன்படுத்தி வந்தார். 

ஒருநாள் ஆண்டை தவறான முறைகளில் ஆதாமை பயன்படுத்தி தனது இச்சைகளை தீர்த்துக் கொண்டதால் ஆதாம் வலியால் துடித்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் இடுப்பு வலி தாங்க முடியாமல் முனகிக் கொண்டே தூங்கிவிட்டான். அவன் தூக்கத்தால் கண்விழித்து பார்த்த போது ஆண்டை ஒரு சிறுமியை அந்த தோட்டத்திற்கு அழைத்து வந்திருந்தார். அவளும் வேறு ஒரு பழங்குடி இன அடிமைச் சிறுமியே. ஆனால் அவளுக்கு ஓரளவு அவளின் பழங்குடியின மொழி ஓரளவு பேச தெரிந்திருந்தது. ஆனால் அவள் மொழி இவர்களுக்கு தெரியாது.

கண்விழித்து பார்த்த ஆதாமுக்கு இடுப்பு வலி போகவில்லை. ஆண்டை அவ்வளவு காட்டுமிராண்டி தனமாக நடந்திருக்கிறார். அவனுக்கு வலிக்கு காரணம் கேட்பதா புதிதாக ஒன்று வந்து நிற்கிறதே அது என்ன என்று கேட்பதா என்ற குழப்பத்தில் இரண்டையும் சேர்த்தே கேட்டான். ஆண்டையே எனக்கு இடுப்பு வலி தாங்க முடியவில்லை என்ன செய்தீர்கள் இது என்ன புதிதாக ஒன்றை கூட்டி வந்திருக்கிறீர்கள் என்றான்.

ஆண்டைக்கு தான் நடந்து கொண்டது  கொஞ்சம் அல்ல நிறையவே தவறாக போய்விட்டது தெரிந்தது. சரி என்ன இருந்தாலும் அடிமை தானே என்ன வந்தது என்று நினைத்துக்கொண்டே இவள் ஏவாள், உன் இடுப்பு எலும்பை எடுத்து இவளை உருவாக்கினேன். இவள் உனது ஒரு அங்கமாவாள் என்று கூறினார். இடுப்பு வலிக்கு காரணம் சொன்னதாகவும் போய்விட்டது புதிதாக கொண்டு வந்த அடிமையை அவனுக்கு புரியும் வகையில் சொன்னதாகவும் போய்விட்டது என்று ஆண்டை நினைத்துக் கொண்டார். ஆதாமுக்கு அவன் அறிந்து முதல் ஆண்டை சொல்வது மட்டுமே உண்மை வேறு எதுவும் தெரியாது. அதனையும் அப்படியே நம்பிவிட்டான். அவன்தான் அவன் அறிந்த காலத்தில் இருந்தே அடிமை அல்லவா. அவனால் எப்படி சிந்திக்க முடியும் கேள்வி கேட்க முடியும் அல்லது கேள்வி கேட்க தெரியும். அவன் முட்டாள் அடிமை என்பதால் அவனது இடுப்பு எலும்பை எடுத்து ஏவாளை ஆண்டை செய்ததாக கூறியதை அவ்வாறே நம்பினான். ஆனால் இவர்களின் உரையாடல் ஏவாளுக்கு புரியவில்லை. ஏனென்றால் அவள் வேறு ஒரு பழங்குடி இன அடிமை. 

காலங்கள் கடந்து போனது. ஏவாள் இவர்களது மொழி சூழல் என்பவற்றுக்கு பழக்கமாகி தனது பழைய நினைவுகள் எல்லாம் மறந்து போயிருந்தாள். அவள் சிறுமியாக அடிமையாக வந்ததால் காலப்போக்கில் ஆண்டை ஆதாமின் இடுப்பு எலும்பில் இருந்து தன்னை உருவாக்கியதாக ஆண்டை தொடர்ந்து சொல்லி வந்த கதையை அவளும் உண்மை என்று நம்பிவிட்டாள். என்ன இருந்தாலும் அவளும் ஒரு அடிமை தானே? அதைவிட அவளும் சிறு வயதில் வந்ததால் பழைய நினைவுகள் எல்லாம் மறைந்து விட்டது. 

இப்போது ஆதாம் ஏவாள் என்னும் ஈடன் தோட்டம் மட்டுமே உலகம் என்று நம்பிய அந்த இரண்டு அடிமைகளும், ஆண்டையே தங்களைப் படைத்ததாகவும் ஆண்டையே எல்லாவற்றுக்கும் மேலான ஒன்று என்றும் நம்பி இருந்தன. ஆண்டையோ தன் முறையற்ற இச்சைகளை தீர்ப்பதற்கு ஆதாம் ஏவாள் மற்றும் பண்ணை விலங்குகள் அனைத்தையும் பயன்படுத்தி வந்தார்.

ஆனால் காலம் வித்தியாசமானது. அது எல்லா கேள்விகளுக்கும் பதிலையும் எல்லா பூட்டுகளுக்கும் திறப்பையும் தன்னிடமே வைத்திருக்கும். தேவையான போது அவற்றை வெளிப்படுத்தி விடும்.  அதுபோலவே ஈடன் தோட்டத்தையே உலகம் என்றும் ஆண்டையே தங்களைப் படைத்தவர் என்றும் நம்பிய அந்த இரண்டு அடிமைகளுக்கும் அவ்வாறே ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. 

உலகம் முழுவதும் நாகரிக சமுதாயத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற ஒப்பற்ற நோக்கில் விவசாயம் நெசவு என்று அனைத்து தொழில்களையும் கண்டறிந்து போதிக்கும் நாகர் இனத்தின் பிரதிநிதி ஒருவர் அந்த தோட்டத்திற்கு வருகிறார். இந்த தோட்டத்தை வைத்திருக்கும் ஆண்டைக்கும் ஆவர் சமூகத்திற்கும் விவசாயத்தை கற்பித்த நாகர் இனத்தின் பிரதிநிதி அவர். அன்றைய காலத்தில் அவர்களால் அணுக முடியாத பகுதி என்று உலகில் எதுவும் கிடையாது. ஈடன் தோட்டத்தை வந்து பார்த்த நாகருக்கு பேரதிர்ச்சி காத்திருந்தது. உலகையே நாகரிகமாக மாற்ற நாம் முயற்சி செய்கிறோம் ஆனால் அவ்வாறு மாற்றத்திற்காக பயிற்றுவிக்கப்பட்ட ஒருவனது தோட்டத்தில் இரண்டு அடிமைகள் நிர்வாணமாக, எதுவுமே தெரியாத அறிவற்ற நிலையில்..

நாகரால் அந்த நிலையை சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. பருவ வயதை அடைந்து விட்ட இளம்பெண்ணும் ஆடவனும் இந்த நிலையில் உள்ளதை மாற்ற முடிவு செய்தார். அவர்களை அழைத்து அவர்கள் நிர்வாணமாக இருப்பதையும் எதுவும் தெரியாதவாறு இந்த தோட்டத்தில் அடிமைகளாக இருப்பதையும் உணர்த்தி இலை தளைகளை எடுத்து ஆடையாக்கி உடுத்தவதற்கு கற்பித்தார். அந்த அடிமைகள் மனதில் அறிவுத்தீயை முதன் முதலில் பற்ற வைத்தார் அந்த நாகர். வாழ்நாள் முழுவதும் அடிமையாக இருந்ததால் அவர்களின் சிந்தனை திறன் செயல்திறன் என்பவை ஒரு வரையறைக்குள் இருந்தாலும் மாற்றத்திற்கான விதையை நாகர் விதைத்து விட்டார்.

ஈடன் தோட்டத்து அடிமைகள் முதன்முதலாக சிந்திக்க ஆரம்பித்தன. தம்மை நினைத்து வெட்கப்பட்டு கூனிக் குறுகி நின்றன. அவர்களால் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ள முடியவில்லை. இதுவரை தவறான வழியில் ஆண்டையால் பயன்படுத்தப்பட்ட ஆதாமிடம் ஆண்மையும் ஏவாளிடம் பெண்மையும் முதன்முதலாக வெளிப்பட்டது. இவர்களுக்கு போதித்த நாகர் ஆண்டையின் உண்மை முகத்தை அறிவதற்காக அந்த தோட்டத்திலேயே ஓரிடத்தில் மறைந்து கொண்டார்.

இந்த நேரத்தில் தான் ஆண்டை தான் உடுத்தி வந்த ஆடைகளை ஈடன் தோட்டத்திற்கு வெளியே ஓரிடத்தில் கழற்றி வைத்துவிட்டு நிர்வாணமாக நுழைகிறார். அடிமைகள் இரண்டும் இலை தளைகளை எடுத்து ஆடையாக்கி உடுத்தி இருப்பதைப் பார்த்ததும் நாகர் இனத்தவர் யாரோ இந்த தோட்டத்திற்கு வந்து சென்றது புரிந்து விட்டது. ஆண்டை உடனேயே சூழ்சியாக பேசி அவர்களை வெளியே அழைக்கின்றார். என் படைப்பிற்கு மாறாக ஆடை உடுத்தி பெரும் சாபத்தை பெற்று விட்டீர்கள் என்று மிரட்டுகிறார். 

அந்த நாகரின் பேச்சைக் கேட்டு அறிவு பெற்றுவிட்டால் தன் இச்சைகளை தீர்ப்பதற்கு எங்கே போவது என்று பயந்த ஆண்டை சில சமரசங்களுடன் அங்கேயே தங்க வைக்க முயற்சி செய்கிறார். அந்த அடிமைகளுக்கு உண்மையைச் சொல்லி அறிவு கண்ணை திறந்த நாகரை தீய சக்தி சாத்தான் என்று கூறி நம்ப வைக்கிறார். 

என்னதான் இருந்தாலும் ஆதாம் ஏவாள் இரண்டுமே அவை அறிந்தது முதல் ஆண்டையின் அடிமைகள் தானே.. அதனால் ஆண்டை சொன்னதையும் அவர்களால் மறுக்க முடியவில்லை. நாகர் விதைத்து சென்ற அறிவு வளர்ச்சியையும் ஒட்டுமொத்தமாக புறந்தள்ள முடியவில்லை. ஒரு சிலமணி நேரங்கள் வந்து சென்ற நாகரின் அறிவு மாற்றத்தைவிட பிறந்தது முதல் அறியாமையில் அடிமையாக வைத்திருந்த ஆண்டையின் செல்வாக்கே அவர்களிடம் மேலோங்கி இருந்தது..

ஆனாலும் நாகர் இனத்தின் பிரதிநிதி அவ்வப்போது வந்து அவர்களுக்கு வாழ்க்கையை பற்றி திருமணம் பற்றி ஆண்டையின் சூழ்ச்சியை பற்றி சந்ததி பெருக்கம் பற்றி என்று அவரால் முடிந்தவரை இந்த அடிமைகளுக்கு புரியும் வகையில் கற்பித்துவிட்டுச் சென்றார்.

அதன் பயனாக ஆதாம் ஏவாள் உறவுகொண்டு குழந்தைகள் பெற்று சந்ததிகள் உண்டாகின. அவர்கள் சந்ததிகள் அறிவை குறைவாகவும் அடிமைத் தனத்தை அதிகமாகவும் கொண்ட சந்ததிகளாக உலகம் முழுவதும் பரவின. ஆண்டையின் சந்ததிகளும் இந்த அடிமைகளின் சந்ததிகளை ஏமாற்றி பிழைப்பதற்காகவும், சாத்தானை விரட்டுகிறோம் என்று கூறி ஆடையை கழற்றி தம் ஆசைகளை தீர்ப்பதற்காகவும்  உலகம் முழுவதும் பரவின.

நாகர்களும் தம் முயற்சியை கைவிடுவதாக இல்லை.. இந்த அடிமைகளின் சந்ததிகளை உண்மையைச் சொல்லி அறிவு கிடைக்க வைக்க முடியாதா என்ற ஏக்கத்தோடு தொடர்ந்து போராடிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

அறையில் காலத்தில் பண்ணையார்களை ஆண்டை என்று விழிப்பது வழக்கம். அந்த பண்ணையார்களுக்கு அடிமைகளாக இருந்து வேலை செய்தவர்கள் அவர்களின் ஆண்டை இறந்த பின்னர் ஆண்டவர் என்று வழிபடப்படும் மரபு உலகம் முழுவதும் இருந்தது.

ஆண்டை என்பது நிகழ்கால வார்த்தை அதன் இறந்தகால சொல்லே ஆண்டவர் என்பதாகும். அதுபோலவே மன்னர்கள் இறந்த பின்னர் அவர்களையும் ஆண்டவர் என்று கூறி வழிபட்டு உள்ளார்கள் சில பண்படாத சமூதாய மக்கள்.

பலருக்கு தெரியாத வெள்ளையர்கள் பற்றிய உண்மைகள்...

ஐரோப்பியர்களுக்கு 19 ஆம் நூற்றாண்டு வரையில் பல் விளக்குவது என்றால் என்னவென்றே தெரியாது... இப்போதும் கூட பல ஐரோப்பியர்கள் பல் விளக்காமல் சூயிங்கம் போன்ற ஏதாவது ஒன்றை சப்பி துப்பும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஐரோப்பியர்கள் இன்றுவரை மலம் கழித்துவிட்டு குண்டியை கழுவும் வழக்கம் இல்லாதவர்கள். மலம் கழித்துவிட்டு குண்டியை துடைத்து விடும் வழக்கம் கூட சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் தான் அவர்களிடம் உண்டாகியது. 

ஐரோப்பியர்களிடம் குளிக்கும் பழக்கமும் கிடையாது. கோடை காலத்தில் ஓரிரு முறை சுடும் தண்ணீர் தொட்டியில் குளிக்கும் வழக்கம் சில ஐரோப்பிய சமூகங்களில் இருந்துள்ளது. அதுவும் ஒருவர் குளித்த பின்னர் மற்றவர் என்று ஒரே தண்ணீர் தொட்டியில் பலர் வரிசையாக இறங்குவார்கள். வருடக் கணக்காக கழுவாத மலமும் உடலின் அழுக்கும் கரைந்து நாற்றம் எடுக்கும் தண்ணீரில் தான் பின்னால் வரும் பலர் குளிக்கும் நிலை காணப்பட்டது. மற்றைய சமூகங்களின் உடலில் விலங்குகள் போல மழையில் நனைந்தால் மட்டுமே தண்ணீர் படும் நிலையே காணப்பட்டது.

ஐரோப்பியர்கள் ஆசிய நாடுகளுக்கு வந்த போது மக்கள் ஆறுகள் குளங்கள் அருவிகள் என்று நீரில் மூழ்கி குளிப்பதை ஆச்சரியமாக வேடிக்கை பார்த்திருக்கிறார்கள்.

குளிக்காமல் இருப்பதால் உடலில் எழும் துர்நாற்றம், மலம் கழித்த பின்னர் கழுவாததால் உண்டாகும் மலநாற்றம், சுட்ட மாமிசத்தை உண்டுவிட்டு பல்லு விளங்காததால் உண்டாகும் வாய்நாற்றம் என்று ஒரு பெருநாற்றம் பிடித்த சமூகமாகவே ஐரோப்பிய வெள்ளையர்கள் வாழ்ந்து வந்தார்கள். 

இன்றும் கூட ஐரோப்பிய சுற்றுலா பயணிகள் நடமாடும் இடங்களில் அவர்கள் பூசும் வாசனைத் திரவியங்களை கடந்து ஒருவித சிணிநாற்றம் வீசுவதை அவதானிக்க முடியும். 

வீட்டு வாசலிலும் நடமாடும் தெருவிலும் மலம் கழிக்கும் சிறுநீர் கழிக்கும் பழக்கம் ஐரோப்பியர்களிடம் இருந்தது. இந்த பழக்கம் 20 ஆம் நூற்றாண்டு வரையில் ஐரோப்பிய மக்களிடம் காணப்பட்டது. ஆசியாவில் ஐரோப்பிய காலனித்துவ கால நகரங்களில் இந்த பழக்கம் பரவுவதற்கும் இந்த ஐரோப்பியர்களே காரணம். 

ஐரோப்பியர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு நடமாடும் நாற்ற தொட்டியாக இருப்பதால், மக்கள் ஒன்றாக கூடும் திருமணம், மரண சடங்கு, மற்றும் விழாக்களில் அங்கு உண்டாகும் பெரிய துர் நாற்றத்தை குறைப்பதற்காக வாசனை மிக்க மலர்களை கொத்து கொத்தாக பிடித்து வருவார்கள். இன்றைய திருமண இறப்பு மலர் கொத்து (பொக்கே) அவ்வாறுதான் அவர்களிடம் உண்டானது.

கனடா தேசத்தில் வீடு வாங்கிக் கொடுத்த ஆண்டவர்

கனடா தேசத்திற்கு வந்தது முதல் இவாஞ்சலின் குடும்பம் மிகவும் கஷ்டப் பட்டுக்கொண்டு இருந்தது. வசிப்பதற்கு ஒரு வீடுகூட இல்லாமல் ஒரு லாட்ஜ்ஜில் குடும்பத்துடன் தங்கி இருந்தார்கள். இவாஞ்சலின் கணவன் தினகரன் இரண்டு மகன்கள் இரண்டு மகள்கள் என்று அனைவரும் அந்த லாட்ஜிலேயே தங்கி இருந்தார்கள். லாட்ஜ் வாடகை அன்றாட செலவுகள் அனைத்திற்குமே மிகவும் கஷ்டப் பட்டார்கள். தினகரன் வெளியில் சென்று அழைத்து வருபவர்களுக்கு கார் பார்க்கிலும் கார்டனிலும் சென்று ஊழியம் செய்து அன்றாட ஜீவியத்தை போக்கி வந்தார்கள் அவர்கள். 

அந்த லாட்ஜ் கனடா தேசத்தின் ஒரு புறநகர் பகுதியில் ஆட்கள் யாரும் இல்லாத ஒரு தனியான இடத்தில் உள்ளது. வயதான ஒருவர் மட்டுமே அந்த லாட்ஜை பார்த்துக் கொள்கிறார். அவ்வப்போது பகல் வேளைகளில் அதனை அதன் உரிமையாளர் வந்து பார்வையிட்டுவிட்டு சென்றுவிடுவார். இவாஞ்சலின் குடும்பம் போலவே ஊழியம் செய்பவர்கள் மட்டுமே இந்த லாட்ஜிற்கு அவ்வப்போது வந்து செல்வார்கள். நாட்கணக்கில் யாரும் தங்குவது கிடையாது. வந்தால் ஊழியம் செய்து முடித்தவுடன் ஓரிரு மணி நேரத்தில் சென்றுவிடுவார்கள். இவாஞ்சலின் மட்டுமே குடும்பத்துடன் தங்கி இருந்து நாட்கணக்கில் ஊழியம் செய்கிறாள்.

இவாஞ்சலினுக்கு இந்த வாழ்க்கை பிடிக்கவில்லை. கனடா தேசத்தில் சொந்தமாக ஒரு வீடு, ஒரு ஆடம்பரமான கார் என்று வாழ்க்கையை வாழ விரும்பினாள். அதற்காக இந்த வாழ்க்கையை மாற்றக்கூடிய நபர்களை கூகுள் ஆண்டவரிடம் வேண்டி தேடிக்கொண்டே இருந்தாள். அவளது வேண்டுதல் வீண்போகவில்லை. கூகுள் ஆண்டவர் ஒரு நல்ல குழுவிடம் இவாஞ்சலின் குடும்பத்தை கொண்டு சேர்த்தார். அது கனடா தேசத்தில் ஒரு நிழல் உலக சாம்ராஜ்யத்தையே ஆண்டு கொண்டிருக்கும் குழுவாகும். அர்ஜென்டினா முதல் அலாஸ்கா வரையில் அந்த குழுவின் ஆதிக்கம் அகலக்கால் பரப்பி இருக்கிறது. வெனிசுவேலாவில் இருந்து வெள்ளை சிவப்பு பச்சை என்று கலர்கலராக போதைப்பொருள் கடத்தி கடத்தல் பணத்தை கடல் போல் சேர்த்து வைத்திருக்கும் குழுமம் அது. திராவிட மாடலுக்கே மாடலாக விளங்கும் அந்த குழுவின் தொடர்பு இப்போது இவாஞ்சலின் குடும்பத்திடம். தங்கள் கஷ்டம் கனவு எல்லாவற்றையும் நிறைவேற்றப் போகும் அந்த குழுவின் வரவுக்காக இவாஞ்சலின் குடும்பத்துடன் காத்திருந்தாள்.

அந்த குழுவில் தலைவன் இல்லை இல்லை ஆண்டவர் ஜாபர் கானுக்கும் அவன் குழுவிற்கும் இந்திய பெண்கள் என்றால் அலாதியான விருப்பம். இப்போது இந்திய பெண்களின் தோற்றத்தில் ஒரு குடும்பமே கிடைத்ததில் அவர்களுக்கு ஏகப்பட்ட சந்தோஷம். நாளைக்கே வருவதாக அந்த குழுவிடம் இருந்து தகவல் வருகிறது. இவாஞ்சலின் குடும்பத்திற்கு சந்தோசத்துடன் பதட்டமும் பற்றிக் கொள்கிறது.

இவாஞ்சலின் தினகரன் அவர்கள் பிள்ளைகள் அனைவரும் கூடி இருந்து ஆலோசனை நடத்தினர். யார் வீட்டிற்காக ஊழியம் செய்வது, யார் காரிற்காக ஊழியம் செய்வது, ஊழியம் செய்யும் முன்பே ஊழியத்திற்கான பெலன் என்ன என்பதை கேட்டுப் பெற்றுவிட வேண்டும் என்று பலவிதமாக ஆலோசனை நடத்தினர்.

வருபவர்கள் போதைவஸ்து வியாபார முதலைகள், அதன் ஆண்டவரே நேரடியாக வருகிறார், பணத்திற்கு பஞ்சம் இல்லை, ஆனால்.. இவாஞ்சலின் எதையென்றாலும் சமாளிப்பார், சாரோனும், ஸ்டெல்லாவும் தாக்குப் பிடிப்பார்களா என்று அவர்களுக்குள் சந்தேகமும் எழுந்தது. மம்மி வருபவர்கள் ஒருவருக்கு மேல் ஒன்றாக எழுப்புதல் செய்தால் என்ன செய்வது, சாரோனும் ஸ்டெல்லாவும் தாக்குப் பிடிப்பார்களா என்று சாமுவேல் அச்சத்தோடு கேட்டான். சாமுவேல் இவாஞ்சலினின் மகன்களில் மூத்தவன். 

கனடா தேசத்தில் வீடு வேண்டும் ஆடம்பர கார் வேண்டும் என்றால் எல்லாவற்றையும் தாங்கத்தான் வேண்டும், சின்ன வயதில் இருந்தே எத்தனை எழுப்புதல்களை உங்களுக்கு செய்வித்திருக்கிறேன், கூட்டுப் பிரார்த்தனை செய்வதற்கும் உங்களைத் தயார்படுத்தி தானே வைத்திருக்கிறேன். வருபவர்கள் சில பலர் கறுப்பர்களாக உருவத்தில் பெரியவர்களாக இருக்கலாம். ஆனால் ஆண்டவரின் ஆசீர்வாதத்தால் நீங்கள் அவற்றை எல்லாம் தாங்குவீர்கள் என்று தினகரன் உற்சாகமூட்டும் வகையில் பேசினார். இவை எல்லாவற்றையும் இவாஞ்சலினின் இளைய மகன் பவுல் அமைதியாக பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான்.

சரி, எதுவென்றாலும் நாளைக்கு பார்த்துக்கொள்வோம். இன்றைக்கு சென்று தூங்குங்கள். தினமும் ரூம் வாடகைக்கும், சாப்பாட்டுக்கும் சிறிய பணத்திற்காக ஊழியம் செய்வதைவிட நாளைக்கு செய்யும் ஊழியத்தில் கனடா தேசத்தில் வீடு ஒன்றை சொந்தமாக வாங்கிவிட வேண்டும் என்று கூறிக்கொண்டே இவாஞ்சலின் மின் விளக்கை அணைத்தாள்.

அவர்கள் அனைவரும் படுத்து நன்றாக உறங்கி விட்டார்கள். நேரம் நள்ளிரவை கடந்துவிட்டிருந்தது. இவாஞ்சலின் திடீரென கண்விழித்துப் பார்த்தாள். அவளது கொங்கைகளை பிடித்து ஆட்டி ஒருவன் அவளை எழுப்பிக் கொண்டிருந்தான். ஆடைகளை விலக்கி அவள் அவன் கைகளில் கொங்கைகளை கொடுத்துவிட்டு நீங்கள் யார் என்று பவ்வியமாக கேட்டாள். நான் கேப்ரியல். எங்கள் குழுவின் தூதுவன். உங்களை அழைத்துச் செல்ல வந்திருக்கிறேன் என்றான். உங்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்று கேட்டான். 

எங்களுக்கு கனடா தேசத்தில் ஒரு வீடு வேண்டும். ஆடம்பரமான கார் ஒன்று வேண்டும். அவள் படமாக்கி வைத்தது போல ஒப்பித்தாள். 

சரி, கார் மாடலை பார்த்து கொண்டே ஊழியம் செய், எங்கள் ஆண்டவர் ஜாபர் கான் எல்லாமும் கொடுப்பார் என்று கூறிக்கொண்டே அவளை கார்பார்க்கிற்கு அழைத்துச் சென்றான். கேப்ரியல் நீங்கள் மிகவும் நல்லவர். என்னை மிகவும் அன்பாக நடத்துகிறீர்கள் என்று நற்சான்றிதழ் கொடுத்துக்கொண்டே கார்பார்க்கிற்கு சென்றாள். அங்கே வாட்டசாட்டமான ஐந்து பேர் நிறை போதையில் நின்றார்கள். கார் பார்க்கில் விதவிதமான விலை உயர்ந்த கார்களை நிறுத்தி வைத்திருந்தார்கள். எல்லாம் போதைவஸ்து விற்ற காசு. ஆனால் கார் பார்கிங் வந்த சில நிமிடங்களில் எந்த கார் வேண்டும் என்று அவள் வாயைத் திறந்து பேச முடியாமல் ஐந்து பேரும் முன் பின் என்று மாறி மாறி டிக்கி போனற் எல்லாவற்றையும் திறந்து விட்டு வாட்டர் சர்வீஸ் ஆயில் சர்வீஸ் என்று எல்லாம் செய்து முடித்துவிட்டு அவளை துவைத்து காய விட்டார்கள். அவள் தள்ளாடிக் கொண்டு சொன்று ஒரு ஜாக்குவார் காரின் கதவை பிடித்துக் கொண்டு தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டாள்.

என்னுடைய ஊழியம் உங்களுக்கு திருப்தி அளித்ததா? அதற்கு பெலனாக எனக்கு வீடு கொடுப்பீர்களா? கார் கொடுப்பீர்களா? என்று வாயில் இருந்து ஒழுகுவதை துடைத்துக்கொண்டே கேட்டாள். 

நீ பண்ணியதற்கு கார் எல்லாம் கிடைக்காது. கார் வாங்குவதற்கு டவுன் பேய்மென்ன்ட் வேண்டுமானால் ஆண்டவர் கொடுப்பார். மாசாமாசம் டியூ கட்டுறதுக்கு இப்படி ஒருநாள் ஊழியம் செய்யணும் ஓகேவா என்று கேப்ரியல் கேட்டான். 

எங்கள் ஆணட்வர் ஜாபர் கான் எமக்கு கார் வாங்குவதற்கு ஒரு அருமையான வழியை காண்பித்திருக்கிறார். அதை நாம் வேண்டாம் என்போமா.. அப்படியே செய்வோம் கேப்ரியல் என்று குழைந்த இவாஞ்சலின்.. அப்படியானால் வீடு வாங்குவதற்கு எனது மகள்கள் இருவரும் ஊழியம் செய்ய தயாராக இருக்கிறார்கள். நான் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அதே அறையில் தான் மற்றைய கட்டிலில் அவர்கள் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று பெற்ற மகள்களுக்கு புரோக்கர் வேலை செய்தாள் இவாஞ்சலின்..

அவர்கள் இருவரும் உனக்கு முன்பே வீட்டிற்காக ஊழியம் செய்ய போய்விட்டார்கள். கார்டன் பக்கம் கேட்கும் சத்தம் அவர்கள் இருவரும் வீட்டிற்காக ஊழியம் செய்யும் சத்தம்தான், உன்னைத்தான் கடைசியாக அழைத்து வந்தோம் என்றான் கேப்ரியல்..

அப்போதுதான் அவர்கள் வந்த கார்களை எண்ணிப்பார்த்தாள் இவாஞ்சலின். சுமார் பத்து கார்கள் அங்கே நின்றன. ஒரு காரில் மூன்று நான்கு பேர்கள் என்றாலும் சுமார் முப்பது நாற்பது பேர்கள் வந்திருப்பார்கள். என்னிடம் வந்தது ஐந்து பேர் போனாலும் இன்னமும் இருபத்தைந்து முப்பத்தைந்து பேர்களை அவர்கள் சமாளிக்க வேண்டுமே.. இவர்களால் சமாளிக்க முடியாமல் போனால் எமக்கு கனடா தேசத்தில் வீடு கிடைக்காமல் போய்விடுமே என்று பதறியவள்.. நானும் போய் என்னால் முடிந்த அளவு அவர்களுக்கு ஊழியம் செய்கிறேன் என்று கூறிக்கொண்டே கார்டனை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

அவள் கார்டனை நோக்கி நடக்க அவளை நோக்கி அந்த போதைவஸ்து குழுவினர் அனைவரும் நடந்து வந்தார்கள். சுமார் நாற்பது பேர் இருப்பார்கள். அவளைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே மொட்டை தலையும் நீண்ட தாடியும் கொண்ட அந்த மாமிச மலை குட் ஃபேமிலி, குட் ஜாப் அவள் பிட்டத்தில் தட்டிக் கொடுத்துவிட்டு கடந்தான். 

நடையை நிறுத்தி திரும்பிய இவாஞ்சலின் ஆண்டவரே கனடா தேசத்தில் ஒரு வீடு வேண்டும் ஆடம்பர கார் வேண்டும் என்று அதே பல்லவியை பாடினாள். ஓகே ஓகே எல்லா ஏற்பாடும் பண்றேன். அடுத்து மாத இன்ஸ்டோல்மன்ட் காசுக்கு உங்க சொந்த வீட்டிலேயே ஊழியம் செய்றீங்க. ஓகே.. என்று கூறிக்கொண்டே கார் பார்க்கிங் நோக்கி நடந்தான் ஜாபர். 

அவள் மகள்களுக்கு என்ன ஆனதோ என்று பற்றிக்கொண்டு கார்டனை நோக்கி மீண்டும் நடந்தாள். அதற்குள் சாரோன் ஸ்டெல்லா இருவரும் அவளிடம் வந்துவிட்டார்கள். மம்மி உனக்கு ஒன்னும் இல்லையே.. இல்லை உங்களுக்கு எதுவும் இலலையே? இல்லை மம்மி நாங்கள் இருவரும் ஓகே.. என்று அவர்கள் மூவரும் தங்களுக்குள் பரஸ்பரம் நலம் விசாரித்துக் கொண்டார்கள். அவர்கள் இருவரும் பெரிய பாதிப்பு எதுவும் இல்லாமல் இயல்பாக இருப்பது இவாஞ்சலினுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. என்னை மிஞ்சி விட்டார்கள் என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.

சரி வாங்க டாடியிடமும் பிரதர்களிடமும் சென்று கனடா தேசத்தில் வீடு கார் இரண்டையும் ஒரே நாளில் சாதித்து பெற்று விட்டோம் என்று கூறுவோம் என்ற ஸ்டெல்லா லாட்ஜை நோக்கி நடக்க, தூரத்தில் முனகல் சத்தத்துடன் மூன்று உருவங்கள் தள்ளாடிக் கொண்டு வந்தது. மங்கலான வெளிச்சத்தில் தினகரன், சாமுவேல், பவுல் மூவரும் ஒருவரை ஒருவர் தாங்கிப் பிடித்தவாறு வந்து கொண்டிருந்தனர். 

என்னங்க இது என்னாச்சு என்று பதறிக்கொண்டு இவாஞ்சலின் அவர்களை நோக்கி ஓட, ஸ்டெல்லாவும் சாரோனும் அவளைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினார்கள். நீங்கள் மூணு பேரும் எங்கே போனிங்க, ஏன் என்னாச்சு என்று படபடத்தாள். 

எங்களால முடியலமா.. முடியலை என்று வாயைத் திறந்து சொல்ல கூட ஒரு இடைவெளி விடைலமா.. உங்கூட அஞ்சு பேர், இவளுக கூட முணு மூணு பேர்.. மிச்சம் முப்பது பேரும் எங்க மூணு பேரையும் முன்னால பின்னாலை என்னு சிதைச்சிட்டாங்கமா, அந்த மொட்டையன் டாடியை நார் நாரா சிதைச்சிட்டான்மா என்று மூணு பேரும் தேம்பித் தேம்பி அழ ஆரம்பித்தார்கள்..

கனடா தேசத்தில் வீடு வேண்டும் ஆடம்பர கார் வேண்டும் என்றால் எல்லாவற்றையும் தாங்கத்தான் வேண்டும் இல்லையா டாடி என்று ஸ்டெல்லா சொல்ல.. இவாஞ்சலினும் சாரோனும் அடக்க முடியாமல் சிரித்தார்கள்..

முட்டை இட்ட கோழிக்கு மட்டுமல்ல இப்போது தினகரனுக்கும் அவனது மகன்களுக்கும் கூட அந்த எரிச்சல் எவ்வாறு என்று தெரிந்திருந்தது..

கனடா தேசத்தில் வீடு என்றால் சும்மா கிடைக்குமா என்ன?

நான்சியும் ஐயப்ப சாமியும் -சிறுகதை

அவனை நெருங்க நெருங்க நான்சியின் கால்கள் நடை தளர்ந்தது. அவள் தூரத்தில் நின்று பார்த்ததை விட அவன் ஆஜானுபாகுவாக இருந்தான். இவனால் நிச்சயமாக தன்னை திருப்திப்படுத்த முடியும் என்று நம்பினாள். தன் கழுத்தில் இருக்கும் சிலுவையையும் அவன் அணிந்திருக்கும் காவித் துண்டையும்  மாறிமாறி பார்த்தாள். 

கறுப்பு வேஷ்டி, கறுப்பு சட்டை, தோளில் மட்டும் காவித் துண்டு, நெற்றி நிறைய பட்டை, கழுத்தில் ருத்ராட்ச கொட்டை என்று அவன் விரதம் பூண்டு அணிந்த ஆடை அவளுக்கு விரகத்தை தூண்டியது. ஃபாதர் ஜேம்ஸ் பாதியில் விட்ட காமத்தீ அவளை வாட்டி எடுத்தது. அவன் விரதத்தை எப்படியாவது கலைத்து ஆசைக்கு இணங்க வைக்கவேண்டும் என்று நினைத்தாள். கழுத்தில் இருக்கும் இந்த சிலுவை தன் ஆசைக்கு தடையாக இருக்குமோ என்று பயந்தாள். அவன் பார்க்காத வாறு கழுத்தில் தொங்கிய சிலுவையை அறுத்து காலில் போட்டு மிதித்து விட்டு அவனை நோக்கி நகர்ந்தாள். ஆட்டோவை நெருங்கி அவன் முன் சென்றதும் அவள் வார்த்தைகள் குளறியது. 

அவன் இயல்பான தொனியில் "சாமி எங்க போகணும்" என்று கேட்டான். அவள் சுற்றி சுற்றி பார்த்தாள். யாருமே இல்லை. "சாமி உங்களைத்தான் கேட்கிறேன் எங்க போகணும்" என்று மறுபடியும் கேட்டான். நாங்கள் சாமி என்று அழைத்தவன் பாவமன்னிப்பு என்ற பெயரில் படுக்கவைத்து பாதி பரிதவிப்பில் அனுப்பியதும், நாங்கள் இதுவரை சாத்தான் வழிபாடு என்று பழித்தவன் படுக்கை சுகம் கேட்க வந்தபோது சாமி என்று மரியாதையாக அழைப்பதும் அவளுக்கு முரணாக இருந்தது. இவனிடம் எப்படி ஃபாதர் பாதி பரிதவிப்பில் அனுப்பியதை சொல்வது. இவனை எப்படி என் ஆசையைத் தீர்ததுவை என்று கேட்பது. அவள் குழம்பிப்போய் நின்றாள். 

"சாமி எங்க போகணும் என்று சொல்லவே இல்லை" என்று அவன் கேட்டதும் சுதாரித்துக் கொண்டு "சேமக்காலையடிக்கு பிர.." என்று பாதி வார்த்தையை மென்று விழுங்கினாள். "பிரதர் என்று சொல்லி அழைத்தால் நான் யாரென்று கண்டுபிடித்துவிடுவான். பிறகு தன் ஆசைக்கு சம்மதிக்க மாட்டான். அண்ணா என்று விழித்தால் அது தப்பாகிவிடும் பிறகு எப்படி ஆசைக்கு இணங்க வைப்பது. பேசாமல் சாமி என்றே கூப்பிடலாமா? ஃபாதரை கூட சாமி என்று தானே கூப்பிடுகிறோம். ஆனால் எல்லா விஷயங்களையும் அவருடன் செய்கிறோம் இல்லையா" என்று பலவாறாக யோசித்தவள் "சாமி உங்கட பேர் என்ன?" என்று பேச்சுக் கொடுத்து பார்த்தாள்.

"கதிர்வேலன் சாமி" என்று பேரைச் சொன்னவன் வேறு எதுவும் பேச விரும்பாமல் ஆட்டோவை ஓட்டலானான்.

நான்சிக்கு சேமக்காலை அருகில் உள்ள பற்றிமா பாட்டியின் வீடு அவனை அழைத்துச் செல்ல சௌகரியமான இடமாக பட்டது. அது தன்பாட்டிற்கு ஒரு அறைக்குள் இருக்கும். எது நடந்தாலும் தெரியாது கேட்காது. இதைவிட நல்ல இடம் அவளுக்கு தோன்றவில்லை. சிறிது நேரம் அப்படியே நிசப்தமாக கழிந்தது. அவளது ஈரமான ஆடைகள் உடல் சூட்டில் காய ஆரம்பித்திருந்தது. வீசும் குளிர் காற்றை மேவி அவளது உடல் அனலைக் கக்கியது. 

பற்றிமா பாட்டியின் வீட்டு வாசலில் ஆட்டோவை நிறுத்தியவள் வேக வேகமாக இறங்கி வீட்டிற்குள் செல்கிறாள். "சாமி சவாரி காசு கொடுக்கல" என்று கதிர்வேலன் கூறியதை காதில் வாங்காதவள் போல உள்ளே செல்கிறாள். கதவைத் திறந்து வீட்டிற்குள் சென்றவள் சிறிது நேரம் கழித்து "சாமி உள்ள வாங்க" என்று குரல் கொடுக்கிறாள். கதிர்வேலனும் இறங்கி உள்ளே செல்கிறான். சென்றவன் அப்படியே அதிர்ச்சி ஆகி நிற்கிறான். அவன் பார்த்துக் கொண்டு நிற்கும் போதே நான்சி ஆடைகளை ஒவ்வொன்றாக கழற்றி போடுகிறாள். அவன் விரதம் அத்தோடு கலைந்து போனது. அவளை நெருங்கிச் சென்று இறுக அணைக்கிறான். மாலையை கழற்றி சட்டைப் பையில் போட்டவன் சட்டையைக் கழற்றி கொடியில் போடுகிறாள். நான்சியை அலாக்காக தூக்கிச் சென்ற கதிர்வேலன் அவளைக் கட்டிலில் சாய்த்து விட்டு தன் லீலைகளை தொடர்கிறான். அவள் போதும் போதும் என்று சொல்லும் அளவுக்கு அவளைப் புரட்டி எடுக்கிறான். அவள் உடலின் சூடு தணித்து குளிர்ந்து வேற்கிறது. நான்சி கதிர்வேலனை இறுக்கி அணைத்து ஆழமான முத்தம் ஒன்றை பகிர்ந்து தன் நன்றியை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறாள். 

"சாமி சேமக்காலை வந்திட்டு இறங்குங்க, மீட்டர் 120ரூபாய் காட்டுது" என்று கதிர்வேலன் குரல் கேட்டு திடுக்கிட்டு பார்க்கிறாள் நான்சி. அப்போதுதான் சேமக்காலை அருகில் வந்திருக்கிறது ஆட்டோ. அவளுக்கு இவ்வளவு நேரமும் தான் பண்ணியது கற்பனை என்பதை நம்பமுடியவில்லை. ஏன் இது நிஜமாக இருந்திருக்க கூடாதா என்று கூட அவள் மனம் சஞ்சலப்பட்டது. ஆனால் அவளைப் பற்றியிருந்த காம நெருப்பு அணைந்திருந்தது. அவள் உடலின் ஒருவித அமைதி உண்டாகி இருந்தது. அவளது சதி திட்டங்கள் ஆசைகள் எல்லாம் அந்த நொடியில் மறைந்திருந்து. பணத்தை எடுத்து கதிர்வேலன் கையில் கொடுத்துவிட்டு அவன் முகத்தை பார்த்தாள். அவளால் அவன் முகத்தை சங்கடமின்றி நேராக பார்க்க முடியவில்லை. அவன் "நன்றி சாமி" என்று சொல்லிவிட்டு ஆட்டோவை திருப்பினான். 

அவள் கால்கள் பற்றிமா பாட்டியின் வீட்டை நோக்கி நடந்தன. சிலுவை மாலையை அறுத்து வீசிய சில மணிநேரங்களிலேயே அவள் மனதில் ஏற்பட்ட மாறுதல்களை எண்ணிப் பார்த்தாள். அவள் அறுத்து வீசியது சிலுவை மாலையை மட்டுமல்ல தனது தீய எண்ணங்களையும் என்று உணர்ந்து கொண்டாள். இனி எந்தக் காலத்திலும் மரணக் கருவிகளை, துற்குறிகளை அணிவதில்லை என்று மனதுக்குள் சபதம் எடுத்துக் கொண்டு வீதியைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவள் வாழ்வில் புதிய வெளிச்சத்தை பாச்சியவனது ஆட்டோ இருளுக்குள் சென்று மறைந்தது.

(நான்சியின் முன் கதையை படிக்க..

சாத்தான் விரட்டுதல்

சம்பவத்தை படிக்கவும் )

https://sariyanavaralaru.blogspot.com/2022/10/blog-post_26.html?m=1

யாழ்பாணத்தை ஆண்ட ஆரியச் சக்கரவர்த்திகள் யார்?

அதற்கு முதலில் கிழக்கிந்திய கம்பெனி தெரியுமா? ஓ.. தெரியுமே பிரித்தானிய நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு வியாபார குழுமம் என்றுதானே நினைக்கிறீர்கள். அது சரிதான். ஆனால் பிரித்தானிய நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் மட்டும் அதில் கிடையாது. அதுதவிர டச்சுக் கிழக்கிந்தியக் கம்பனி என்றும் ஒரு குழுமம் இருந்தது. பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் பின்னால் பிரித்தானிய அரசகுடும்பமும், அரசும் எவ்வாறு பக்கபலமாகவும் ஆதரவாகவும் இருந்ததோ அதுபோல், டச்சு கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்கு பின்னால் ஒல்லாந்த அரசும், அரசகுடும்பமும் இருந்தது. இந்தியா, இலங்கை போன்ற நாடுகளில் வியாபாரம் செய்வதற்காக வந்ததாக கூறிக்கொண்டாலும் கிழக்கிந்திய கம்பெனி எமது நாடுகளை ஆண்டதும், அவர்களிடம் இருந்தே பிரித்தானிய அரசுக்கு இந்த நாடுகளின் ஆட்சி அதிகாரம் கைமாற்றம் செய்யப்பட்டதும் வரலாறு.

இந்த கிழக்கிந்திய கம்பெனி போல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே பல வியாபார குழுமங்கள் இங்கே இருந்துள்ளன. வியாபார குழுமங்கள் என்றால் அது ஒரு சமூகத்தைச் சேர்ந்த அமைப்பு கிடையாது. பல்வேறு சமூகங்களைச் சேர்ந்த பல்வேறு இனங்களைச் சேர்ந்த பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த வியாபாரிகள் சேர்ந்த ஒரு சங்கமாக இருந்தது. அந்த வியாபார குழுக்கள் தமது பாதுகாப்பிற்காக தனியான பாதுகாப்பு படைகளையும் வைத்திருந்துள்ளனர். பல நாடுகள் அதனை அனுமதித்து இருக்கின்றன.

வாதாபி என்பது சாளுக்கியர்களின் தலைநகரம். இன்றைய கர்நாடக மாநிலத்தில் உள்ளது. இந்த வாதாபியை மையமாகக் கொண்டும் ஒரு வியாபார குழுமம் இருந்துள்ளது. அதில் பல்வேறு உப குழுக்களும் இருந்துள்ளது. அவை தனியான கொடி தனியான சில பழக்க வழக்கங்கள் என்பவற்றையும் கொண்டிருந்தன. இந்த வாதாபியை மையமாகக் கொண்டு இயங்கிய ஒரு வியாபார குழுமம் இடப கொடியை தமது கொடியாக கொண்டிருந்துள்ளது. இந்த வியாபார குழுமம் இன்றைய கர்நாடகம், தமிழகம், ஆந்திரம், இலங்கை போன்ற பகுதிகளில் செல்வாக்கு செலுத்தி வந்துள்ளது. 

வாதாபி சாளுக்கிய இராச்சியத்தை மையப்படுத்தி அவர்கள் குழுமம் இயங்கினாலும், சோழ பாண்டிய பல்லவ பகுதிகளிலும் செல்வாக்கும் சிறப்பு உரிமைகளும் பெற்றவர்களாகவே இருந்தார்கள். இன்றைய பல்தேசிய கம்பெனிகள் எல்லா நாடுகளிலும் செல்வாக்கு பெற்றிருப்பது போல. சாளுக்கிய இராச்சியம் மேலைச் சாளுக்கியர், கீழைச் சாளுக்கியர் என்று கலிங்கப்பகுதியிலும் ஆந்திரப் பகுதியிலும் விஸ்தரிப்பு செய்யப்பட்ட போது இந்த வியாபார குழுமமும் அந்த பகுதிகளை மையப்படுத்தி இயங்க ஆரம்பித்தது.

பிற்கால சோழ இராச்சியம் வலுவிழந்து சோழர் பெயரில் சாளுக்கியர் ஆளும் நிலை வந்தபோது, குலோத்துங்கன் காலத்தில் சோழ இராச்சியத்திலும் இவர்களின் செல்வாக்கு ஏனைய வணிக குழுக்களை விட மேலோங்கி இருந்தது. இந்த சாளுக்கிய இராச்சியத்தை மையப்படுத்திய வணிக குழுவினர் வளஞ்சியர் என்ற பெயரில் அழைக்கப்பட்டவர்கள் என்று கூறுகிறார்கள். இவர்கள் பட்டாரகியை வழிபட்டார்கள், இவர்களின் கொடியாக இடபக்கொடி இருந்தது என்று கூறப்படுகிறது. பட்டாரகி என்பது இன்று பத்ரகாளி, மாகாளி, பிடாரி என்று கூறப்படும் உக்கிரமான பெண் தெய்வ வடிவத்தை குறிக்க கூடியது. பட்டாகத்தி என்று கூறப்படும் பெரிய கத்தியைக் கையில் வைத்திருக்கும் தெய்வ வடிவம் பட்டாரகி என்பதாக அல்லது பட்டாரகி தெய்வம் வைத்திருக்கும் கத்தி என்பதால் அது பட்டாகத்தி என்பதாக ஆகியிருக்கலாம். பட்டாரகியை வழிபடுபவர்கள் என்பதால் பட்டாரகர் என்று அவர்கள் அழைக்கப்பட்டார்கள். 

யாழ்பாணத்தில் ஆரிய சக்கரவர்த்திகள் என்போர் பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் உருவான ஒரு ஆட்சியாளர்களாக அறியப்படுகிறார்கள். இது சோழ பேரரசு வலுவிழந்து சோழர்கள் பெயரில் சாளுக்கியர் ஆட்சியில் அமர்ந்த காலப்பகுதியாகும். சோழ பேரரசின் பெயரிலேயே சாளுக்கியர் ஆட்சியில் அமர்ந்தார்கள் என்றால் அன்றைய பாண்டியர்கள் என்பவர்களும் பாண்டியர் பெயரிலான சாளுக்கியர் என்றே கொள்ளவேண்டும். சமகாலத்தில் வலுவான இருந்த சோழ பேரரைசையே சோழர்கள் பெயரில் கைப்பற்றி ஆண்ட சாளுக்கியர், பலகாலம் முன்பாகவே சிதைந்துபோன பாண்டிய இராச்சியத்தை விட்டு வைத்திருக்க மாட்டார்கள். அதனால் அன்றைய காலப்பகுதியில் பாண்டியர் பெயரில் ஆண்டவர்களும் சாளுக்கியர் என்றே கொள்ளவேண்டும்.

இவ்வாறு சாளுக்கியர் தென்னிந்தியாவில் அதிகாரத்தில் அமர்ந்த காலத்திலேயே யாழ்ப்பாணத்திலும் ஆரிய சக்கரவர்த்திகள் என்ற பெயரில் ஒரு ஆட்சியாளர்கள் உருவாகினார்கள். ஆக இதுவும் சாளுக்கிய ஆட்சியின் தொடர்ச்சி என்றே கருதவேண்டும். அதுவரை இருந்த நிலவுடைமையாளர் ஆட்சி முறைக்கு மாற்றாக வியாபாரிகள் ஆட்சியில் அமர்ந்தார்கள் என்று சொல்லலாம். 

ஆரிய சக்கரவர்த்திகள் என்போர் வீரமாகாளி அம்மனை வழிபடுபவர்களாகவும், நந்திக் கொடியை தமது கொடியாக கொண்டவர்களாகவும் இருந்தனர். சாளுக்கியர் கொடியில் இருந்து சூரிய சந்திர அடையாளங்களையும் தமது அரசு கொடியில் வைத்திருந்தனர். இந்த வளஞ்சியர் குழுவைச் சேர்ந்த படையின் தலைவன் ஒருவன் ஆரிய சக்கரவர்த்தி என்ற பட்டத்துடன் இங்கே ஆண்டிருக்க வேண்டும் என்பது இதன் மூலம் தெளிவாகிறது. 

இந்த இடப கொடியில் இருக்கும் இடபம் கவரா என்று அழைக்கப்படும். இன்றும் சிங்கள மக்கள் எருதை கவரா என்றே அழைக்கின்றனர். இந்த கவரா கொடியினை கொண்ட குழுவினர் கவராக்கள் என்று அழைக்கப்படும் வழக்கமும் இருந்துள்ளது. இடப வாகனத்தை கொண்ட சிவனின் வடிவம் கவரேஸ்வர் என்று அழைக்கப்படும். எருது வாகனத்தில் உள்ள காளியின் வடிவமும் உண்டு. 

சோழர்கள் கூட நிசும்பசூதனி என்ற பெயரில் இந்த அகோர காளியை வழிபடுபவர்களாகவும், சிவ வழிபாட்டை பரதெய்வ வழிபாடாக பின்பற்றுபவர்களாகவும் இருந்துள்ளனர். இந்த சாளுக்கிய அரசை மையப்படுத்திய வளஞ்சியர் குழுமங்கள் கபரேஸ்வரர், நகரேஸ்வரர் போன்ற கடவுள்களை பரதெய்வமாக வழிபட்டாலும், வாதாபி சாளுக்கியர்கள் கந்த கடவுளை பரதெய்வமாக கந்தேஸ்வரர் என்றும் வழிபட்டுள்ளனர்.

ஆக, இந்த ஆரிய சக்கரவர்த்திகள் என்போர் சாளுக்கிய இராச்சியத்தை மையப்படுத்திய வளஞ்சியர் குழுவைச் சேர்ந்த ஒரு பிரிவினரின் ஆட்சி என்பதை உறுதியாக கூறலாம். அவர்களே நல்லூர் வீரமாகாளி அம்மனை வழிபடுபவர்களாகவும் அந்த ஆலயத்தை அமைத்து ஆட்சி செய்தவர்களாகவும் கொள்ளலாம். பின்னர் தென்னிலங்கையில் ஆண்ட வேறொரு வளஞ்சியர் குழுவைச் சேர்ந்த சப்புமல்குமார எனப்படும் செண்பக பெருமாளே யாழ்பாணத்தை கைப்பற்றி சிலகாலம் ஆண்டு நல்லூர் கந்தசுவாமி கோயிலை அமைத்தவர் என்று கொள்ளலாம்.

இப்போது இந்த வளஞ்சியர் குழுமம் என்ன ஜாதி என்று தேடுவது அர்த்தமற்றது. ஏனென்றால் அது பல இன சமூக குழுக்கள் சேர்ந்த ஒரு கூட்டம். இன்று அவர்கள் எந்தெந்த ஜாதிகளில் கரைந்து போயுள்ளார்கள் என்று வேண்டுமானால் தேடிப் பார்க்கலாம். இந்த பட்டாரகி தெய்வம் எனப்படும் பத்ரகாளி அல்லது மாகாளியை குலதெய்வமாகவும் , கவரேஸ்வரர் எனப்படும் இடபவாகன சிவனை பரதெய்வமாகவும்  வழிபடுபவர்கள் யார் என்று தேடினால், அவ்வாறு யாரேனும் இருந்தால் அவர்கள் இந்த ஆரிய சக்கரவர்த்திகளின் பண்பாட்டு மிச்சங்கள் என்று அறிந்து கொள்ளலாம்.

இங்கே அரசவம்சம், அரச வம்சத்தின் வாரிசுகள் என்று யாரும் கிடையாது. ஏனென்றால் ஆரிய சக்கரவர்த்திகள் என்பவர்களே ஒரு வியாபார குழுமம்தான்.

வீரம் விளைந்த வன்னி

(பறங்கியர்கள் வன்னியர்கள் இடையிலான போர்க்கால வரலாற்று தொடர்)

பறங்கியங்களோட வண்டியள் வருகுது.. பறங்கியங்கள் ஊருக்க வாறாங்கள் என்று கத்திக்கொண்டே சுப்பு ஊருக்குள் ஓடிவந்தான்.

சுப்பு இவ்வாறு கத்திக்கொண்டு ஓடிவர, வீடுகளில் இருந்த எல்லோரும் வத்தல், கிழங்கு தானியங்கள் என்று வீட்டில் கிடைத்த உணவு பொருட்களையும், தேவையான வேறு பொருட்களையும் எடுத்துக்கொண்டு காடுகளுக்குள் ஓடினார்கள். குழந்தைகள், சிறுவர்கள், வயதானவர்கள் என்று இம்முறை யாரும் விடுபட்டு விடக்கூடாது என்று எல்லோரையும் அழைத்துக் கொண்டே காடுகளுக்குள் ஓடினார்கள். பறங்கியர்களுடைய வண்டிச் சத்தம் ஊரை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஒருவாறு எங்கள் கிராமத்தில் உள்ளவர்கள் அனைவரும் காடுகளுக்குள் வந்துவிட்டார்கள். ஒருவித பதைபதைப்புடன் பாதுகாப்பான இடத்தை அடைவதற்காக, கிராமத்தில் இருந்து சற்று தூரமான காட்டுப் பகுதியை நோக்கி நகர்ந்து கெண்டிருந்தோம்.

ஏன் பறங்கியர்களைக் கண்டு ஓடுகிறோம் என்பதற்கு முதலில் எங்கள் கிராமத்தைப் பற்றி சொல்லவேண்டும். அடர்ந்த வன்னிப் பெருங்காடுகளுக்கு நடுவே குளங்கள் ஆறுகளை அண்மித்த விவசாய கிராமங்களில் எமது எழுவாழி கிராமமும் ஒன்று. எழுவாழி குளத்தின் வடக்குப் பகுதியில் விவசாய நிலங்கள் இருக்கிறது. குளத்தின் கிழக்குப் பகுதியில் எங்கள் குடியிருப்பு பகுதி. அதனோடு சேர்ந்தவாறே மேய்ச்சல் நிலமும் இருந்தது. எங்கள் கிராமத்தில் ஒரு நாற்பது குடும்பங்கள் வரை வாழ்ந்து வந்தோம். நெல்லு, இறுங்கு, சாமி திணை, உளுந்து, பயறு என்று எல்லாம் எங்கள் கிராமத்திலேயே பயிரிடப்படுகிறது. ஊரின் எல்லையில் ஒரு ஐயனார் கோயில், எழுவாழி குளத்தின் அருகில் நாகம்மாள் ஆலயம், தெற்குப் பக்கத்தில் ஒரு சிறிய குன்று, குடியிருப்பைவிட்டு சற்று தள்ளி இருந்தது, அதில் ஒரு முருகன் கோயில். சிறுவர்கள் எல்லோரும் அந்த மலைக்கோயில் முன்றலில் சென்றுதான் விளையாடுவார்கள். செங்கற்களால் கட்டப்பட்ட முருகன் கோயில், அதற்கு முன்னால் கருங் கற்களால் பொழிந்து கட்டப்பட்ட ஒரு கேணி இருக்கிறது. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பழைமையான கேணி என்று பெரியவர்கள் கூறுவார்கள். இந்த கோயில் மலையில் நின்று பார்த்தால் ஊரைச் சுற்றி பல மைல் தூரங்களுக்கு தெரியும். சுப்பு இந்த மலையில் நின்று விளையாடிக்கொண்டிருந்த போதுதான் பறங்கியர் வண்டி வருவதைக் கண்டிருக்கிறான். அவன் கண்டு வந்து சொன்னதால் தான் நாம் இப்போது தப்பித்து ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். 

இவை எல்லாவற்றையும் விட எங்கள் முத்தண்ணனை பற்றி சொல்லியே ஆகவேண்டும். எங்கள் கிராமத்தில் இன்றும் மக்கள் பலர் குடும்பங்களுடனும், உயிருடனும் இருப்பதற்கு இவர்தான் காரணம். இவர் சுப்புவின் தாய்வழி உறவினர். பறங்கியரின் வெறியாட்டத்தால் மனைவி மக்கள் எல்லோரையும் இழந்து தனித்துப்போய் ஒலுமடுவில் இருந்து இங்கே வந்தவர். இவர் வந்து இப்போது இரண்டு வருடங்கள் ஆகிறது. இவர் வந்து பறங்கியர் செய்யும் கொடுமைகள் பற்றி சொன்னதால் தான் நாம் ஏற்கனவே ஒருமுறை பறங்கியர்கள் ஊருக்குள் வந்தபோதும் பெரிய அளவில் இழப்புகள் ஏதுமின்றி தப்பித்துக் கொண்டோம்.

முத்தண்ணனின் ஒலுமடு கிராமம் எங்கள் ஊரில் இருந்து ஒரு இருபது மைல் இருக்கும். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு அந்த ஊருக்குள் புகுந்த பறங்கியர்கள் ஆயுத முனையில் பெண்கள், சிறுவர்கள், இளைஞர்கள் என்று பலரை பிடித்துக் கொண்டு சென்றுவிட்டார்கள். அதை தடுக்க முனைந்தவர்கள், எதிர்த்து போரிட்டவர்கள் என்று கிராம மக்கள் பலரை மிகக் கொடூரமான முறையில் சித்திரவதை செய்து கொன்று விட்டு சென்றிருக்கிறார்கள். எதிர்த்து வெல்ல முடியாது என்ற நிலையில் பலர் தப்பித்து ஓடியிருக்கிறார்கள். அதற்கு பிறகு அந்த ஊரில் இருக்க பிடிக்காமல் மக்கள் வேறு ஊர்களுக்கு இடம் பெயர்ந்து போய்விட்டார்கள். சிலர் யாழ்ப்பாணம் நோக்கி செல்ல பலர் குடும்பமாக அனுராதபுரம் நோக்கி சென்றுவிட்டனர்.  பறங்கியர்களின் அந்த வெறியாட்டத்தில் முத்தண்ணன் குடும்பத்தில் அவர் மட்டும் எஞ்சி தனிமரமாகிவிட்டார். அவருக்கு வேறு எங்கும் செல்ல பிடிக்காததால் எழுவாலியில் வந்து எம்முடனேயே தங்கிவிட்டார். இப்போது அவரது ஊரில் யாருமே இல்லை என்று சொல்வார். 

பறங்கியர்கள் வந்தால் என்ன நடக்கும் என்று முத்தண்ணன் வந்து சொன்னதால் தான் எங்களுக்கு தெரியும். இல்லாவிட்டால் ஒரு வருடத்திற்கு முன்பே எங்கள் ஊராருக்கும் இதே நிலைமைதான் வந்திருக்கும். 

ஒரு வருடத்திற்கு முன்பும் எங்கள் கிராமத்திற்கு பறங்கியர் கூட்டம் வந்தது. அப்போதும் எச்சரிக்கையாக இருந்ததால், இதேபோல் காடுகளுக்குள் ஓடி பெரும்பாலானவர்கள் தப்பிவிட்டோம். ஊருக்குள் இருந்த ஒருசில வயதானவர்கள், நோயாளிகளை கூட மிகக் கொடூரமாக தாக்கிக் கொன்று, குடிசைகள் அனைத்தையும் எரித்து ஊரையே நாசமாக்கிவிட்டு சென்றுவிட்டார்கள். சென்ற முறை வந்து ஐந்து நாட்கள் வரை முகாமிட்டு தங்கியிருந்தார்கள். நாகம்மாள் கோயில் ஐயனார் கோயில் இரண்டையும் அடியோடு அழித்து விட்டு சென்றார்கள். முருகன் கோயில் மட்டும் ஓரளவு தப்பித்து இருந்தது. நாம் ஊருக்குள் திரும்பி வந்தபோது ஒன்றுமே இல்லை. ஊர் சுடுகாடாக கிடந்தது. ஐந்தாறு மாடுகளைக் கூட சுட்டுக் கொன்று தின்று, மீதமுள்ள இறைச்சியை வாட்டி எடுத்துக் கொண்டு சென்றிருக்கிறார்கள். எமது ஊரில் இது இரண்டாவது முறை. சில ஊர்களில் பலமுறை இவ்வாறு நடந்திருக்கிறது. பல ஊர்கள் முற்றிலும் இல்லாமல் போயிருக்கிறது. 

காடுகளுக்குள் நீண்ட தூரம் வந்தாகிவிட்டது. ஓடிக்கொண்டே இருந்தோம், பசியும் தாகமும் அனைவரையும் வாட்டியது. இங்கேயே தங்கி விடுவோமா என்று சரசாச்சி கேட்க, பலரும் இனியும் ஓட முடியாது இங்கேயே இருப்போம் என்று சொன்னார்கள். நல்லையா மட்டும் இங்கே வேண்டாம் இன்னும் கொஞ்ச தூரம் போனால் ஒரு சிறு குளம் இருக்கிறது, அங்கே தங்கிவிட்டால் தண்ணீர் சிக்கல் இருக்காது என்றார். எல்லோருக்கும் அது சரியாக படவே களைப்பைப் பாராமல் தொடர்ந்து நடக்க ஆரம்பித்தோம். நல்லையாவுக்கு இந்த காடு முழுவதும் அத்துப்படி. நித்தமும் வேட்டைக்கு போய் காட்டில் எந்த இடத்தில் என்ன இருக்கிறது என்று தெரியும். அதனால் அவரது பேச்சை யாரும் மறுக்கவில்லை. 

ஒருவாறு நல்லையா சொன்ன அந்த இடத்திற்கு வந்தாகிவிட்டது. எல்லோரும் தாகம் தீர தண்ணீர் குடித்துவிட்டு, சாப்பிடுவதற்கு ஏதாவது செய்யலாம் என்று தயாரானோம்.  மூன்று நான்கு இடங்களில் தீமூட்டி கிழங்கு இறுங்கு என்பவற்றை சுட்டு குழுக் குழுவாக சாப்பிட ஆரம்பித்தோம். சிறுவர்கள் மட்டும் எல்லா இடங்களிலும் மாறி மாறி சென்று சாப்பிட்டு வந்தார்கள். அவர்களுக்கு அப்படியும் அது பத்தியப்படவில்லை. அருகில் இருந்த விழாமரத்தில் இருந்து பழங்களை கொண்டு வந்தார்கள். அவர்கள் இருந்த இடத்திலேயே இரண்டு பெரிய காட்டு மாமரங்கள். அதன் கீழும் பழங்கள் தாராளமாக கொட்டிக் கிடந்தன. ஆனால் மேலே ஏறிச் சென்று பிடுங்கி வந்தார்கள். எல்லோரும் கிடைத்ததை எல்லாம் மாற்றி பகிர்ந்து தின்றார்கள். பயத்தில் ஓடிவந்த போதும் ஒரு மகிழ்ச்சியான பொழுதாக அது கடந்தது. 

முத்தண்ணன் மட்டும் ஏதோ சிந்தனையில் மூழ்கிப் போய் இருந்தார். அவருக்கு ஒலுமடுவில் நடந்த கொடுமைகள் நினைவுக்கு வந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன். இந்த பறங்கியர்கள் யார் அவர்கள் எப்படி இருப்பார்கள் என்று அவரிடம் நீண்ட நாட்களாக கேட்கவேண்டும் என நினைத்தேன். ஆனால் சந்தர்ப்பம் கிடைத்ததில்லை. இதுதான் சரியான சந்தர்ப்பம் என்று முத்தண்ணன் அருகில் சென்று அவர் சிந்தனையை கலைத்தேன். 

முத்தண்ணா இந்த பறங்கியர்கள் எப்படி இருப்பார்கள்? என்று பேச்சுக் கொடுத்தேன்.. என்னை ஒருமுறை ஏற இறக்கப் பார்த்தவர் "தெரிந்து என்ன செய்ய போகிறாய்?" என்று கேட்டார்? "இல்லையண்ணா, இப்படி பயந்து ஓடிக் கொண்டு இருக்கிறோமே, அதுதான் கேட்டேன். அவர்களை கண்டு ஏன் பயப்படுறம், அவங்களை எதிர்த்து ஏதாச்சும் செய்ய முடியாதா எண்டுதான்" என்று இழுத்தேன் 

"அவர்கள் ஆயுதம் வைத்திருக்கிறார்"

"எங்களிடமும்" என்ற என்னை தொடரவிடாமல் மறித்த முத்தண்ணன், எங்களிடம் இருப்பது போல் கத்தி, ஈட்டி, வாள், வில்லம்பு இல்லை அவர்கள் துப்பாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள் என்றார்.

"துப்பாக்கியா அப்படியென்றால்"

"அது தூரத்தில் நின்றே ஒருவரை கொல்லக்கூடிய ஆயுதம். எம்மில் பட்டால் வெடித்துச் சிதறி இறந்து விடுவோம்"

"அவர்கள் எத்தனை பேர் இருப்பார்கள்?"

"ஒரு இருநூறு முன்னூறு பேர் இருப்பார்கள் சிலவேளை ஐநூறு பேர் வரையில் இருப்பார்கள்"

நான் எமது கிராமத்தவர்களை திரும்பி பார்த்தேன். ஒரு நாற்பது ஐம்பது பேர் கூட போராடக்கூடியவாறு தேறமாட்டார்கள். 

முத்தண்ணா சொல்வதைப் பார்த்தால் எம்மை தூரத்தில் வைத்தே கொண்டுவிடுவார்கள்.

இன்னும் எனது முதலாவது கேள்விக்கு பதில் கிடைக்கவில்லை. அந்த பறங்கியர்கள் எப்படி இருப்பார்கள் என்று..

"முத்தண்ணா, எமது ஊருக்கு எல்லையில் போய் நின்று அவர்கள் எப்படி இருப்பார்கள், என்ன செய்கிறார்கள் என்று பார்த்துவிட்டு வருகிறேன். யாரிடமும் சொல்லாதீர்கள் என்றேன்.."

"தனியாகவா"

"ம்ம்"

"தனியாக வேண்டாம் நானும் வாறன்" என்றார் முத்தண்ணன். எனக்கு சந்தோஷம், ஆனால் ஏதோ ஒருவித பதட்டமும் ஒருபக்கம் தொற்றிக் கொண்டது. 

"இப்போதே ஒரு இரண்டு மூன்று மணி ஆகியிருக்கும். நேரத்தோடு போனால்தான் அவர்கள் எப்படி இருப்பார்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று பார்க்கலாம்" என்று அவசரப்படுத்தினேன். முத்தண்ணன் எதுவும் பேசாமல் எழுந்து சென்றார். கொண்டுவந்த சாமான்களில் இருந்து இரண்டு உறைக்கத்திகளை எடுத்து வந்து ஒன்றை என்னிடம் தந்துவிட்டு மற்றையதை அவர் இடையில் சொருகிக்கொண்டு 

"சரி புறப்படு" என்றார். 

நாம் இருவரும் யாருக்கும் சொல்லாமல் எமது கிராமத்தை நோக்கி புறப்பட்டோம். பறங்கியர்கள் எப்படி இருப்பார்கள் என்று பார்க்கும் ஆவலில் வேகமாகவே கிராமத்தை அண்மித்து விட்டோம். எமது குடியிருப்பை அண்மித்த ஒரு பற்றைக்குள் இருவரும் பதுங்கிக்கொண்டோம். பறங்கியர்கள் வந்த வண்டிகளின் குதிரைகள் அங்காங்கே கட்டப்பட்டிருந்தது. தூரத்தே குதிரை வண்டிகள் நின்றன. பறங்கியர்களை காணவில்லை.

 "முத்தண்ணா இந்த இடத்தில் இருந்து பார்த்தால் பறங்கியர்கள் யாரையும் காணவில்லை. வேறு இடத்தில் நின்று பார்ப்போமா?" என்றேன்.

"குதிரை இங்கே நிற்பதால் அதன் அருகில் தான் கூடாரம் அமைப்பார்கள். சற்று பொறு" என்றார். முதண்ணா சொல்லி சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் கூடாரம் அமைக்க வந்துவிட்டார்கள். முத்தண்ணா பெரிய சாத்திரகாரன்தான் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். 

பறங்கியர்கள் என்றால் வெள்ளையர்கள் என்றுதான் இதுவரை நான் நினைத்து வந்தேன். ஆனால் அவர்களில் பலர் பயங்கரமான கறுப்பு நிறத்தில் இருந்தார்கள். சிலர் கறுப்பு வெள்ளை இரண்டும் கலந்தது போலவும், கறுப்பு தோலில் பூனைக் கண்கள், பழுப்பு நிற தோலில் சுருட்டை முடி என்று பல்வேறு விதமாக வித்தியாசமான விசித்திரமான உருவங்களில் இருந்தார்கள்.

"முத்தண்ணா முத்தண்ணா"

"என்னடா"

"பறங்கியர்கள் என்றால் வெள்ளையர்கள் இல்லையா, இவர்கள் எல்லாம் வேறு வேறு உருவத்தில் இருக்கிறார்கள். ஒருசிலர் மட்டும் தானே வெள்ளையாக இருக்கிறார்கள்?"

"வெள்ளையாக இருப்பவர்கள் மட்டும் தான் ஐரோப்பாவில் இருந்து வந்த பறங்கியர்கள்"

"அப்படியானால் அந்த அமாவாசை கறுப்பர்கள்?"

"அவர்கள் ஆபிரிக்க அடிமை படைகள்"

"அவர்கள் எப்படி அடிமைகள் ஆனார்கள்?"

"என்னுடைய ஊர் ஒலுமடுவில் வந்து பெண்கள் இளைஞர்கள் சிறுவர்களை பிடித்துக் கொண்டு சென்றார்கள் என்று சொன்னேன் ஞாபகம் இருக்கிறதா?"

"ம்ம்"

"அவ்வாறு பிடித்துக் கொண்டு செல்லப்படும் சிறுவர்கள் மதமாற்றம் செய்யப்பட்டு அவர்கள் சொல்லும் வேலைகளை செய்யும் வகையில் வளர்ப்பார்கள். அவர்களை இவ்வாறு படைதிரட்டி சென்று வேறு நாடுகளில் கொள்ளையிடும் நபர்கள் நபர்கள் விலைகொடுத்து வாங்குவார்கள்"

"மனிதர்களை விலைக்கு விற்பார்களா?"

"ம்ம், கிறித்தவ அமைப்புக்கள் அதைத்தான் செய்கிறது"

"அப்படியானால் அவர்கள் ஏன் கறுப்பாக இருக்கிறார்கள். அவர்களும் எங்களைப் போலத்தானே இருக்க வேண்டும்"

"இவர்கள் எங்கள் நாட்டில் இருந்து பிடித்து செல்லப்பட்ட சிறுவர்கள் இளைஞர்கள் கிடையாது. ஆபிரிக்கா என்று ஒரு நாடு இருக்கிறது. அங்கேயும் இவ்வாறு கிராமம் கிராமமாக சென்று பெண்கள் சிறுவர்கள் இளைஞர்கள் என்று பிடித்துச் சென்று கிறிஸ்தவர்களாக மாற்றி பின் அடிமைச் சந்தைகளில் விற்பார்கள். அப்படி ஆபிரிக்க அடிமைச் சந்தைகளில் விலைகொடுத்து வாங்கப்பட்டு எம் நாட்டில் கொள்ளையடிக்க கொண்டுவரப்பட்டவர்கள்தான் இந்த அமாவாசை கறுப்பர்கள்"

"அப்படியானால் அவர்கள் இந்த விலைக்கு வாங்குபவர்களுக்கு எதிராக சண்டைபோட மாட்டார்களா? அவர்களை கொன்றுவிட்டு தப்பித்து செல்ல முற்பட மாட்டார்களா?"

"அதற்காகத்தான் மதம் மாற்றுகிறார்கள். கிறிஸ்தவ மதம் என்பது அடிமைகள் சிந்திக்க கூடாது என்பதற்காகவும், அடிமைப்படுத்தும் எஜமானர்களுக்கு எதிராக கிளர்ச்சி செய்ய கூடாது என்பதற்காகவும் உருவாக்கிய ஒரு முறைமை. கிறிஸ்தவராக மாறிவிட்டால் அவன் அடிமையாக இருப்பதை இயல்பாகவும் பெருமையாகவும் உணர்வான். எதிர்த்து போராட மாட்டான்"

எனக்கு அவர்களை பார்க்க பாவமாகவும் இருந்தது. ஆத்திரமாகவும் இருந்தது. ஒரு மனிதன் இவ்வளவு முட்டாளாக, சிந்திக்க முடியாத அடிமையாக, அப்படி இருப்பதை பெருமையாக உணரும் நிலையில் இருக்கிறான் என்று நினைக்கும் போது அவர்களை கொன்று விட்டால் என்ன என்று தோன்றியது.

"அப்படியானால் கறுப்பும் இல்லாமல் வெள்ளையும் இல்லாமல் எல்லாம் கலந்து விசித்திரமாக இருக்கும் மற்றவர்கள் யார்?"

"அவர்கள் எங்கள் ஊர்களில் இருந்து பிடித்து செல்லப்பட்ட பெண்கள் போன்றவர்களால் உண்டான சந்ததிகள். பிடித்து செல்லப்பட்ட பெண்கள் மதமாற்றம் செய்யப்பட்டு வெள்ளையர்கள், கறுப்பின அடிமைப் படைகள் என்று பாகுபாடு இல்லாமல் பயன்படுத்தப் பட்டார்கள். அதனால் உண்டான சந்ததிகள் தான் இந்த கறுப்பும் இல்லாமல் வெள்ளையும் இல்லாமல் இருக்கும் இவர்கள். கறுப்பின அடிமைப் படைகள் தப்பித்து ஓடாமல் இருப்பதற்காகவும் எதிர்த்து போராடாமல் இருப்பதற்காகவும் பிடித்துச் செல்லும் பெண்களில் தமக்கு பிடித்தவர்கள் போக மீதமானவர்களை அடிமைப் படைகளும் அனுபவிக்க அனுமதிப்பார்கள்"

"என்ன கொடுமையான இழிவான பிறப்பு, அவர்கள் பாவம் இல்லையா?"

"இல்லை. அவர்கள் தான் வெள்ளையர்கள் கறுப்பர்களை விட மோசமாக நடந்து கொள்வார்கள். கிறிஸ்தவ மதத்தை அவர்கள் தான் மக்களிடையே பலாத்காரமாக பரப்புவார்கள்.அவர்கள்தான் கிறித்தவ மதத்தையே உருவாக்கி காப்பாற்றுவது போல நடந்து கொள்வார்கள். தம்முடைய பிறப்பை யாரும் தவறாக சொல்லக் கூடாது என்பதற்காக எல்லோரையும் தம்மைப் போல மாற்றுவதற்கு துடிப்பார்கள்."

முத்தண்ணன் சொல்ல சொல்ல எனக்கு உடலெங்கும் ஒருவித அனல் பரவியது. நாங்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டு இருக்கும்போதே அவர்கள் தமது கூடாரத்தை அமைத்து முடித்திருந்தார்கள். சூரியன் மறைந்து வானில் நிலவும் வந்துவிட்டது. அது ஒரு முன்னிலவு நாள். பாதி நிலவின் வெளிச்சத்தில் அசைவு காட்சிகள் மட்டுமே தெரிந்தது. 

"சரி, பறங்கியர்களை பார்த்தாகிவிட்டது புறப்படு" என்றார் முத்தண்ணன்.

"இந்த இருட்டிற்குள் எப்படி அங்கு செல்வது. இரவு இங்கேயே தங்குவோம், வெள்ளாப்புடன் எழுந்து விடிவதற்கு முன்பு அங்கு செல்வோம்" என்றேன். 

"அப்படியானால் இங்கே இருக்க வேண்டாம் மலையில் சென்று தங்குவோம்" என்றார்.

எனக்கும் அதுதான் பாதுகாப்பான இடமாக பட்டது. யாராவது வந்தால் கண்டுகொள்ளலாம் என்பதால் எழுந்து மலையை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தோம்...

தொடரும்...

புலிகளால் மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட கிறித்தவ டாக்டர்+போதகர் துரை..

பலநூறு பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகளை மயக்க மருந்து கொடுத்து பாலியல் வல்லுறவுக்கும் துஷ்பிரயோகத்திற்கும் உட்படுத்திய குற்றத்திற்காக இவருக்கு புலிகளின் நீதிமன்றத்தால் மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்டது. இவருக்கு உடந்தையாக இருந்த இவரது சகாக்களுக்கும் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

இந்த கிறித்தவ குழுவினர் சிறுவர்கள் இளைஞர்கள் பலரை ஓரினச் சேர்க்கையில் ஈடுபடுத்திய குற்றச்சாட்டுகளும் அந்த வழக்கில் பதிவாகி இருந்தது.

இந்த வழக்கில் சுமார் 120 பெண்கள்,சிறுமிகள் நேரடியாக தாம் பாலியல் வல்லுறவுக்கு, துன்புறுத்தல்களுக்கு உட்படுத்தப்பட்டதாக சாட்சியம் அளித்திருந்தனர். இந்த வழக்கு தொடர்பாக துரை டாக்டர் என்பவரின் மகன் உட்பட 250 இற்கும் அதிகமானவர்களிடம் விசாரணை நடத்தப்பட்டிருந்தது. தந்தையும் அவரது பதின்ம வயது மகனும் சேர்ந்து சிறுமிகளை துஷ்பிரயோகம் செய்ததாக அந்நாளில் பரவலாக பேசப்பட்டது. 

முல்லைத்தீவு புதுக்குடியிருப்பில் அமைந்திருந்த அவரது அவரது தனியார் வைத்தியசாலையில் வைத்தே பல குற்றச்செயல்கள் நடந்தமை வழக்கில் உறுதிசெய்யப்பட்டிருந்தது. சில குற்றச் செயல்கள் உடையாகட்டு மற்றும் விசுவமடு பகுதிகளில் உள்ள அவரது கிளினிக் நிலையங்களில் நடந்ததுள்ளது. 

புதுக்குடியிருப்பு முல்லைத்தீவு வீதியில் புதுக்குடியிருப்பு சந்தியில் இருந்து சிறிது தூரத்தில் இருக்கும் கிறித்தவ சபை இவரால் உருவாக்கப்பட்டதுதான். பின்னால் கிறித்தவ சபை முன்னால் மெடிக்கல் கிளினிக் என்று ஒருசேர நடத்தி வந்தார். பாடசாலை மாணவிகள், புலிகள் இயக்க பெண் உறுப்பினர்கள் உட்பட பலர் இவர்களால் மயக்க மருந்து கொடுத்து பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தப்பட்டது வழக்கில் உறுதிசெய்யப்பட்டது. 

புலிகளின் காலத்தில் குழு ஒன்றினால் நடந்த மிகப் பெரிய பாலியல் வல்லுறவு சம்பவங்களாக இவை பதிவாகி இருந்தது. புலிகள் இந்த பாலியல் குற்றவாளி டாக்டருக்கும் அவரது சகாக்களுக்கும் தண்டனை வழங்கியதை அடுத்து கிறித்தவ அமைப்புக்கள் பரபரப்பாக செயற்பட்டன.

குறித்த வைத்தியர் ஒரு கிறிஸ்தவர் என்பதாலும் கிறித்தவ மதம் மரணதண்டனையை தற்போது எதிர்ப்பதாலும் அவரது மரண தண்டனையை ரத்து செய்யவேண்டும் என்று போப்பாண்டவர் அறிக்கை வெளியிட்டிருந்தார். இது தொடர்பாக அன்றைய நாளில் பிபிசி தனியான பெட்டக நிகழ்ச்சி ஒன்றையே நடத்தியிருந்தது.

இதில் கவனிக்க வேண்டிய விடயம் என்னவென்றால் இவர் கத்தோலிக்கர் கிடையாது. பெந்தகோஸ்து சபையை சேர்ந்தவர். முன்பு கத்தோலிக்கராக இருந்தவர். ஆனால் கத்தோலிக்க வத்திக்கான் போப்பாண்டவர் இவரது மரண தண்டனையை நிறுத்தும்படி அறிக்கை வெளியிட்டிருந்தார்.

கிறிஸ்தவ சபைகளின் கடுமையான அழுத்தத்தை அடுத்து புலிகள் பகிரங்கமாக மரணதண்டனை விதிப்பதை கைவிட்டனர். 

இந்த சம்பவங்கள் வழக்கு தண்டனை என்பவை அனைத்தும் 2000 ஆண்டு முதல் 2005 ஆம் ஆண்டு வரையில் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதியில் பரபரப்பாகப் பேசப்பட்டது.

2005 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் குறித்த துரை டாக்டருக்கு இரகசியமான முறையில் மரணதண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டது என்று கூறினார்கள். ஆனால் அவரது உடல் யாரிடமும் கையளிக்கப்படவில்லை. அதனால் அவருக்கு உண்மையில் தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டதா அல்லது கிறித்தவ மிஷனரிகளினதும் வத்திகானதும் அழுத்தத்தால் கைவிடப்பட்டதா என்பதை உறுதியாக கூற முடியவில்லை.

ஆனால் பின்னாளில் அவரது மகன் விடுதலை செய்யப்பட்டார் என்றும் அவர் வெளிநாடு ஒன்றில் வசிக்கிறார் என்றும் கூறுகின்றனர்.